Κόντρες

♦ Τίποτα τυχαίο

Υπέρ της πρότασης Σόιμπλε για τη θέσπιση θέσης υπερεπιτρόπου που θα ελέγχει τη δημοσιονομική πορεία όλων των χωρών της Ευρωζώνης και θα μπορεί να παρεμβαίνει αποφασιστικά, αποφασίζοντας αυτός αντί για τις κυβερνήσεις, τάχθηκε ο πρόεδρος της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι. «Είμαι βέβαιος –δήλωσε ο ιταλός τραπεζίτης– ότι εάν θέλουμα να αποκαταστήσουμε την αξιοπιστία στην Ευρωζώνη, οι χώρες θα πρέπει να παραχωρήσουν μέρος της κυριαρχίας τους σε ευρωπαίκό επίπεδο. Οι κυβερνήσεις έλαβαν αποφάσεις που πριν από ένα χρόνο θα ήταν αδιανόητες. Αυτή είναι μια πρόοδος, αλλά δεν αρκεί».
 

Στο προηγούμενο φύλλο, σχολιάζοντας την αποκάλυψη Βενιζέλου για την επιστολή που έστειλε ο γερμανός υφυπουργός Οικονομικών Τόμας Στέφεν, εκφράζοντας τις απόψεις του Σόιμπλε, γράφαμε: «Γιατί ο Σόιμπλε προώθησε μια τόσο σκληρή πρόταση, ενώ γνωρίζει πως η Ελλάδα αποτελεί ήδη προτεκτοράτο νέου τύπου; Το πρόβλημά του δεν είναι η Ελλάδα, αλλά η προώθηση της γερμανικής ιδέας για σκληρό κεντρικό δημοσιονομικό έλεγχο όλης της Ευρωζώνης. Λειτουργεί σαν “λαγός” της γερμανικής κυβέρνησης, ρίχνοντας τα πρώτα αναγνωριστικά πυρά, ενόψει των νέων γύρων παζαριών που θ’ ακολουθήσουν στις συνόδους κορυφής και στις διμερείς διαπραγματεύσεις των βασικών ιμπεριαλιστικών πόλων». Οι δηλώσεις Ντράγκι στο γερμανικό Spiegel επιβεβαιώνουν αυτή την εκτίμηση.
 

Τα παραπάνω επιβεβαιώθηκαν και από την αντίδραση των Μόντι-Ραχόι, οι οποίοι, μετά από μια ακόμη διμερή συνάντηση, εξέφρασαν «επιφυλάξεις» για την παραχώρηση αυξημένων εξουσιών σε υπερεπίτροπο. Η τοποθέτηση υπερεπιτρόπου με δικαίωμα ελέγχου και βέτο επί των εθνικών προϋπολογισμών, κατά τους Μόντι-Ραχόι θα ήταν «αντιπαραγωγική» αυτή τη στιγμή, διότι δεν έχει προχωρήσει η ενοποίηση στην Ευρωζώνη.

 

Μια ακόμη Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου, που υπογράφει ο Σαμαράς και όλο το υπουργικό συμβούλιο (το οποίο, βέβαια, ουδέποτε συνεδριάζει) εξέδωσε η συγκυβέρνηση. Το περιεχόμενο δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ο τρόπος νομοθέτησης. Από την εποχή της συγκυβέρνησης Παπαδήμου μέχρι και τώρα νομοθετούν τα υπουργικά συμβούλια με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, οι οποίες κάποια στιγμή, μετά από μήνες, πηγαίνουν στη Βουλή για τυπική έγκριση. Ετσι, η Βουλή μετατρέπεται σε γλάστρα, επιβεβαιώνοντας την κριτική που πρώτος ο Μαρξ έχει ασκήσει στο κοινοβουλευτικό σύστημα: Και η πιο δημοκρατική κοινοβουλευτική δημοκρατία δεν είναι παρά μορφή της δικτατορίας του κεφαλαίου πάνω στην εργαζόμενη κοινωνία.

 

Σε μια ακόμα υποκριτική κίνηση, ο Δένδιας ανακοίνωσε ότι φτιάχνει στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη ειδική υπηρεσία στην οποία θα μπορεί οποιοσδήποτε πολίτης να καταγγέλλει περιστατικά ρατσιστικής βίας, ακόμα και ανώνυμα. Το μεγαλύτερο πρόβλημα, όμως, είναι ο ρατσισμός μέσα στην ίδια την αστυνομία. Οι μπάτσοι είναι που κάνουν πλάτες στους νεοναζί. Απόδειξη; Πριν καν γίνουν οι επίσημες ανακοινώσεις, η Χρυσή Αυγή είχε βγάλει ανακοίνωση και έκραζε τον Δένδια, δείχνοντάς του ότι έχει ανθρώπους της στα ψηλά κλιμάκια της ΕΑΣ.
 

