♦ Γελοίοι
Στο Παρίσι υπάρχει πλατεία «Στάλινγκραντ» και ομώνυμος σταθμός του Μετρό. Στις Βρυξέλλες υπάρχει μεγάλη κεντρική λεωφόρος Στάλινγκραντ. Και ποιος ξέρει σε πόσες άλλες πόλεις ανά τον κόσμο υπάρχει αναφορά στην πόλη-σύμβολο της αντιφασιστικής αντίστασης, στην πόλη-ηρωίδα της Σοβιετικής Ενωσης. Μόνο στη σημερινή νεοτσαρική Ρωσία έχει εξαλειφθεί από το χάρτη η ονομασία-σύμβολο. Το Στάλινγκραντ, από την εποχή του Χρουτσιόφ και των επιγόνων του, έχει μετονομαστεί σε Βόλγογκραντ. Κανένας, βέβαια, δεν το αποκαλεί έτσι, αλλά αυτή είναι η επίσημη ονομασία. Είναι κάτι σαν την Πατησίων, που επισήμως ονομάζεται «28ης Οκτωβρίου», αλλά ελάχιστοι το γνωρίζουν και κανένας δεν την αποκαλεί έτσι.
Το δημοτικό συμβούλιο της πόλης πήρε τη γελοία απόφαση, με τις ευλογίες του Πούτιν, να ξαναπαίρνει η πόλη το όνομα Στάλινγκραντ για έξι μέρες το χρόνο, σε επετείους που αφορούν τη νίκη στη μάχη του Στάλινγκραντ και άλλα ιστορικά γεγονότα του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου!Γιατί ο Πού-τιν και οι νέοι τσάροι του Κρεμλίνου θέλουν τους εορτασμούς, για να τους εντάσσουν στην εθνικιστική προπαγάνδα του ρωσικού ιμπεριαλισμού. Μόνο που η μάχη του Στάλινγκραντ, όπως και όλες οι μάχες που έδωσαν ο ένδοξος Κόκκινος Στρατός και ο ηρωικός σοβιετικός λαός, καταβάλλοντας τον πιο βαρύ φόρο αίματος για τη συντριβή του ναζιφασισμού, δεν δόθηκαν στο όνομα του ρωσικού εθνικισμού, αλλά στο όνομα του σοβιετικού πατριωτισμού, που καιρό πριν τον είχε ορίσει ο Ιωσήφ Στάλιν ως ένα νέο πατριωτισμό, σοσιαλιστικού τύπου, πέρα από τις εθνικές διαιρέσεις και την εθνική καταπίεση που χαρακτήριζαν το τσαρικό καθεστώς. Ως ιδεολογική βάση της ηθικοπολιτικής ενότητας του σοβιετικού λαού, ανεξαρτήτως εθνικής καταγωγής, στις συνθήκες της δικτατορίας του προλεταριάτου και της σοσιαλιστικής οικοδόμησης.
Ο,τι και να κάνουν ο Πούτιν και οι ρώσοι ιμπεριαλιστές, το «Βόλγογκραντ» θα αποκαλείται Στάλινγκραντ και η ιδιότητά του ως πόλης-σύμβολο θα συνδέεται με την ΕΣΣΔ, με το ΚΚΣΕ, με τους ρώσους κομμουνιστές, με τον Κόκκινο Στρατό, με τον σοβιετικό λαό, με τον Στάλιν και τους υπόλοιπους πολιτικούς και στρατιωτικούς ηγέτες των Μπολσεβίκων. Αυτό κανένας αναθεωρητής ιστορικός δεν πρόκειται να το αλλάξει. Καμιά ταινία του Χόλιγουντ δεν πρόκειται να το θολώσει.
