Κόντρες

♦ Λάστιχο

Η έκθεση της τρόικας, που αποτυπώνει τη συμφωνία της με τη συγκυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου-Κουβέλη, δεν έχει δοθεί στη δημοσιότητα. Γνωρίζουμε μόνο ό,τι έχει διαρρεύσει στον αστικό Τύπο για να δημιουργηθεί κλίμα. Απ’ αυτές τις διαρροές, λοιπόν, πληροφορηθήκαμε ότι τα έσοδα από ιδιωτικοποιήσεις καθορίζονται σε 10.4 δισ. ευρώ μέχρι το 2016. Θυμόσαστε πως ξεκίνησε αυτή η ιστορία; Στα τέλη του 2010, ο Παπακωνσταντίνου ανακοίνωσε πως είχε τη φαεινή ιδέα να ξεκινήσει και ένα πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων, προκειμένου να μειωθεί το χρέος. Οι ιδιωτικοποιήσεις θα έφταναν τα 50 δισ. μέχρι το 2015, ενώ μόνο για το 2011 θα ήταν 15 δισ. Η τρόικα συμφώνησε και το ελληνικό χρέος ως εκ θαύματος κατέστη βιώσιμο! Στα χαρτιά, φυσικά, γιατί στην πράξη ούτε ένα από τα 15 δισ. του 2011 δεν εισέπραξαν. Αργότερα, κατέβασαν το στόχο των ιδιωτικοποιήσεων στα 24 δισ. και τώρα τον κατεβάζουν στα 10,4 δισ. Ξεκίνησαν από 50 και έφτασαν λίγο πάνω από 10.
 

Το προσδοκώμενο από τις ιδιωτικοποιήσεις ποσό γίνεται λάστιχο για να εξυπηρετήσει τις εκάστοτε ανάγκες της… δημιουργικής λογιστικής, βάσει της οποίας το χρέος κρίνεται βιώσιμο. Ο,τι τους λείπει το τσοντάρουν ως προσδοκώμενο έσοδο από ιδιωτικοποιήσεις και καθαρίζουν. Υπάρχει, όμως, και μια άλλη, δεύτερη ανάγνωση, που λέει πως τα προσδοκώμενα έσοδα από τις ιδιωτικοποιήσεις δεν συρρικνώνονται μόνο επειδή αρχικά τα είχαν υπερεκτιμήσει, αλλά και επειδή ετοιμάζονται να πουλήσουν κρατικά περιουσιακά στοιχεία σε εντελώς εξευτελιστικές τιμές. Αυτό, όμως, μόνο όταν φτάνει η ώρα του κάθε ξεπουλήματος θα μπορέσουμε να το διαπιστώσουμε. Για την ακρίβεια, θα μπορέσουμε να διαπιστώσουμε πόσο εξευτελιστικό θα είναι το ξεπούλημα, γιατί ξεπούλημα θα είναι σίγουρα.
 

Οταν τα φραξιονιστικά τερτίπια βαφτίζονται ρηξικέλευθη πρόταση. Είπε ο Τσίπρας στη Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ:

Τι είχε γίνει στην πραγματικότητα; Το Αριστερό Ρεύμα είχε ανακοινώσει ότι θα καταθέσει χωριστή λίστα. Οπότε η φράξια Τσίπρα, για να μαζέψει τους ταλαντευόμενους συνέδρους και να περιθωριοποιήσει το ΑΡ, αποφάσισε να τεθεί ο ίδιος ο Τσίπρας επικεφαλής της προεδρικής λίστας. Από άποψη φραξιονιστικής πολιτικής αυτό είναι απολύτως νόμιμο. Οταν όμως βαφτίζεται «νέο υπόδειγμα», «μήνυμα ισονομίας» και τα λοιπά ηχηρά παρόμοια, δεν έχουμε παρά ένα ακόμη δείγμα πολιτικού αμοραλισμού και σαλταδορισμού, μια ακόμη προσπάθεια εξαπάτησης του ελληνικού λαού.
 

