Φόρο-φόρο τον καημό μου, τον μετράω και πονώ,
κι είναι το παράπονό μου, άσπρη μέρα αν θα δω
«So this is Christmas» (Lennon-Ono)
So fucking what?
«Θα πρέπει να δηλωθεί απ’ την πρώτη στιγμή, πόσο άχαρο και σχεδόν ακατόρθωτο είναι μια ψύχραιμη και αντικειμενική κριτική αντιμετώπιση ενός ποιητικού έργου τόσο μεγάλης σημασίας όπως του Μαγιακόβσκη. Αχαρο από το γεγονός ότι ο κριτικός από θέση, παίρνει μία στάση επόπτη, ελεγκτή, ερευνητή και, το χειρότερο, διδάσκαλου απέναντι στον ποιητή, όταν μάλιστα ένα μεγάλο μέρος των κριτηρίων έχει διαμορφωθεί κάτω από την επίδραση του κρινόμενου έργου. Αυτή η αντιστροφή –ο διδαχθείς να παρουσιάζεται διδάσκων του διδάσκαλού του– είναι κάτι περισσότερο από έλλειψη ήθους. Είναι μια αδικία, και, ακόμη πιο παράδοξο, μια αναγκαία και θεμιτή αδικία προς το πρόσωπο του Ποιητή, υπαγορευμένη απ’ το ιστορικό γίγνεσθαι, απ’ τα νέα κοινωνικά δεδομένα που ο ίδιος ο Ποιητής βοήθησε στην προετοιμασία τους, στη συνειδητοποίησή τους, στην ανάπτυξή τους…» (Γ. Ρίτσος, «Περί Μαγιακόβσκη», Επ. Τέχνης, τ. 106-107, 1963)
♦ Θυμάστε τους «ευτυχισμένους άνεργους»; Μιλάμε για την εκ Γερμανίας «μόδα», της οποίας απόπειρα εισαγωγής στα καθ’ ημάς είχε γίνει πριν αρκετά χρόνια. Ε, λοιπόν, σήμερα δεν τολμάνε να υποστηρίξουνε κάτι τέτοιο, αλλά λουφάζουνε πίσω από ηχηρούς «αυτό» – τίτλους και εναλλακτισμό. (Μια ζωή για φτύσιμο…).
♦ «Οταν από βαθύτερες αιτίες συναντιούνται ελεύθερα δύο δυνάμεις, όπως είναι οι γυναικείες μάζες και τα κινήματά τους από τη μια μεριά, κι από την άλλη ένας πολιτικός σχηματισμός που αποτελείται από άντρες και γυναίκες, όπως είναι το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα, τότε δημιουργείται στη χώρα και στην κοινωνία, μια τεράστια δύναμη προόδου, ένα ισχυρό δυναμικό από ανανεωτικές ενέργειες, ένα πλατύ ποτάμι, που κανένα φράγμα δεν μπορεί να το σταματήσει». (Από ομιλία του Ε. Μπερλίνγκουερ στη Βενετία, 19-7-1981). Η «ανανέωση» του πάπα του «ευρωκομμουνισμού» και του «ιστορικού συμβιβασμού» που «πάτησε» στη σκάλα της «ειρηνικής συνύπαρξης» του ρώσικου ρεβιζιονισμού οδήγησε το εργατικό κίνημα στην Ιταλία από ήττα σε ήττα και το PCI σε διαρκείς «μεταλλάξεις» ώστε να μην αναγεννηθεί εκ της τέφρας του… Η ντόπια «ανανέωση» άραγε τον «θυμάται»;
♦ Υβρις (=βρισιά) προς τον Μπρεχτ με περισσοαφιέρωμα και ταυτόχρονα υπεράσπισή του από τον Ριζοσπάστη… (Ναι+όχι στον Μπρεχτ, ή κάπως έτσι… Κατάντια).
