Εργατική τάξη: Highway to Hell. Ανάγκη: Rise up to the Occasion. Τρόπος: Π.Ο.Ε.Τ.
«Δουλειά μυρμηγκιού»: έχουν ξαμοληθεί υποψόφιοι κι υποψόφιες ανά την Ελλάδα.
«’cause I’m TNT. I’m dynamite» (AC/DC). Αφιερωμένο…
Δεν μπορώ να καταλάβω, μα θα το επαναλάβω: σ’ όλα, μωρέ, λέτε yes, θα ψηφίστε στες ‘κλογές;
Κον Μπένι: Το μόνο βάρος που σας αναλογεί (πλέον) είναι η παχυσαρκία σας, φίλτατε
Δηλαδή, ο Μανόλης θα μιλήσει στο Ευρωκοινοβούλιο, στο οποίο δεν θα μιλήσει;
Η δούλα του αθώου έβαλε την υπογραφή της αντί του φερόμενου – σε τι αποβλέπουν αμφότερες; (οι τρελαμένες…) Αντιθέτως: «Δεν μπορώ να καταδικάσω τη 17 Νοέμβρη ή οποιαδήποτε οργάνωση τέτοιου τύπου που έχει κάποιο ιδεώδες, αν δεν εξαλειφθεί η βία που συνθλίβει όλο τον κόσμο» (Μαϊτέ Πεϊνό – Ριζοσπάστης, 18/7/2003)
Χωρίς τη σύγκρουση / μην καρτεράς το δίκιο (ΥΠΕΡΑΣΤΙΚΟΙ)
♦ «Το γαλλικό εβδομαδιαίο περιοδικό "Λε λιτερέρ" που συντάσσεται από τον αντιδραστικό δημοσιογράφο Πιερ Μπρισσόν, απάντησε στην απόφαση του Προεδρείου της Ενωσης των σοβιετικών συγγραφέων με ένα αγοραίο – εντυπωσιακό άρθρο με τον τίτλο "Κοσμικός ανεμοστρόβιλος στη Μόσχα". Ο αστός δημοσιογράφος αισθάνθηκε ξαφνικά, ότι η σοβιετική λογοτεχνία χωρίς τον Ζοστσένκο και την Αχμάτοβα δεν έχει γι’ αυτόν καμμιά αξία… Θυμόσαστε καλά τα φοβερά χρόνια του χιτλερικού ξεφαντώματος στην Ευρώπη. Η γερμανική στρατοκρατία τσαλαπάτησε την τιμή, την αξιοπρέπεια και την ελευθερία της Γαλλίας, πούταν πουλημένη και προδομένη από τους Λαβάλ και Πεταίν. Εκείνη την εποχή ο κύριος Μπρισσόν μαζί με την εφημερίδα του (σ.σ.: Figaro) βρήκε άσυλο κάτω από τη σκέπη του αρχιπροδότη Πεταίν. Οταν η μαύρη νύχτα κάλυψε τη Γαλλία, δεν θεωρούσαμε καθόλου σαν "πρεσβείες του γαλλικού έθνους" ούτε "Τα μικρολογήματα για τους διωγμούς" του βρωμερού κυνικού Σελίν, ούτε τις καινούριες σελίδες από το ημερολόγιο του Αντρέ Ζιντ, όπου αυτός ο παραγερασμένος αισθητικός έγραφε με δουλοπρέπεια: "Ζήτω η αδελφωμένη σκέψη!". O σοβιετικός λαός αισθανόταν θαυμάσια ότι δεν αντανακλούν την ψυχή του γαλλικού έθνους – του έθνους του Βολταίρου και του Ρουσώ, του Στεντάλ και του Ουγκώ, του Ζολά και του Μπαρμπύς – ούτε οι απολογητές της υποδουλωμένης σκέψης, ούτε οι άνθρωποι της ακάθαρτης συνείδησης, που κρύφτηκαν φοβισμένα "στους φιλντισένιους τους πύργους"… Τον καιρό που τα αντρίκια παράνομα έργα του Αραγκόν αντηχούσαν για μας σαν πρεσβείες της αδούλωτης πνευματικής Γαλλίας, το μυθιστόρημα του Ερεμπουργκ "Η πτώση του Παρισιού" διακήρυξε με τη σειρά του σ’ όλο τον κόσμο την πίστη μας για το μελλοντικό γλυκοχάραγμα που φεγγοβολά πάνω από το γαλλικό λαό». (Α. Λέιτες: «Οι συνήγοροι της "καθαρής τέχνης" και η ακάθαρτή τους συνείδηση» – ΜΟΡΦΩΣΗ, 15θήμερη έκδοση της ΚΕ του ΚΚΕ, Αθήνα, 10/3/1947, χρόνος Β!, τόμος Γ!, φ. 8).