Θα πρέπει να είσαι μεγάλο κάθαρμα για να έχεις μπροστά σου μια καρκινοπαθή, οι συγγενείς της οποίας πλήρωσαν τα διόλου ευκαταφρόνητα νοσήλια στο νοσοκομείο που διευθύνεις, αλλά εσύ μόλις πήρες το παραδάκι φώναξες την αστυνομία για να θέσει τη γυναίκα υπό φρούρηση, επειδή είχε λήξει η βίζα παραμονής της στην Ελλάδα. Από την άλλη, αυτό που έκανε ο διοικητής του ογκολογικού νοσοκομείου «Αγιοι Ανάργυροι» δεν ήταν μόνο αποτέλεσμα της προσωπικής του ανηθικότητας. Ηταν και αποτέλεσμα της κρατικής πολιτικής. Αλλωστε, εγκύκλιο της περιόδου Λοβέρδου ανέσυρε και εφάρμοσε.
 

Ποια η διαφορά ανάμεσα στους νεοναζί της Μυτιλήνης που έβγαλαν φωτογραφίες νοσηλευόμενων μεταναστόπουλων για να πουν στο λαό της πόλης ότι κινδυνεύει από λοιμώδη νοσήματα και στον Λοβέρδο που χαρακτήριζε τους απεργούς πείνας της Υπατίας «τοξική βόμβα στα θεμέλια της Αθήνας»; Καμία απολύτως. Οι νεοναζί, όμως, δέχονται τη γενική κατακραυγή των ΜΜΕ, ενώ ο Λοβέρδος είχε δεχτεί επαίνους. Κατά τα άλλα, η αστική δημοκρατία υποτίθεται ότι φρίττει με την άνοδο του ναζισμού, τον οποίο η ίδια εξέθρεψε στους κόλπους της.
 

Δεν είναι για εύκολο ξεπέταμα το καθημερινό ξεκατίνιασμα του Ψυχάρη με τον Απόστολο Κακλαμάνη, στο πλαίσιο του οποίου ο δεύτερος κατηγορεί τον Ψυχάρη ως παρεμβασία στην πολιτική ζωή (μέχρι και τα ηγετικά θέματα των αστικών κομμάτων θέλει να καθορίζει, λέει) και με τον Ψυχάρη να αντεπιτίθεται καταγγέλλοντας τον Κακλαμάνη ως «εφαψία» της χούντας. Εφτασε, δηλαδή, η ώρα να βγει στο φως η παλιά ιστορία με τις επαφές που είχε ο Κακλαμάνης με το καθεστώς του δικτάτορα Ιωαννίδη στη Νέα Σμύρνη. Ιστορία που ήταν γνωστή στους πάντες, αλλά κανείς δεν τολμούσε να τη δημοσιοποιήσει, γιατί ο Κακλαμάνης ήταν πανίσχυρος και απειλούσε με αγωγές. Και βέβαια, όσοι παρακολουθούσαμε τα παραπολιτικά του ΠΑΣΟΚ θυμόμαστε πολύ καλά την απειλή του Βαγγέλα του Γιαννόπουλου προς τον Κακλαμάνη να μην τολμήσει να βάλει υποψηφιότητα για πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ γιατί «θα μιλήσω», μετά την οποία ο Κακλαμάνης έκανε πίσω με δημόσια δήλωση. Ο Ψυχάρης τώρα βγάζει και άλλα. Για παράδειγμα, ότι ο Κακλαμάνης του έστειλε τον Κουρή να τον παρακαλέσει να πει καλά λόγια γι’ αυτόν στο ειδικό δικαστήριο για το σκάνδαλο Κοσκωτά. Ενώ ο Κακλαμάνης τι λέει κατά του Ψυχάρη; Οτι παρεμβαίνει στο παρασκήνιο και καθορίζει τις εξελίξεις μέσα στο κόμματα, γεγονός που επίσης είναι γνωστό.
 

