Κόντρες

Ούτε ένα εικοσιτετράωρο δεν πέρασε από την υπέροχη βραδυά που απόλαυσε ο Πάγκαλος στα Καλύβια Αττικής και σειρά πήρε ο Σηφουνάκης, ο οποίος το ‘παιξε ξεψάρωτος και πήγε να κηρύξει την έναρξη των εργασιών του 11ου Πανελλήνιου Συνέδριου Αρχιτεκτόνων. Και καλά εκείνοι που τον κάλεσαν μπορεί να μην είχαν και τόσο μυαλό για να σκεφτούν, αυτός όμως γιατί επέδειξε τέτοια ασύγγνωστη άγνοια κινδύνου;
 

Δεν πρόλαβε να καθήσει στο πάνελ και ήρθαν οι πρώτες φωνές: «υπουργέ της τρόικας σήκω και φύγε». Αυτός προσπάθησε να μιλήσει, οι φωνές, τα συνθήματα και τα «γαλλικά» πολλαπλασιάστηκαν, σηκώθηκαν και καναδυό πανό κι ο ψευτόμαγκας αναγκάστηκε να φύγει κακήν κακώς, χωρίς κανείς να τολμήσει να τον υπερασπιστεί.

 

Οπως είναι γνωστό, η πλειοψηφία της ΓΣΕΕ αρνήθηκε να προκηρύξει 24ωρη απεργία ενόψει της συνόδου κορυφής της ΕΕ στις 24-25 Μάρτη. Αποφάσισε απλά να εξουσιοδοτήσει την Εκτελεστική Επιτροπή να κηρύξει 24ωρη απεργία όταν ανακοινω-       θούν νέα μέτρα. Η ΑΔΕΔΥ, όμως, αποφάσισε να οργανώσει ένα απογευματινό συλλαλητήριο στις 22 Μάρτη.
Μια μέρα μετά, αποφάσισε και η ΓΣΕΕ να «προσχωρήσει» σ’ αυτό το συλλαλητήριο. Ετσι, σύσσωμοι οι εργατοπατέρες έβγαλαν από πάνω τους την υποχρέωση.

Ρωτήθηκε ο Γ. Παπακωνσταντίνου («Βήμα») αν ο Ντομινίκ Στρος-Καν είχε δίκιο που είπε ότι «οι Ελληνες είναι βουτηγμένοι στα σκατά». Δεν είχε το θάρρος ούτε απ’ αυτή τη χυδαία και προσβλητική για έναν ολόκληρο λαό φράση του διευθυντή του ΔΝΤ να διαφοροποιηθεί. Η απάντηση που έδωσε αποτελεί ένα ακόμη μνημείο οσφυοκαμψίας ενός νεόκοπου αστού πολιτικού που υπάρχει μόνο επειδή έχει μάθει να λέει «ναι σε όλα»:
 

«Εγώ θα επέλεγα μια άλλη έκφραση. Από εκεί και πέρα,νομίζω ξέρουμε πολύ καλά τις παθογένειες της οικονομίας. Πιστεύω όμως ότι με αποφασιστικότητα, πίστη και σκληρή δουλειά θα πετύχουμε».

 

Γνήσια κόρη του Μητσοτάκη η Μπακογιάννη, φροντίζει να το διακηρύσσει με κάθε πρόσφορο τρόπο. Προ ημερών αποκαλύφτηκε μια νέα φουρνιά εγγράφων από το «πακέτο» του Wikileaks, μεταξύ των οποίων διθυραμβικά τηλεγραφήματα της αμερικάνικης πρεσβείας στην Αθήνα για την τοποθέτησή της από τον Καραμανλή στο υπουργείο Εξωτερικών. «Η νέα υπουργός Εξωτερικών, μια παλιά φίλη των ΗΠΑ» ήταν ο τίτλος ενός απ’ αυτά τα τηλεγραφήματα, ενώ η ίδια εμφανίζεται να δηλώνει στον αμερικανό πρέσβη ότι δεν την ενοχλεί καθόλου το γεγονός ότι τα ΜΜΕ στην Ελλάδα την εμφανίζουν ως «αμερικάνικη επιλογή».
 

Κάθε άλλος αστός πολιτικός θα προσπαθούσε με κάποιο τρόπο να τα μπαλώσει, μια κόρη Μητσοτάκη, όμως, δεν διστάζει να καμαρώνει για την αμερικανοδουλεία της. «Είναι αλήθεια ότι έγινε αυτός ο διάλογος (σ.σ.: με τον αμερικανό πρέσβη)… Χαίρομαι που βγαίνουν όλα αυτά στη δημοσιότητα γιατί πολλά, λόγω της θέσης μου, δεν μπορούσα να τα βγάλω στη δημοσιότητα. Μου δίνεται η δυνατότητα να φανεί τι ακριβώς υποστήριζα όλα αυτά τα χρόνια», ήταν η… μητσοτακική απάντηση που έδωσε στον Real fm, την περασμένη Δευτέρα.