♦ Αποθράσυνση
Το γεγονός ότι οι νεοναζί δεν περιορίστηκαν σε μια απλή παρουσία στην κηδεία του Ντερτιλή, αλλά κυριολεκτικά «την πήραν πάνω τους», ήταν οι διοργανωτές της, δείχνει την πλήρη αποθράσυνσή τους. Θεωρούν ότι μπορούν πλέον να κάνουν τα πάντα. Να βγαίνουν ακόμη και σαν συνεχιστές της χούντας των συνταγματαρχών, ακόμη και των πιο αποκρουστικών δολοφόνων εκείνης της συμμορίας, όπως ήταν ο Ντερτιλής, που αρεσκόταν να βγαίνει στο δρόμο και να κάνει σκοποβολή σε κεφάλια νέων που έτυχε να περνούν από το δρόμο του.
Αυτή η πολιτική συμπεριφορά των νεοναζί δίνει και το μέτρο της φασίζουσας αποπολιτικοποίησης ενός κομματιού των «νοικοκυραίων» που καταστρέφει η κρίση, οι οποίοι είναι έτοιμοι να κλείσουν τα μάτια μπροστά στην πραγματική φύση της νεοναζιστικής συμμορίας, θεωρώντας –οι αφελείς– ότι οι «αντισυστημικές» παπαριές των νεοναζί έχουν πραγματικό πολιτικό περιεχόμενο. Μας δίνει και το μέτρο, όμως, του αδυνατίσματος της ιστορικής μνήμης, γεγονός που αφορά ένα κομμάτι της σημερινής νεολαίας.
♦ Σκοτεινά κυκλώματα
Ο τέως γενικός γραμματέας του υπουργείου Οικονομικών Ηλ. Πλασκοβίτης πήγε στην προανακριτική της Βουλής και ανασκεύασε παλαιότερη κατάθεσή του, σύμφωνα με την οποία το περιβόητο CD με τη λίστα Λαγκάρντ παραδόθηκε από τον πρέσβη Κλη. Εκανε λάθος, είπε, διότι πρέσβης εκείνη την περίοδο ήταν ο Χαλαστάνης και μ’ αυτόν επικοινωνούσε, ενώ ο Κλης είχε διατελέσει πρεσβευτής προηγούμενη περίοδο. Και πού ήξερε ο Πλασκοβίτης ποιος ήταν πρεσβευτής σε μια προγενέστερη περίοδο, όταν δεν τον είχε συναντήσει ποτέ; Και γιατί το ίδιο «λάθος» έκαναν και άλλοι παράγοντες; Ομως, τον Πλασκοβίτη «άδειασε», εν αγνοία του, ο πρέσβης Χαλαστάνης, που κατέθεσε μια μέρα πριν απ’ αυτόν στην προανακριτική. Συγκεκριμένα, κατέθεσε ότι ουδέποτε επικοινώνησε με τον Πλασκοβίτη, αλλά μόνο με τον Παπακωνσταντίνου.
Επειδή το όνομα του Κλη έρχεται συνέχεια στο προσκήνιο αυτής της υπόθεσης, επειδή ο ίδιος είναι μεν συνταξιούχος, αλλά ενεργός, καθώς έχει υπαλληλική σχέση με τον ΣΕΒ, ενώ φέρεται και ως σύμβουλος του Σαμαρά, εμείς δεν πειθόμαστε πως πρόκειται για «μπέρδεμα». Αλλωστε, σύμπτωση επαναλαμβανόμενη παύει να είναι σύμπτωση. Τουλάχιστον δύο τον έχουν αναφέρει.
Ο περιβόητος Διώτης, στη συνέντευξή του στον Τράγκα για το «Clash», είχε πει: «Με μια ματιά καταλάβαινες ότι αποτελούσε προϊόν υποκλοπής, διακινούμενο από μυστικές υπηρεσίες… Φαινόταν το πράγμα. Για όποιον έχει στοιχείώδη εμπειρία διωκτικής υπηρεσίας και έρευνας αντιλαμβάνεται τι είναι αυτό που παίρνει… Την ώρα που το παραλαμβάνεις χωρίς διαβιβαστικό, χωρίς πρωτόκολλο, χωρίς τίποτα δηλαδή, δεν υπάρχει καμία ένδειξη ότι προέρχεται από δημόσιο ή ιδιωτικό αρχείο, αντιλαμβάνεσαι ότι αυτό το πράγμα, που σου δίδεται ατύπως, ατύπως περιήλθε και στην κατοχή του. Αρα, περιήλθε μέσω υπηρεσιών». Δήλωσε, ακόμη, ότι ο ίδιος είχε ζητήσει και είχε πάρει, «άτυπα, προφορικά», πληροφορίες από τους κολλητούς του στις γαλλικές και ιταλικές «υπηρεσίες».