Ετσι, μέσα από το δημόσιο ξεκατίνιασμα ενός μεγαλοεκδότη που από δημοσιογραφίσκος βρέθηκε να ελέγχει ιδιοκτησιακά το πανίσχυρο Συγκρότημα Λαμπράκη και ενός πολιτικού που επί δεκαετίες κατάφερνε να επιπλέει και να κρύβει το νταλαβέρι του με τη χούντα (μήπως ήταν καλύτερος ο Γιαννόπουλος που επί χρόνια παρουσιαζόταν σαν αντιστασιακός, ενώ είχε υπηρετήσει στους «Μπουραντάδες»;), παίρνουμε ένα καλό μάθημα για το τι σημαίνει αστική πολιτική και πώς αυτή διαπλέκεται με τη μιντιοκρατία.
 

Οπως αρθρογράφησε στα «Νέα» η πρόεδρος της συντεχνίας των δικαστών, αρεοπαγίτης Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, «το κράτος με τις επιβληθείσες υπερβολικού ύψους μειώσεις των αποδοχών των δικαστών (μη αναγκαίες και μη ανάλογες), παραβιάζει αυτό πρώτο τις ως άνω συνταγματικές διατάξεις» και γι’ αυτό «είναι σαφές ότι δεν μπορεί να τίθεται θέμα παραβίασης του συντάγματος από τους τελευταίους, οι οποίοι, αντιθέτως, έχουν υποχρέωση να υπερασπιστούν το κύρος και την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, με όποιο μέσον αντίδρασης θεωρούν ως πλέον πρόσφορο».
 

Αυτή η αρχή ισχύει προφανώς μόνο για τους δικαστές. Γιατί έτσι και κάποιος άλλος κλάδος εργαζόμενων τολμήσει να απεργήσει, επικαλούμενος και συνταγματικές διατάξεις που παραβιάζει η κυβέρνηση, έρχονται οι δικαστές και κηρύσσουν την απεργία του «παράνομη και καταχρηστική». Ετσι δε και οι εργαζόμενοι επιμείνουν να πραγματοποιήσουν την απεργία τους, οι δικαστές μοιράζουν τους μήνες φυλάκισης λες και πρόκειται για κουφέτα.
 

Η γραμματέας ενός επιχειρηματία εμφανίζεται στη λίστα Λαγκάρντ με καταθέσεις 550 εκατ. δολαρίων στην ελβετική τράπεζα. Στελέχη του ΣΔΟΕ επικαλούνται υπηρεσιακές τους συζητήσεις, σύμφωνα με τις οποίες πίσω απ’ αυτή την κατάθεση είναι η Μαργαρίτα Παπανδρέου. Οι Παπανδρέου αντεπιτίθενται καταγγέλλοντας τις εφημερίδες που έβγαλαν το θέμα («Βήμα» και «Πρώτο Θέμα»). Ο ένας μεγαλοεφοριακός αρνείται ότι είπε κάτι σχετικό στους άλλους δύο, οι οποίοι όμως το έχουν καταθέσει ενόρκως στους οικονομικούς εισαγγελείς. Ο επιχειρηματίας σπεύ-δει να δηλώσει ότι τα λεφτά ανήκαν σε αμοιβαίο κεφάλαιο και σε κανένα φυσικό πρόσωπο (τότε γιατί ήταν στο όνομα της γραμματέως του;). Ακρη, φυσικά, δεν πρόκειται να βγει. Ο πολιτικός ντόρος έγινε και στο τέλος όλοι θα μαζέψουν τις δηλώσεις τους, αφού αυτά τα πράγματα δεν αποδεικνύονται παρά μόνο αν ανοίξουν λογαριασμοί. Και βέβαια, λογαριασμοί δεν πρόκειται ν’ ανοίξουν, γιατί κανένας δεν το θέλει.