 

Με ανακοίνωσή της η Morgan Stanley χαρακτηρίζει αστήριχτα και αβάσιμα όσα γράφτηκαν για το ρόλο της στην υπόθεση Εθνικής-Alpha, για εσωτερική πληροφόρηση που έδωσε σε κατόχους μετοχών, εκμεταλλευόμενη τη θέση της ως συμβούλου. Ολα τα έκανε άψογα, υποστηρίζει το αμερικάνικο χρηματοπιστωτικό μονοπώλιο. Συμμορφώθηκε με όλους τους νόμους και κανονισμούς και ενημέρωσε πλήρως τις ελληνικές εποπτικές αρχές (ΤτΕ και Επιτροπή Κεφαλαιαγοράς).
Οσο για το 5,1% των μετοχών της Alpha που φαίνεται να κατέχει, η συντριπτική πλειοψηφία αυτών των μετοχών ανήκουν σε πελάτες της και η Morgan Stanley απλά λειτουργεί ως θεματοφύλακάς τους και δεν αποφασίζει γι’ αυτές.
 

Τώρα, εσείς και εμείς πρέπει να τα πιστέψουμε όλ’ αυτά! Οτι, δηλαδή, το αμερικάνικο μονοπώλιο και τα στελέχη του είχαν μεν ενημέρωση για το παζάρι Εθνικής-Alpha, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν χρησιμοποίησαν τις πληροφορίες για να κάνουν παιχνίδι με τις μετοχές. Τα golden boys της Morgan Stanley, αλλά και των άλλων τραπεζών που ήταν σύμβουλοι είτε της Εθνικής είτε της Alpha, είναι πάνω απ’ όλα άνθρωποι έντιμοι και υπεράνω… κέρδους!

 

Για υποκρισία καταγγέλλει το ΠΑΣΟΚ και τον Γ. Παπανδρέου ο «Ριζοσπάστης» σε σχόλιό του (Τρίτη, 22.3.11), αναφερόμενος στις σχέσεις και του ΠΑΣΟΚ και της οικογένειας Παπανδρέου με τη Λιβύη. Θυμίζει τη συμμετοχή του καθεστώτος Καντάφι στα «σοσιαλιστικά φόρουμ» της περιοχής, τις δηλώσεις του Ανδρέα Παπανδρέου για τον Καντάφι («συνταγματάρχης ελευθερωτής», «μεγάλη φυσιογνωμία της περιοχής», «μεγάλος λαϊκός ηγέτης»), το συγχαρητήριο τηλεγράφημα του Καντάφι για την εκλογική νίκη του 1985 που μιλούσε για την «τελική νίκη του σοσιαλισμού» και την πρόσφατη επίσκεψη του Γιωργάκη στη Λιβύη, επικεφαλής κλιμάκιου ελλήνων καπιταλιστών, για το κλείσιμο μπίζνες με το λιβυκό καθεστώς.
 

Σωστά είναι όλ’ αυτά, όπως και η επισήμανση ότι το καθεστώς Καντάφι «απαγορεύει διά ροπάλου την ύπαρξη Κομμουνιστικού Κόμματος στη Λιβύη». Μήπως, όμως, μπορούν να μας κάνουν τη χάρη να παραθέσουν και τις αναλύσεις περί «μη καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης» και «χώρας σοσιαλιστικού προσανατολισμού», που δημοσιεύονταν στα έντυπα του Περισσού τις δεκαετίες του ’70 και του ’80, με αναφορές στη Λιβύη, το Ιράκ, τη Συρία και άλλες χώρες που είχαν δορυφορικές σχέσεις με το «σοσιαλιστικό στρατόπεδο»; Γιατί τότε δεν τους πείραζε ο δικτατορικός χαρακτήρας του καθεστώτος Καντάφι (και όχι μόνο);

 

«Το Γαλλικό ΚΚ υπογραμμίζει τους κινδύνους της λογικής του πολέμου». Ετσι ξεκινά η ανακοίνωση του πάλαι ποτέ ισχυρού «ευρωκομμουνιστικού» κόμματος για την ιμπεριαλιστική επέμβαση στη Λιβύη. Με μια γενικόλογη πασιφιστική φράση, στην οποία χωράνε τα πάντα. Στη συνέχεια, η ανακοίνωση αναφέρει ότι «υιοθετώντας, υπό την πίεση της Γαλλίας και της Βρετανίας, ένα ψήφισμα που επιτρέπει μία αεροπορική επέμβαση και στοχευμένα χτυπήματα, το Συμβούλιο Ασφαλείας διακινδυνεύει να γίνει το μέσο που θα οδηγήσει στη λογική ενός πολέμου με καταστροφικές συνέπειες»!
Προσέξτε: δεν είναι εργαλείο ενός ιμπεριαλιστικού πολέμου το ΣΑ του ΟΗΕ, αλλά διακινδυνεύει να γίνει.
 