Και βέβαια, ο Δένδιας (το σύστημα γενικότερα και όχι προσωπικά ο Δένδιας) δεν έχει καμιά πρόθεση να καθαρίσει το ρατσισμό στην αστυνομία, όταν ρατσιστική είναι η επίσημη κρατική πολιτική. Εμείς, πάντως, για να τον ξεμπροστιάσουμε, του δίνουμε στο πιάτο έναν ρατσιστή υφιστάμενό του. Πρόκειται για το μέλος της ομάδας ΔΙΑΣ που ενεπλάκη σε ρατσιστικό επεισόδιο έξω από τα γραφεία της «Κόντρας» στις 5 Φλεβάρη του 2012. Για τον αστυνομικό που χαρακτήρισε ένα μετανάστη «μπαμπουΐνο» και «μαλάκα» κι έναν άλλο «βρομιάρη». Το όνομά του το γνωρίζουμε πλέον, γιατί κατέθεσε σαν (ψευδο)μάρτυρας κατηγορίας ενάντια στο σ. Γεράσιμο Λιόντο. Ονομάζεται Στάντζος Δημήτριος και για τη ρατσιστική του συμπεριφορά δεν υπάρχουν μαρτυρίες, που θα μπορούσαν ν’ αμφισβητηθούν. Υπάρχει καταγεγραμμένο ολόκληρο το ρατσιστικό επεισόδιο και το ηχητικό ντοκουμέντο το είχαμε δημοσιοποιήσει το ίδιο κιόλας βράδυ και είχε κάνει το γύρο του ελληνικού Ιντερνετ. Ο τότε υπουργός Χρ. Παπουτσής είχε αδιαφορήσει. Το ίδιο θα κάνει και ο νυν υπουργός Ν. Δένδιας. Το ηχητικό ντοκουμέντο υπάρχει ακόμα στην ιστοσελίδα μας, στη διεύθυνση www.eksegersi.gr/article.php?article_id=15853&cat_id=48&pos=4.

 

Στο άρθρο με τίτλο «Νεοναζιστικές κότες», που δημοσιεύτηκε στο προηγούμενο φύλλο της «Κ», να προσθέσουμε και το στόρι με τον Παναγιώταρο και το BBC, που ξεχάστηκε.
 

Τι δήλωσε ο Παναγιώταρος on camera; «Κατά κάποιον τρόπο είμαστε σε εμφύλιο πόλεμο. Και όσοι δεν το βλέπουν αυτό είναι σαν να στρουθοκαμηλίζουν, να κρύβουν το κεφάλι τους στην άμμο. Η ελληνική κοινωνία είναι έτοιμη να κάνει ένα νέο είδος εμφυλίου. Από τη μία θα είναι οι εθνικιστές, όπως εμείς και Ελληνες που θέλουν να γίνει η χώρα μας όπως ήταν κι απ’ την άλλη θα είναι παράνομοι μετανάστες και αναρχικοί κι όλοι όσοι έχουν καταστρέψει την Αθήνα αρκετές φορές και την Ελλάδα».
 

Τι δήλωσε μετά το ντόρο που ξέσπασε; «Κανένας εμφύλιος δεν υπάρχει στην Ελλάδα… αυτά είναι κινδυνολογίες του συστήματος για να τρομοκρατήσει τον λαό… Αυτό είπα στο BBC, δυστυχώς τα λεγόμενά μου παραφράστηκαν κατά το δοκούν».
 

ΥΓ1: Ενας με πέντε δράμια νιονιό στο κεφάλι του δεν βρέθηκε να πει στον Σχορτσιανίτη πως δεν υπάρχει κανένας λόγος ν’ απολογείται στον νεοναζί, επικαλούμενος το γεγονός ότι από 12 χρόνων παίζει στις εθνικές ομάδες μπάσκετ; Δηλαδή, αν δεν έπαιζε μπάσκετ, αν ήταν ένας απλός εργαζόμενος, δε θα ήταν Ελληνας;
 

ΥΓ2: Αν δεν κάνουμε λάθος, ο Παναγιώταρος ήταν αρχηγός της «γαλάζιας στρατιάς». Αλήθεια, την εποχή που για λογαριασμό της Εθνικής Ελλάδας σκόραρε ο Ντανιέλ Μπατίστα, πώς αισθανόταν;

 

Μετά τα χειροκροτήματα της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, που εισέπραξε στη Βουλή, όταν τάχθηκε υπέρ της πρότασης νόμου του ΣΥΡΙΖΑ για τα χρεωμένα νοικοκυριά, και έχοντας πλέον αποχωρήσει από τη ΔΗΜΑΡ, ήρθε η ώρα για τον Μιχελογιαννάκη να δώσει και συνέντευξη στην κυριακάτικη «Αυγή» και να μοστράρει σαν σοβαρή πολιτική προσωπικότητα (την ίδια άποψη είχε για τον εαυτό του και όταν προ διετίας χειροκροτούσε μανιωδώς τον Γιωργάκη, ο οποίος είχε ήδη βάλει τη χώρα στο Μνημόνιο. Και βέβαια, Μιχελογιαννάκης είν’ αυτός, δεν μπορούσε να μην το παίξει και βαρύ πεπόνι. Αφού δηλώσει ότι «θα προσπαθήσει με διαρκή νομοθετική εργασία να επέλθει επιτέλους η εξυγίανση του πολιτικού συστήματος» (πώς θα κάνει νομοθετική εργασία ένας βουλευτής μόνο, όταν δικαίωμα να καταθέτουν προτάσεις νόμου έχουν μόνο οι κοινοβουλευτικές ομάδες, μόνο ένας γίγαντας σαν τον Μιχελογιαννάκη το ξέρει), καταλήγει ότι «ασφαλώς και θα μπορούσε να συζητήσει με τον υγιή και με μέλλον, απαλλαγμένο από δογματισμούς, κομματικό – κινηματικό χώρο του ΣΥΡΙΖΑ»! Θα σκεφτεί αν θα τους κάνει τη χάρη, αλλά πρώτα πρέπει να διορθωθούν!