Συμπέρασμα; Την πάσα αλήθεια γι’ αυτή τη βρόμικη υπόθεση δε θα τη μάθουμε ποτέ. Τα πρόσωπα-κλειδιά, αυτά που χειρίστηκαν την υπόθεση ως πράκτορες της ΚΥΠ (ανεξάρτητα από τον επίσημο τίτλο που είχαν ή έχουν στο ελληνικό κράτος), θα μείνουν προστατευμένα, ενώ ο Παπακωνσταντίνου θ’ απαλλαγεί λόγω αμφιβολιών.
♦ Υπάρχει και το αλλά…
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Ζωή Κωνσταντοπούλου προκαλεί μεγάλο εκνευρισμό στην κυβερνητική παράταξη. Δεν είναι μόνο, ούτε κυρίως, το εκνευριστικό, εριστικό, προκλητικό της ύφος. Είναι και το ότι δουλεύει τα θέματα με τα οποία ασχολείται, ξέρει νομικά και δεν κάνει εύκολα πίσω. Ηταν επόμενο, λοιπόν, ότι θα την έβαζαν στο στόχαστρο, παρά την προστασία που έχει φροντίσει να της εξασφαλίσει ο πατέρας της, με τις διασυνδέσεις που δεκαετίες τώρα έχει δημιουργήσει. Την «τσάκωσαν», λοιπόν, στην υπόθεση ενός κατηγορούμενου για βιασμούς, την οποία ως συνήγορός του φροντίζει να αναβάλει επί αρκετά χρόνια. Και δεν περιορίστηκαν μόνο στην ανάδειξη του θέματος, αλλά φρόντισαν να τη συνοδεύσουν με δήλωση της γνωστής φεμινίστριας και στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ Σίσσυς Βωβού, η οποία φαίνεται να γνωρίζει την υπόθεση.
Και τι έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ, έβγαλε μια γενικόλογη ανακοίνωση υπεράσπισης της βουλευτή του, από την οποία συνάγεται ότι την υπερασπίζεται και για τη συγκεκριμένη υπόθεση. Και μη μας πει κανείς ότι δικηγόρος είναι, δεν μπορεί να μην ασκήσει υπεράσπιση σε καθέναν που ζητά τις υπηρεσίες της. Τα πολιτικά πρόσωπα οφείλουν να έχουν και κάποιες ευαισθησίες και να τις δείχνουν και κατά την άσκηση των επαγγελματικών τους καθηκόντων. Βεβαίως, και κάθε κατηγορούμενος δικαιούται να έχει υπεράσπιση, αλλά αν ερχόταν για παράδειγμα ο Ντερτιλής και της ζητούσε να τον αναλάβει, θα τον αναλάμβανε η κ. Κωνσταντοπούλου; Ασφαλώς όχι. Υπάρχουν και άλλοι δικηγόροι, θα του έλεγε.