♦ Ο στίχος / είναι βελόνα./ Τροφοδοτεί τα σωθικά/ με άφατο τρόμο./ Χτυπιέται, ίδιο/ μαύρο φίδι φονικό,/ γυρεύει την ώρα / την κατάλληλη/ για να χτυπήσει./ Αφήνει επίτηδες/ τις πληγές να γιάνουν/ κι ύστερα/ πάλι/ τις ξύνει. (5-7-2013).
u Υπήρχαν μπάτσοι στην Ελλάδα το 1821; «Αμέσως μετά την κήρυξη του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα ανέκυψε, ως πρωταρχική ανάγκη, η τήρηση της έννομης τάξης και ασφάλειας. Το Μάιο του 1821 η νεοσύστατη Πελοποννησιακή Γερουσία ανέθεσε στους τοπικούς εφόρους αστυνομικά καθήκοντα και τους παραχώρησε το δικαίωμα της εκδίκασης πταισματικών ποινικών παραβάσεων και μικροδιαφορών αστικού χαρακτήρα, όπως θα λέγαμε σήμερα. Οι σοβαρές υποθέσεις της μιας και της άλλης κατηγορίας εκδικάζονταν από τις λεγόμενες επιτροπές αιρετοκριτών. Στις 27 Δεκεμβρίου του ίδιου χρόνου η Πελοποννησιακή Γερουσία περιέλαβε στον Οργανισμό της διατάξεις παρόμοιες με εκείνες που είχαν θεσπίσει τα τοπικά διοικητικά σώματα της Στερεάς. Με βάση τις διατάξεις τους, οι έφοροι των επαρχιών της Πελοποννήσου εκτελούσαν αστυνομικά καθήκοντα, επέβλεπαν τους εφόρους των Κοινοτήτων στην άσκηση των καθηκόντων τους και διέθεταν την κατά περίπτωση απαραίτητη εκτελεστική δύναμη "διά να συστέλλη τους ατακτούντας"». (Χρ. Κ. Ρέππας: «Η κατασκοπία κατά την επανάσταση του 1821», Αθήνα, Μάρτιος 2013). Ο συγγραφέας αναφέρει επίσης στην Εισαγωγή: «Τα έγγραφα που ακολουθούν, προέρχονται από το τηρούμενο στα Γενικά Αρχεία του Κράτους αρχείο του Υπουργείου Αστυνομίας, της περιόδου 1822-1827 (Γ.Α.Κ. Υπουργείο Αστυνομίας, φ.φ. 1-79)». Και ως βιβλιογραφία στο αρχικό απόσπασμα παραθέτει: Νικολάου Γ. Τρουπάκη, Η Αστυνομία παρ’ Ελλησιν – Από των αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι την καθ’ ημάς, εν Αθήναις, 1904, σ. 290, και Απ. Β. Δασκαλάκη, Ιστορία της Ελληνικής Χωροφυλακής περιόδου 1936-1950, Αθήναι 1973, τ. Α!, σ. 30. Πάντα για το… καλό μας…
♦ «Το Μνημόνιο είναι ένα φιλοσοφικό κείμενο… Είναι εργαλείο σωφρονισμού της ελληνικής κοινωνίας… Η αμφισβήτηση του μοντέλου αυτού δεν αποτελεί αμφισβήτηση της ευρωπαϊκής ενοποίησης ή της Ευρώπης, αλλά αμφισβήτηση της οικονομικοκοινωνικής φιλοσοφίας που επικρατεί στην Ευρώπη. Επομένως, στο πλαίσιο αυτό, και μόνο η ανάδειξη μιας αριστερής διακυβέρνησης στην Ελλάδα αποτελεί μείζονα ρήξη». Σιγά μη στάξει η ουρά του γαϊδάρου, δηλαδή. [Το απόσπασμα από άρθρο του Αντ. Λιάκου στην ΕΦΣΥΝ (28 Φεβ./1-2 Μαρτίου 2014 – σ. 56, Λόγος + Αντίλογος, «Τόλμη και ρεαλισμός»)].