 

Η δικαστική συντάκτης των «Νέων» έπρεπε να καλύψει τ’ αφεντικά της από την εύστοχη παρατήρηση του Βαξεβάνη, ότι πριν από 15-20 μέρες η μεγαλύτερη εφημερίδα της Ελλάδας δημοσιοποίησε ονόματα 120-130 καλλιτεχνών με τις φορολογικές δηλώσεις δίπλα και με το ποσό που έχει ο καθένας στη φορολογική του δήλωση, αλλά δεν έγινε καμιά αυτεπάγγελτη δίωξη εναντίον της. Και τι σκαρφίστηκε; Επικαλέστηκε «εισαγγελικούς κύκλους» (ποιοι είν’ αυτοί;) που «εξήγησαν» (sic!) ότι «κάθε υπόθεση κρίνεται χωριστά από τη Δικαιοσύνη, οι λειτουργοί της οποίας σταθμίζουν τα πραγματικά περιστατικά και αποφασίζουν αν και πώς πρέπει να παρέμβουν, και «δικαστικές πηγές» (ποιες είν’ αυτές;) που «αντέτειναν» (στον Βαξεβάνη προφανώς) ότι μέτρησαν πολλά στην κρίση τους πριν διατάξουν τη σύλληψη για παραβίαση των προσωπικών δεδομένων. Αν οι αναγνώστες της φυλλάδας του Ψυχάρη τρώνε κουτόχορτο, τότε η παπαγαλίστικη παρέμβαση υπήρξε επιτυχής.
 

Την επομένη η συντάκτης συνέχισε στην ίδια ρότα, λίγο πιο μαζεμένα. Και από το editorial της πρώτης σελίδας η διεύθυνση της εφημερίδας της έριξε ένα μεγαλοπρεπέστατο άδειασμα, ταυτίζοντας την αποκάλυψη της λίστας Λαγκάρντ από τον Βαξεβάνη με τις αποκαλύψεις φορολογικών δηλώσεων καλλιτεχνών και άλλων από τα «Νέα». Χαρακτήρισε τη δημοσιοποίηση προσωπικών δεδομένων «επιτακτική ανάγκη όταν υπάρχουν λόγοι δημόσιου συμφέροντος». Αυτά παθαίνουν όσοι και όσες λειτουργούν ως άλογοι και άβουλοι αχθοφόροι των αφεντικών τους.

 

Μπορεί ο «άξονας του Νότου» να αποτελεί μια… τρυφερή ανάμνηση της 29ης Ιούλη του 2012, όμως Μόντι και Ραχόι εξακολουθούν να συναντιούνται και να πασχίζουν να δράσουν από κοινού. Μόνο που αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο, γιατί τα κοινά συμφέροντα φτάνουν μέχρις ενός σημείου, πέραν του οποίου αρχίζουν οι διαφορές.
 

Συναντήθηκαν, λοιπόν, οι δυο πρωθυπουργοί στη Μαδρίτη, την περασμένη Δευτέρα και εκδήλωσαν την κοινή αντίθεσή τους στην πρόταση Σόιμπλε για τη θέσπιση θέσης υπερεπιτρόπου Οικονομικών, με δικαίωμα ελέγχου και βέτο επί των εθνικών προϋπολογισμών. Μετά απ’ αυτό, όμως, άρχισε το χάος. Ο Μόντι ζήτησε ν’ αρχίσει αμέσως το πρόγραμμα αγοράς κρατικών ομολόγων από την ΕΚΤ, φωτογραφίζοντας την Ισπανία. Για να γίνει αυτό, όμως, σύμφωνα με την απόφαση της ΕΚΤ, η Ισπανία θα πρέπει να καταθέσει προσφυγή και να υπογράψει Μνημόνιο. Ο Ραχόι, όμως, δεν απάντησε στο αν θα κάνει ή όχι προσφυγή η Ισπανία, δηλώνοντας ότι θα το κάνει μόνο αν αυτό «θα ήταν προς το συμφέρον της Ισπανίας». Δηλαδή, έβαλε πάγο στην πρεμούρα του Μόντι, ο οποίος δεν κόπτεται για την Ισπανία, αλλά για την Ιταλία. Εκτιμά πως αν κάνει προσφυγή η Ισπανία, θα χαλαρώσει η πίεση των «αγορών» στο κρατικό χρέος της Ιταλίας.