* Αναζητήσαμε τον καθηγητή κ. Παρασκευόπουλο στο γραφείο του, στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης για να πάρουμε μία δήλωσή του σχετικά με τις συνθήκες κράτησης των πολιτικών κρατουμένων στον Κορυδαλλό. Ο κ. καθηγητής μας έδωσε την παρακάτω δήλωση την οποία δημοσιεύουμε αυτολεξεί, χωρίς σχόλια:
«Η διεθνής κοινότητα με μια σειρά από κείμενα συμβατικά, δηλαδή δεσμευτικά για τις χώρες που τα έχουν υπογράψει, έχει θεσπίσει κάποιους ελάχιστους κανόνες για τις συνθήκες κράτησης που να εξασφαλίζουν ένα ανεκτό επίπεδο διαβίωσης κι αξιοπρέπειας των κρατουμένων. Οι κανόνες αυτοί είναι σχετικοί και με τους θεμελιωδέστερους κανόνες για τα ανθρώπινα δικαιώματα τους οποίους συναντούμε στην οικουμενική διακήρυξη των δικαιωμάτων του ανθρώπου (ΟΗΕ) και στην ΕΣΔΑ. Αυτό που είναι ιδιαίτερα επικίνδυνο ως προοπτική και πάντως αντίθετο με τους παραπάνω κανόνες, είναι να προβλέπονται εξαιρέσεις σε διάφορες χώρες ή φυλακές για λόγους ασφαλείας. Αν οι ελάχιστοι αυτοί κανόνες που αφορούν την μεταχείριση και τις συνθήκες (φωτισμού, αερισμού κλπ) διασφαλίζονται, ασφαλώς μπορούν να υπάρχουν διαβαθμίσεις στον τρόπο κράτησης (φυλακές ασφαλείας ή άλλες περισσότερο ανοιχτές). Τα ελάχιστα όρια όμως πρέπει να παραμείνουν απαραβίαστα. Προφανώς το θέμα δεν είναι μόνο θεσμικό. Είναι και κοινωνικό και πολιτιστικό. Αν σε κάποια πράγματα δεν υπάρχουν ταμπού, κάποιοι θεσμοί μπορούν να καταρρεύσουν σαν τα τουβλάκια του ντόμινο».
* Η τρομοϋστερία πάνω στην οποία έχουν στήσει τρελό χορό τα αρπακτικά των πολυεθνικών καλά κρατεί. Eτσι, με προσχήματα που ξηλώνουν ακόμα και τα σύνορα κάθε φαντασίας, η Ψωροκώσταινα υπέβαλε αίτημα για 4,5 εκατομμύρια εμβόλια ευλογιάς!!! Hδη πήρε 1,3 εκ. εμβόλια από Βουλγαρία και Αυστρία. Επίσης, από Καναδούς και Ούγγρους πήρε πάνω από 1 εκ. αντιβιοτικά ενώ αναμένονται αντίδοτα για μαζικές δηλητηριάσεις (κυρίως από Ισπανία). Πράγμα που σημαίνει ότι είναι ανοιχτό το ενδεχόμενο της συντέλειας του κόσμου στη διάρκεια της λαμπρής φιέστας του Αυγούστου. Αυτό όμως που δεν είναι ενδεχόμενο αλλά αποτελεί μέρος της άγριας πραγματικότητας είναι ότι με τέτοια ηλίθια προσχήματα εξωπραγματικών κινδύνων καταληστεύεται ο ιδρώτας του ζαλισμένου ελληνάκου, ο οποίος παρακολουθεί δίχως ζωηρή αντίδραση ένα επικίνδυνο έργο που παίζεται στην πλάτη του.
* Πήρε που λέτε το δρόμο η επαρχιώτισσα Κοκκινοσκουφίτσα και κατέβηκε στο κλεινόν άστυ που από το πολύ κλέος την έκανε να κλαίει. Αφού διέσχισε πεντακόσια από τα οχτακόσια χιλιόμετρα της εθνικής οδού που πολύ σοφά οι ιθύνοντες νόες ονόμασαν ΠΑΘΕ (Πάτρα-Αθήνα-Θεσσαλονίκη-Εύζωνοι) και μετά από παθήματα ανάλογα με κείνα του Οδυσσέα σαν βγήκε στον πηγαιμό για την Ιθάκη, έφτασε στην πρωτεύουσα η οποία θυμίζει κάτι από Βαγδάτη ή Κοσσυφοπέδιο παλιότερα. Τόσα έργα-λακκούβες, τόσοι μπάτσοι με προτεταμένα όπλα και τόσες κάμερες, είναι κάτι παραπάνω απ’ ό,τι μπορεί ν’ αντέξει μια επαρχιωτοπούλα. Κι έτσι η Κοκκινοσκουφίτσα ξαναγύρισε στο χωριό της.