♦ Βουλή γλάστρα
Στην αστική δημοκρατία υποτίθεται ότι υπάρχει διάκριση των εξουσιών. Η Βουλή νομοθετεί, η κυβέρνηση ασκεί την εκτελεστική εξουσία βάσει των νόμων που ψηφίζει η Βουλή, η δικαιοσύνη ασκεί τη δικαστική εξουσία. Λέμε και καμιά μαλακία για να περάσει η ώρα… Διότι η Βουλή της δεύτερης «μνημονιακής» περιόδου δεν χρειάζεται καν να νομοθετήσει. Ψήφισε κάποια στιγμή το νόμο-σκούπα που ονομάστηκε και Μνημόνιο-3, ψήφισε και το φορολογικό και μετά κααάθεται. Δεν έχει νομοσχέδια για να ψηφίσει, διότι όλα ρυθμίστηκαν με το νόμο-σκούπα και τις άφθονες πράξεις νομοθετικού περιεχομένου που εξέδωσε η συγκυβέρνηση. Κι αυτές ακόμα φρόντισαν να μην τις συζητήσουν, αλλά να τις ψηφίσουν πακέτο με τη διαδικασία του κατεπείγοντος. Και τι κάνει η Βουλή; Κοινοβουλευτικό έλεγχο! Ακόμα και μ’ αυτόν, όμως, δεν καταφέρνουν να γεμίσουν τις συνεδριάσεις, γιατί τις περισσότερες φορές οι υπουργοί προφασίζονται διάφορα και αποφεύγουν να πάνε και ν’ απαντήσουν στις επίκαιρες ερωτήσεις των βουλευτών.
♦ Σκέτη προπαγάνδα
Στον περιβόητο Σφακιανάκη της Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος κατέφυγαν τα αστικά ΜΜΕ για να κάνουν προπαγάνδα «κάθαρσης». «Εκαψε τον Παπακωνσταντίνου», είπαν και έγραψαν, μετά την κατάθεση του Σφακιανάκη στην Προανακριτική της Βουλής. Γιατί τον έκαψε, όμως; Αποκάλυψε τίποτα για την αλλοίωση της λίστας Λαγκάρντ; Οχι μόνο δεν αποκάλυψε (δεν είχε κάνει πραγματογνωμοσύνη, άλλωστε), αλλά και δήλωσε ότι μάλλον θα είναι αδύνατο να βρει τίποτα, αφού δεν υπάρχει ούτε το πρωτότυπο CD, ούτε το πρώτο USB stick στο οποίο έκανε την αντιγραφή το γραφείο του Παπακωνσταντίνου (το «έσβησε» ο Διώτης), ούτε είναι γνωστό σε ποιους υπολογιστές έγιναν οι αντιγραφές. Είπε, όμως, ο Σφακιανάκης, απαντώντας σε σχετική ερώτηση, ότι η συμπεριφορά του Παπακωνσταντίνου θυμίζει κάποιον που προσπαθεί να εξαφανίσει ίχνη. Αυτό, όμως, είναι κρίση και οι κρίσεις στην ποινική διαδικασία δεν έχουν καμιά αξία (και αυτή είναι μια ποινική διαδικασία). Οι μάρτυρες καταθέτουν γεγονότα και ό,τι έπεσε στην αντίληψή τους, δεν εκφέρουν κρίσεις. Κι αυτό το ξέρουν καλά όσοι συμμετέχουν στην προανακριτική. Επειδή, λοιπόν, δεν υπάρχει τίποτα ενάντια στον Παπακωνσταντίνου (πέρα από άπειρες «αμφιβολίες») έκαναν ντόρο με τη δήλωση Σφακιανάκη, για να δείξουν πως τάχα κάνουν σοβαρή ποινική έρευνα και βρίσκουν στοιχεία κατά του Παπακωνσταντίνου, ο οποίος ήδη έχει πάρει βαθιά ανάσα.
♦ Ξεδιάντροπος Γκεμπελίσκος
«Ολοι ξέραμε από την πρώτη στιγμή ότι δεν είναι βιώσιμο, αλλά μας έλεγαν μην το πείτε τώρα, δεν είναι σωστό. Το αποτέλεσμα είναι ότι μέχρι το 2010 έλεγαν όλοι ότι το χρέος είναι βιώσιμο και εμείς δεν τους απαντούσαμε “όχι, δεν είναι”. Δεν τους λέγαμε ότι αυτά είναι βλακείες. Αυτό ήταν μια αυτοσυγκράτηση».
Τα παραπάνω δήλωσε ο Πρετεντεράκος σε συνέντευξή του στην ιστοσελίδα iefimerida.gr. Χρειάζονται μήπως σχόλια;