u Μπερδευτήκαμε με τις παρακάτω σελίδες του «Ριζοσπάστη», 9-12-12: (σ. 25, «Πορτογαλία: Φοροεπιδρομή και προϋπολογισμός λιτότητας» + «Ανδρική Υπόθεση, Hondos Center», και σ.σ. 8-9 «Ο λαός πρέπει να ξεσηκωθεί ενάντια στην φοροεπιδρομή» + «Cosmote deals for you»). Παρακαλείται η διεύθυνση της εφημερίδας να μας εξηγήσει τον «ιστορικό συμβιβασμό» ή την «ειρηνική συνύπαρξη» των ως άνω καταστάσεων…
♦ «Εμείς, φτιάχνουμε κομμούνα,/ και μόνη της/ η ζωή/ σαλπίζει/ για την καινούρια εποχή./ Αλλά ανάμεσά μας/ γυρνάει/ ο Θωμάς./ Κι αυτός/ σε τίποτα δεν πιστεύει./ Φέρε/ μπροστά του/ όποια επιτεύγματα/ για κάθε/ γούστο/ και μορφή,/ αυτός μόνο/ με το μισό χείλι/ τα μούτρα/ εμπρός στα επιτεύγματα/ θα ξινίσει./ Πάμε/ στο τελειωμένο/ εργοστάσιο-/ και είναι τετελεσμένο/ γεγονός./ Ομως ο σκεπτικός/ κοιτάζει με τα μάτια του Θωμά:/ -Οχι, κάτι,/ δεν πιστεύω./ Κάπως.-/ Δείχνεις,/ στους Θωμάδες/ κτισμένο σπίτι/ και τους φέρνεις/ στα παράθυρα,/ στις πόρτες./ Με τίποτα δεν φωτίζονται/ τα πρόσωπα των Θωμάδων./ Κοιτάζουν-/ κι αναστενάζουν:/ “Δεν πιστεύουμε!”/ Ακουσε,/ εσύ, σύντροφε Θωμά!/ Εχεις μια κακή συμπεριφορά./ Δεν χρειάζεται/ πάρα/ πολύ μυαλό,/ για να τ’ απορρίπτεις,/ όλα/ και για να τα βρίζεις./ Τ’ όφελος/ από τα καλά λόγια/ φυσικά, είναι μικρό./ Αλλα άκου,/ εσύ συνομοταξία των Θωμάδων!/ Εμείς θα τα καταφέρουμε/ και χωρίς τα καλά σας λόγια-/ μόνο εσείς/ τη δουλειά μας να μην εμποδίζετε» (Βλ. Μαγιακόφσκι, «Στίχοι για το Θωμά»).
♦ Φοροεπιδρομή, φτώχεια, φασισμός (fuck the system που θάλεγαν οι Rage ‘gainst the Machine, ή «όλα καλά και άγια» που θα τραγούδαγε ο Δ. Μούτσης).
♦ Ανάβει τη δάδα σε όλη την Ελλάδα η «Χρυσή Αυγή» (21-11-12). Μπουμ! μπουμ! (ταρατατζούμ).
♦ Παλαιόθεν εκόπτετο διά τα «δίκαια των δικαστών» ο περιώνυμος Περισσός: αναγνώσατε, παρακαλώ, το ακολουθούν απόσπασμα (βραχύ, όντως): «…ο πανεπιστημιακός χώρος αποτελεί στοιχείο σοβαρό για τη δημιουργία κατάλληλων συνθηκών ανάπτυξης γενικού προβληματισμού και διαμόρφωσης προσωπικοτήτων ελεύθερων ατόμων και όχι ατόμων και όχι ατόμων ελίτ, αποκομμένων από την κοινωνία, κίνδυνος που ελλοχεύει με την Εθνική Σχολή Δικαστών», στο συλλογικό έργο «Πλευρές του νομικοπολιτικού εποικοδομήματος στην Ελλάδα», Σύγχρονη Εποχή, 1997). «Παραθέτοντας μαρξισμό» και φέροντας το βάρος μιας συγκυβέρνησης…
Βασίλης