♦ «1993-1994: Γνωστοί δράστες εγκλημάτων 1.993 – Σύνολο δραστών 332.152 – Αντιστοιχούντες μετανάστες 7.328 – Ποσοστό 2,2%. 1994: Σύνολο δραστών 273.840 – Αντιστοιχούντες μετανάστες 8.264 – Ποσοστό 3,0%. (Βασίλης Χ. Καρύδης: «Η εγκληματικότητα των μεταναστών στην Ελλάδα», Παπαζήσης, 1996).
♦ Σ’ αυτή την πρόσκαιρη ζωή μας, διατί / να μη χαρή το ζωντανό το σώμα; / Ως κ’ οι μωροί το λεν, πως είμεθα θνητοί, / πως θα μας βάλουν μια φορά στο χώμα. / Μα ούτ’ οι Δεσποτάδες μας οι κορδωτοί / ούτε οι πλέον διαβασμένοι ανθρώποι, / γνωρίζουνε τι θα γείνουμε κατόπι / αυτού που θε να ‘πάμε- / Βάλτε να φάμε! / Βάλτε να πιούμε! / Γιατί αυτό κανείς δεν το αμφισβητεί: / Φαγεί’ και πιεί’ αλλού δεν θα τα βρούμε! / … Γιατί φαγεί’ και πιεί’ και κάλλη χαρωπά / στου Χάρου το κελλί δεν θα τα βρούμε! (Γ. Βιζυηνός: «Επικούρειον», χειρόγραφο από τα «Λυρικά», με ημερομηνία 17 Ιουλίου 1886). Και: Από του κόσμου κεκμηκώς την πλάνου αστασίαν/ εντός του ποτηρίου μου εύρον την ησυχίαν/ ζωήν κ’ ελπίδα εν αυτώ και πόθους εσωκλείω/ δότε να πίω. [Το πρώτο ποίημα του Κ. Καβάφη, «Βακχικόν», 1886, δημοσιευμένο στο ελληνικό περιοδικό της Λειψίας «Εσπερος» (τεύχος 5/118, 15-27/3/1886)]. Από τη μελέτη του Yiannis Stamos «Of pleasure and sorrow: Two modern Greek Epicurean poems», περιοδικό «Diogenes», τ. 1, 2014, σσ. 32-45).
♦ Ούρα-vision…
♦ Πάολα Μπακιντού: Τελεία και παύλα, Alexi είσαι κάβλα!
♦ Πολύ πρωί πηγαίνω στο ρυάκι / το βράδυ ξαναγυρνώ στη σπηλιά. / Είν’ έτοιμη η καλαμποκόσουπα και τ’ άνθη του μπαμπού / μια πέτρα μου χρησιμεύει για τραπέζι / πάνω σ’ αυτή μεταφράζω την ιστορία / του Σοβιετικού Κομμουνιστικού Κόμματος / πόσο έξοχη είναι λοιπόν η ζωή / ενός επαναστάτη. / Τριγυρισμένος από βουνά / κοντά σ’ ένα ποτάμι / δε χρειάζεσαι πολλά / για την ευτυχία σου. / Εκεί η κορφή του Μαρξ / εδώ ο ποταμός του Λένιν / γυμνά χέρια / θ’ ανοικοδομήσω τη χώρα. (Χο Τσι Μινχ, το 1941, όταν ζούσε σε μια σπηλιά, στα βουνά της βορεινής επαρχίας Κάο Μπανγκ, όπου πάρθηκε η απόφαση για την ένοπλη αντίσταση. Το αντλήσαμε από το βιβλίο «Σημειώσεις για την πολιτιστική ζωή στο ΒΙΕΤΝΑΜ», Νέοι Στόχοι, Αθήνα 1970, Δρχ. 40. Και με αυτό προκαλούμε τους μεσαίων στρωμάτων «επαναστάτες» να μας πουν τι θα κάνουν άμα χάσουν την οικονομική τους υπόσταση…).
♦ Των παιδικών μας χρόνων οι πατρίδες / γίναν παρτίδες / πουλημένων απογόνων.
Βασίλης