* Εδώ στη συμπρωτεύουσα είμαστε περιχαρείς που η ολυμπιακή φλόγα θα διασχίσει τις ταπεινές γειτονιές μας. Κι ας βγήκε απαγόρευση παρκαρίσματος για τους δρόμους απ’ όπου θα διέλθει. Κι ας έσπευσε η ντόπια καλλιτεχνική διανόηση μαζί με άρτι ξεπηδήσαντες ολυμπιακούς συμπαθούντες να συμμετάσχει στα πανηγυράκια για να κάνει τη λεζάντα και την αρπαχτή της. Εμείς είμαστε περήφανοι και θα κράξουμε τα παιδιά με τα σώβρακα και τα μεγάλα οράματα που θα μεταφέρουν το φαλλικό δαυλό με τη φλόγα στην κορυφή της βαλάνου.
* Είναι η εποχή που ο «πολιτισμός» παίρνει τους δρόμους και τρέχει στα βουνά και τους κάμπους για ν’ ανταμώσει με τους παραθερίζοντες ιθαγενείς. Κάθε βουνό και συναυλία, κάθε παραλία και εκδήλωση. Οι καποδιστριακοί δήμοι εκμεταλλεύονται τη χρυσή ευκαιρία, ομού μετά των καλλιτεχνών που τον υπόλοιπο χρόνο έχουν χεσμένη την επαρχία. Με σαγιονάρα στα πίσω πόδια και καλαμπόκι στα μπροστινά, το κοινό συγκλονίζεται από τον Αισχύλο ή τραγουδά κάτω από το θερινό φεγγάρι, στα νταμάρια και τα βουκολικά παραπήγματα που προσαρμόζονται στις πολιτιστικές ανάγκες. Eχοντας προηγουμένως πληρώσει 15-20 ευρώπουλα κατά κεφαλήν βεβαίως-βεβαίως. Eχοντας πανηγυρίσει ακόμα πιο πριν την επιτυχία της χώρας, που το σήκωσε το γαμημένο. Και περιμένοντας να συνεχίσει την εκτόνωση στους ολυμπιακούς. Και για τη συνέχεια «έχει ο θεός»…
* «Ο λαός, ο καλός λαός που δεν φταίει ποτέ καθότι φτωχός, αθώος κι αδαής. Ο καλός λαός που πάντοτε απαλλάσσεται γιατί τον εκμεταλλεύονται, τον μεταχειρίζονται, τον καταπιέζουν. Θαρρείς κι οι στρατοί αποτελούνται μονάχα από στρατηγούς και συνταγματάρχες. Θαρρείς και μόνο οι αρχηγοί των επιτελείων είναι αυτοί που κάνουν τον πόλεμο, που πυροβολούν εναντίον των αόπλων, που καταστρέφουν τις πόλεις. Θαρρείς κι οι στρατιώτες του εκτελεστικού αποσπάσματος που επρόκειτο να μ’ εκτελέσει δεν ήταν παιδιά του λαού. Θαρρείς κι εκείνοι που με βασάνιζαν δεν ήταν παιδιά του λαού. Θαρρείς και δεν ήταν ο λαός που εξέλεξε τον Νίξον, θαρρείς και δεν ήταν ο λαός που ψήφισε υπέρ των αφεντάδων. Θαρρείς κι η ελευθερία θα μπορούσε να στραγγαλιστεί χωρίς τη συγκατάθεση του λαού, χωρίς την ανανδρία του λαού, χωρίς τη σιωπή του λαού. Τί θα πει λαός; Ποιος είναι ο λαός; Λαός είμαι εγώ. Είναι οι λίγοι που αγωνίζονται και απειθαρχούν ο λαός».
Αλέκος Παναγούλης προς την Οριάνα Φαλάτσι, φθινόπωρο 1974.
Κοκκινοσκουφίτσα
