Δύο χιλιάδες είκοσι δυο
λαοί και όνειρα ρημαδιό
Ιστορικό το τετραήμερο 18-21 του Γενάρη για το… γυναικείο κίνημα, όπως μπορείτε να δείτε και στο επετειολόγιο της “Κ”. Στις 18 του μήνα το 1953 εκλέγεται η πρώτη ελληνίδα βουλευτίνα (Ελένη Σκούρα). Στις 19, δεκατρία χρόνια αργότερα, η Indira Gandhi εκλέγεται πρωθυπουργός της Ινδίας και γίνεται η δεύτερη γυναίκα πρωθυπουργός στον κόσμο, έξι χρόνια μετά την εκλογή της Σιριμάβο Μπανταρανάικε στη Σρι Λάνκα. Και στις 21 Γενάρη του 1997, η αλήστου μνήμης Ματλίν Ολμπράιτ γίνεται η πρώτη γυναίκα υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ.
“Ενα μύδι κι άλλο μύδι / έφτιαξαν τον Διομήδη” όστις κατέφθασε με υετούς, ανέμους και χιόνες, πλαισιωμένος από τη συνήθη τρομοκρατία των αναγγελιών τέτοιων ακραίων –και γι’ αυτό καταδικαστέων, όπως κάθε τι ακραίο- φαινομένων.
Πλευρίζουμε πλευρικές ανακοινώσεις: Του πιστοποιητικού εμβολιασμού τα επτάμηνα, κατά “took όλου τα εννιάμερα“.
Με το μητσοτακέικο πάει ένας αιώνας
και με το παπανδρέικο διαλύθηκε ο αγώνας.
Υπάρχουν όμως αρκετοί εμμονικοί ραγιάδες
που δεν κοιτάν τα χάλια τους και κάνουν τεμενάδες.
«Είναι παραπλανητικό να ενοχοποιείς τους “σάπιους και προδότες αρχηγούς” των εργατικών κομμάτων και να διατηρείς την ευχάριστη φαντασίωση μιας προλεταριακής εργατικής τάξης, προικισμένης με μια ιστορική αποστολή, αλλά συνεχώς εξαπατημένης και προδομένης από την ελεύθερα αποδεχόμενη ηγεσία» (Pierre Lanneret).
Μετά τα αλλεπάλληλα κρούσματα των προηγούμενων εβδομάδων σε στελέχη της Νέας (ως πότε θα είναι νέα; 48 χρονών έγινε πια!) Δημοκρατίας (ως πότε θα είναι δημοκρατία;), ο κοροναβάιρους στράφηκε στον ΣυΡιζΑ. “Χτύπησε” πρώτα τον πρόεδρο και μετά τον γιο των Τζανακόπουλου και Αχτσιόγλου. Αγέλες. Αγέλες χωρίς ανοσία.
Και μιας και αναφερθήκαμε στον πρόεδρο των συνασπισμένων ριζοσπαστών της αριστεράς (τι γελάτε ρε;): Μπορεί ο Αλέξης να μην είναι πια στο προσκήνιο, αλλά εξακολουθεί να κρύβεται πίσω από λέξεις, όπως τραγουδούσαν και οι ολύμπιοι “Olympians”. Αγγλικές λέξεις πάντα, για τις οποίες πέφτει το γέλιο της αρκούδας κάθε που τις μεταχειρίζεται (και δυστυχώς για όλους μας, το κάνει αρκετά συχνά). Τραντάζεται το διαδίκτυο από τα χάχανα και όλοι περιμένουν πάντα πότε θα πετάξει την επόμενη αγγλικούρα. Κι αναρωτιούνται αν είναι τόσο δύσκολο, έστω να ρωτάει πρώτα.
«Ο πολίτης αυτόαποξενώνεται, ετερονομείται, όταν δίνει το δικαίωμα σε κάποιον άλλο -και δη στον επαγγελματία πολιτικό- να τον εκπροσωπήσει. Αυτή είναι ακριβώς η περίπτωση μιας αλλοτριωμένης έκφρασης της θέλησής του. Κάνει κάτι, ψηφίζει κι έχει την ψευδαίσθηση πως είναι δημιουργός αποφάσεων τις οποίες αποδέχεται σαν να ήταν δικές του, ενώ στην πραγματικότητα καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από δυνάμεις που βρίσκονται πέρα από τον έλεγχο και τη γνώση του» (Erich Fromm).
Η πανδημία ποτέ δεν πεθαίνει / δεν τη σκιάζει φοβέρα καμιά / μεταλλάσσεται και παραμένει / και ξανά προς lockdown τραβά.
“Δεν μπορούμε να ανεχτούμε άλλο εμπαιγμό και κοροϊδία” λέει σε νέα ανακοίνωσή της η Συντονιστική Επιτροπή Αγώνα Θηραίων Πολιτών για την ανέλκυση του “Sea Diamond”, αλλά ο εμπαιγμός και η κοροϊδία καλά κρατούν. Και σημειώνουν: “Δεκαπέντε χρόνια είναι ήδη πάρα πολλά. Φτάνει πια! Ανελκύστε το «Sea Diamond». Σταματήστε άλλο ένα μεγάλο περιβαλλοντικό έγκλημα. Είναι χρέος μας απέναντι στα παιδιά μας και στις γενιές που ακολουθούν. Είναι χρέος μας απέναντι στην πατρίδα μας“. Τα είπαμε, τα ξαναείπαμε…
Βρε τα παλιόπαιδα, δεν συμμαζεύονται. Κάνουν καταλήψεις επειδή τα μάντρωσαν για να αποκτήσουν την πολυπόθητη ανοσία της αγέλης! Να δείτε ότι είναι υποκινούμενες πάλι παρά των αναρχοκομμουνιστοσυμμοριτών…
«Γιατί δεν περιγράφω τη μέθοδό μου για να μείνει κανείς κάτω από το νερό; Δεν θέλω να τη διαδώσω ούτε να τη δημοσιεύσω, εξαιτίας της διεστραμμένης φύσης των ανθρώπων που θα τη χρησιμοποιήσουν για να διαπράττουν φόνους στο βυθό της θάλασσας» (Leonardo da Vinci).
Μας ψεκάζουν ή κάτι μας ποτίζουν, δεν εξηγείται αλλιώς…
Κοκκινοσκουφίτσα