Στη συνέχεια ο πασιφισμός γίνεται «κεντριστικός». Κατά πάντων: «Το ΓΚΚ, το οποίο δε σταμάτησε να απαιτεί την άμεση παύ-ση των επιχειρήσεων και της στρατιωτικής καταστολής, που έχουν ήδη στοιχίσει τις ζωές πολλών θυμάτων αμάχων, επαναλαμβάνει για ακόμα μία φορά την καταδίκη του καθεστώτος Καντάφι και την πλήρη υποστήριξή του στις δυνάμεις που ενεργούν για τη δημοκρατία στη Λιβύη, με το Εθνικό Μεταβατικό Συμβούλιο». Αμέσως μετά ακολουθούν τα… ερωτηματικά: «Σοβαρά ερωτήματα τίθενται σήμερα. Ολες οι δυνατότητες άμεσης ενίσχυσης των αραβικών κρατών στην εξέγερση έχουν μελετηθεί πραγματικά; Οι δυτικές δυνάμεις επιδιώκουν στ’ αλήθεια την προστασία του λιβυκού λαού;»! Αναρωτιούνται αν οι «δυτικές δυνάμεις» (προσέξτε το επίθετο, που είναι απλώς γεωγραφικό – δυτικές δυνάμεις και όχι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις) επιδιώκουν στ’ αλήθεια την προστασία του λιβυκού λαού! Θα μπορούσε να συμβεί κι αυτό!

 

Ο ρώσος πρωθυπουργός Βλαντίμιρ Πούτιν δήλωσε ότι η απόφαση του Συμβούλιου Ασφάλειας του ΟΗΕ για τη Λιβύη θυμίζει «μεσαιωνικά καλέσματα σε σταυροφορίες». Καταδίκασε τη χρήση βίας κατά τρίτης χώρας, τόνισε ότι η ανάμιξη στις εσωτερικές υποθέσεις άλλων χωρών έχει γίνει «ισχυρή τάση» στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ και κατέληξε με νόημα, ότι η στρατιωτική επέμβαση στη Λιβύη δείχνει πως η Ρωσία πρέπει να ενισχύσει την αμυντική της ικανότητα. Ανακοίνωσε, δε, ότι μέχρι το 2013 η Ρωσία θα διπλασιάσει την παραγωγή της σε συστήματα στρατηγικών πυραύλων.
 

Η αντίδραση στις δηλώσεις Πούτιν δεν ήρθε από κάποια δυτική πρωτεύουσα, αλλά από την ίδια τη Μόσχα, διά στόματος του ρώσου προέδρου Ντμίτρι Μεντβέντεφ, ο οποίος όχι μόνο υπερασπίστηκε τη ρωσική αποχή και τη μη χρήση βέτο στο Συμβούλιο Ασφάλειας του ΟΗΕ, αλλά και χαρακτήρισε «απαράδεκτη» τη χρήση του όρου «σταυροφορίες» από τον Πούτιν!
 

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο «μαθητής» (Μεντβέντεφ) βγαίνει ενάντια στο «δάσκαλο» (Πούτιν), κάνοντας καθαρό ότι στις επόμενες προεδρικές εκλογές δεν προτίθεται να παραμερίσει για να επανέλθει στον προεδρικό θώκο ο Πούτιν (ο οποίος πρέπει να αισθάνεται όπως ο Αλαβάνος με τον Τσίπρα). Επειδή, όμως, το συγκεκριμένο θέμα είναι πάρα πολύ σοβαρό, ενδέχεται να υποκρύπτει και σύγκρουση ανάμεσα σε διαφορετικές μερίδες της ρωσικής κεφαλαιοκρατίας και όχι μόνο σύγκρουση ανάμεσα σε δυο πολιτικές γραμμές στην εξωτερική πολιτική. Πάντως, η σύγκρουση αυτή θυμίζει τη σύγκρουση ανάμεσα στον Τσόρτσιλ και τον Τσάμπερλεν στις παραμονές του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου.