Μα να πεθάνω τώρα/ που καθαρίζει η ζωή μας/ από των καιρών τη μούχλα/ κι από το φαρμάκι των αιώνων/ να, ποιο είναι το τραγούδι/ το πιο όμορφο απ’ όλα (Νικόλα Βαπτσάμωφ, ποιητής και μέλος της στρατιωτικής επιτροπής της ΚΕ του ΚΚ Βουλγαρίας. Εκτελέστηκε από τους φασίστες στις 23 Ιούλη 1942)
«The Israel Project’s 2009 Global language Dictionary»
«Πώς πλασάρετε στην αμερικάνικη κοινή γνώμη την ιδέα ότι το Ισραήλ έχει το δικαίωμα να διατηρεί ή και να επεκτείνει τους εβραϊκούς εποικισμούς στη Δυτική Οχθη; Να είστε θετικοί. Στρέψτε τη συζήτηση αλλού, όχι στους εποικισμούς αλλά στην ειρήνη. Καμιά αναφορά σε εθνοκάθαρση». «Πρέπει να απαλλάξετε (σσ: τους ακροατές σας) από κάθε υποψία προτού γίνουν δεκτικοί στο να μάθουν καινούρια στοιχεία για το Ισραήλ… ΠΟΤΕ, μα ΠΟΤΕ, δεν υπάρχει καμιά δικαιολόγηση της εσκεμμένης σφαγής αθώων αμάχων… οι πολιτισμένοι άνθρωποι δεν έχουν στόχο να σκοτώσουν αμάχους… Να τονίζετε τη διαφορά ανάμεσα στον παλαιστινιακό λαό και τη Χαμάς». Μερικά, λίγα, σημεία ναζισιωνιστικής προπαγάνδας (που τη βλέπουμε παρούσα σε εκδηλώσεις, έντυπα και ηλεκτρονικά Μέσα στην Ελλάδα – το πρώτο απόσπασμα του «Δρα» Φρανκ Λουντς, συγγραφέα του πονήματος, Απρίλης 2009)
♦ «Γιατί το μυθιστόρημά μου βασίστηκε σε βιβλία υπαρκτών προσώπων. Γιατί στ’ αλήθεια (όχι συγγραφική αδεία) υπήρξαν δυο τέτοιοι άνθρωποι, που πέρασαν την Κατοχή όχι σφάζοντας (ή ετοιμαζόμενοι να σφάξουν) ο ένας τον άλλο, αλλά βάζοντας την επιστήμη στην υπηρεσία της πόλης μας». Από άρθρο συγγραφέα που αναφέρεται –ελέω ιδίας στήλης– στο ίδιο το μυθιστόρημά του. Παρατηρήσεις: ώστε κ. (πρώην αρχικνίτη), αυτό γινόταν στην Κατοχή (το ναζιστική-φασιστική τ’ απαγορεύει τ’ αφεντικό;), ο σφάζων του σφάζοντος; Στην ίδια αναθεώρηση των γνωστών κλικών, λοιπόν. Οσο για τους επιστήμονες που δεν τους ένοιαζε τίποτα παρά μόνο η επιστήμη τους, ν’ αναφέρουμε κατ’ αρχήν τον Δημήτρη Γληνό. Κι ένα σωρό άλλους επιστήμονες (και λογοτέχνες και κάθε είδους ανθρώπους, «επωνυμοανώνυμους»), που ΚΑΙ με τ’ όπλο στο χέρι ΚΑΙ με την επιστήμη τους στάθηκαν ΒΡΑΧΟΙ απέναντι στο φασίστα κατακτητή. Και πάμπολλοι ΕΠΕΜΕΝΑΝ αργότερα (περιοδικό «ΑΝΤΑΙΟΣ», λόγου χάρη) μέσα σε ΣΥΝΕΧΕΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΑΝΤΙΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ, άγριων διώξεων, εκτελέσεων, φυλακίσεων, εξοριών. Είστε πολύ μικρός, ω συγγραφεύ, ώστε να μπορέσετε μέσω της «επιλεκτικής» πραγματικότητας, να θίξετε μια τρίχα έστω απ’ όλο εκείνο τον ΤΕΡΑΣΤΙΟ αριθμό ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ. Διότι αγωνιστής είναι τίτλος τιμής και σταθερότητας και όχι μεταπήδησης (πολιτικής) από «κραββάτου εις κράββατον»… Η (μη άσπιλη) θητείας σας στην ΚΝΕ-ΠΣΚ της Φιλοσοφικής και η μετέπειτα πορεία σας (οι μνήμες υπάρχουν…) ενθυμίζουν τον κ. Σ. Κωνσταντόπουλο… (τηρουμένων εξαιρετικά των ιστορικών αναλογιών).
♦ Λοιπόν, οι σιωνιστές προσκεκλημένοι του ιδρύματος Μ. Κακογιάννη μας δουλεύουν κι από πάνω. Πιο συγκεκριμένα, η Emmanuela Amickai σε συνέντευξή της (δημοσιευμένη στο σάιτ του ιδρύματος), χορογράφος της παράστασης Lysistrata-X, αναφέρει: «Η δική μας ερμηνεία εστιάζει μάλλον στους μηχανισμούς της εξουσίας και στην αλλοτρίωση του ατόμου από κάθε είδους ρατσιστική και κριτική των φύλων ιδεολογία». Εδώ πρόκειται για ΠΡΟΚΛΗΣΗ! Με το συγκεκριμένο πανεπιστήμιο του Ισραήλ να έχει αρπάξει παλαιστινιακή γη, με τη δολοφονία 2.000 και βάλε αμάχων, η καρασιωνίστρια το παίζει και λίγο «ανεξάρτητη»! (η συνέντευξη στη Χαρά Πετρούνια, υπεύθυνη γραφείου τύπου του ΙΜΚ). Ρακά! (έκφραση περιφροσύνης στην εβραϊκή γλώσσα).
♦ «Είμαστε ακόμα υπό κατοχή, ακόμα μας δολοφονούν, μας καταπιέζουν, μας σφαγιάζουν, ακόμα ζούμε κάτω από το απαρτχάιντ» Omar Joseph Nasser-Khouri – παλαιστίνιος καλλιτέχνης.
♦ Ελεύθερος και ο Διώτης (πρώην διώκτης).
♦ Αει …ήξου, Γιακουμάτε! (σύνθημα νοικοκυράς σε τοίχο).
♦ Η κ. Μ. Κουστένη γιατί ενοχλήθηκε από τη συγκέντρωση (την 1η) έξω από το ίδρυμα Μ. Κακογιάννη (ΕφΣυν, 5-9-2014); Το ότι ΑΝΕΚΡΥΨΕ το σιωνιστικό χαρακτήρα του συγκεκριμένου πανεπιστημίου είναι μέσα στις «αρμοδιότητές» της; Οσο για τις δηλώσεις της σκηνοθέτιδας της παράστασης, γνωρίζει η κ. Μ.Κ. σε ποιο εδάφιο του «Global Language Dictionary» «στηρίζεται» η κ. Αμιχάι; Ή να της το αποκαλύψουμε στην ίδια της την εφημερίδα; Γνωρίζει (ή μας «το κρύβει») η κ. Μ.Κ. για το άνοιγμα του «Γραφείου Στρατιωτικού Ακολούθου των IDF» (ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων) στην Αθήνα τον Απρίλη του 2014; Διότι αν (που δεν…) δεν γνωρίζει, πού στηρίζει το θράσος της να ΥΠΟΓΡΑΦΕΙ κείμενα όπως αυτό της 5/9/2014; Σε εύνοια ή σε «υπόγεια ρεύματα»; Ρακά!
♦ Δε μας χέζεις και συ, ρε Πρηξ-Κλαψ, που η μουσική είναι μία! (και αδιαίρετη και ομοούσιος σαν την… Αγία Τριάδα;).
♦ Εκεί που πιο μεγάλη είναι η βρώμα/ Εκεί θ’ ακούσεις και τα πιο μεγάλα λόγια./ Οποιος χρειάζεται τη μύτη να βουλώσει/ Πώς να τα καταφέρει να βουλώσει και τ’ αυτιά του;/ Αν τα κανόνια δεν είχανε βραχνιάσει/ Θα λέγανε: προστατεύουμε την τάξη./ Αν έβρισκε καιρό ο χασάπης/ θα ‘λεγε: ταπεινά ελατήρια δεν έχω./ Σαν τους συμπατριώτες μου μελετητές των Ελλήνων/ Πετάξανε έξω από τους κάμπους του Ομήρου/ Οπου κάνουν μελέτες πάνω στο λιόλαδο και τα κοπάδια/ Γυρίσανε οι ελευθερωτές από τη μάχη/ Για να βρούνε καινούρια αφεντικά στις πολιτείες τους./ Ανάμεσα από τα κανόνια ξεπρόβαλαν οι έμποροι. (Μπέρτολτ Μπρεχτ: «Μαθαίνοντας τα νέα για το λουτρό αίματος στην Ελλάδα» – 1944).
♦ Σε στοιχεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στηρίζει το συμπέρασμά του ο Γ. Δελαστίκ (ΕΘΝΟΣ, 9-9-14, «Οι μισθοί πόσο ίσοι είναι στις διάφορες χώρες-μέλη της ΕΕ;»). Ουδέν επιλήψιμον. Αλλά για τα συμπεράσματα που συνάγει μιλάει ως μα… (ρξιστής πάντως δεν είναι). Και επειδή είναι και πολυάσχολος άνθρωπος, από τη μια αναφέρεται στις «χώρες του αλήστου μνήμης "υπαρκτού σοσιαλισμού"» και τέσσερις γραμμές πιο κάτω τις χαρακτηρίζει «δέκα πρώην σοσιαλιστικές χώρες». Ως καλός δε Συριζαίος δεν υπολογίζει καθόλου την ανεργία της εργατικής τάξης, μπας και βγάλει κάποιο λογικοφανές συμπέρασμα. Πανάξια η αμοιβή του.
♦ Οσο για το «σταλινισμό» που προσάπτουν οι άσχετοι στον Περισσό, ας ρίξουν μια ματιά στο βιβλίο που είχε εκδώσει ο Περισσός το 1991 (Σύγχρονη Εποχή), Γεβγένι Πλίμακ «Η πολιτική διαθήκη του Λένιν». Μετά τα λέμε…
♦ Φυσικά και η ομορφιά και η ερωτική πρόκληση διατρέχουν τα έργα του Αριστοφάνη. Στη Λυσιστράτη (στ. 955) ο Κινησίας περιγράφει τη σύζυγό του Μυρρίνη ως «καλλίστη». Επίσης (στ. 1148): «ο πρωκτός άφατον ως καλός». Και… τα στήθη (στ. 155-156): «Ο Μενέλαος, μόλις είδε της Ελένης τα δυο μικρά μηλαράκια μπρος του, το σπαθί του άφησε ή μάλλον του ‘πεσε απ’ το χέρι». Το αιδοίον στον Αριστοφάνη, για να μην ξεχνιόμαστε, ονομάζεται «χοίρος»… Τέλος: τα τέσσερα όπλα της γυναίκας: ένδυση, υποδήματα, «μέικ απ» κι αρώματα. Ιδού η Καλονίκη (Λυσιστράτη 46-48): «Ταύτα γαρ τοι κασθ’ α σώσειν προσδοκώ, τα κροκοτίδια και τα μύρα και περιβαρίδες χήγχουσα και τα διαφανή χιτώνια».
♦ Το πρότυπον του Τσίπ(ε)ρα, Ντ. Ρούσεφ, δεν τα πάει και πολύ καλά (στις δημοσκοπήσεις) ενόψει προεδρικών εκλογών: σταθερά 2η. (Τόση μπατσαρία ενάντια στο φτωχό λαό και τέτοια μέτρα καραφτωχοποίησης δεν θα αποτελούσαν βατήρα για… μπρος…).
♦ Είπε ένας πρώην Πρηξ-Κλαψ: «Εχω γράψει και τραγούδια μπούρδες». Κοιτώντας τις δημιουργίες του εδώ και πολλά χρόνια θα τολμούσαμε να αφαιρέσουμε το «και»… Τραγούδια για να τα χαίρονται τ’ αρκούδια.
♦ «9/11 – Στην καρδιά του κτήνους».
Βασίλης
