Δυο χιλιάδες και εννέα: father τα ‘μαθες τα νέα;
Ακρως σοβαρή πλακίτσα, στίχοι: Κοκκινοσκουφίτσα.
Μπαίνουμε και τυπικά στο καλοκαίρι αύριο-μεθαύριο και η βουλή έχει γίνει ήδη θερινή, αλλά όχι με τον επιθυμητό τρόπο (αν θέλετε κάνουμε και δημοψήφισμα). Περισσότερο θυμίζει θερινό σινεμά χωριού-φάντασμα «της περήφανης Ελλάδας της προόδου και της ανάπτυξης». Εκεί όπου παίζονται τα μεγαλύτερα δράματα, μπροστά σε ολιγάριθμο και παντελώς αδιάφορο κοινό, ενδιαφερόμενο περισσότερο για τα σπόρια και τη γρανίτα του, όπως πάντα. Κι οι Ούννοι του Ιούνη –πρώτο θερινό τμήμα– θα πορεύονται στον Πόρο ή θα λιμνάζουν στη Λήμνο, θα ροδίζουν στη Ρόδο ή θα ψαρεύουν στα Ψαρά και θα μιλούν στη Μήλο ή θα κριτικάρουν στην Κρήτη. Βρε δεν πα’ να βγάλουν και τις πέτσες τους στις Σπέτσες…
Το δράμα του ΣυΡιζΑ –που είναι σύρριζα αποκομμένος, αλλά δεν ξέρει από πού– και η παντελής ακινησία του ΚΚΕ –ό,τι και να συμβεί αντιμετωπίζεται ασάλευτα, σα να είναι τα πάντα καρφωμένα ογδόντα χιλιετίες στο κέντρο ενός απολιθώματος– απορρόφησαν τη σκέψη μου αυτή τη βδομάδα. Στον ύπνο μου έβλεπα γιγάντιες κάλπες, άλλοτε ως απειλητικά αιδοία κι άλλοτε ως στόματα, που αμφότερα γεννοβολούσαν αγνώστου μητρός εντολές, την πατρότητα των οποίων διεκδικεί η απάτη. Πεταγόμουν παγωμένος ως ice tea, ίσως φταίει το ότι ζούμε τις μεγαλύτερες μέρες, που σε λίγο θ’ αρχίσουν –τι ανιαρό!– να χάνουν πάλι τη μάχη από τις νύχτες. Ισως το ότι προσπάθησα να μιμηθώ το βραδινό διαιτολόγιο ενός γνωστού μου που μένει στη Ραφήνα. Ισως πάλι φταίει το άσχετο γεγονός –πριν κρίνετε θυμηθείτε τη θεωρία του χάους (house)– ότι η υπουργός Εξωτερικών δεν εξωτερικεύει τις σκέψεις της, όπως ο εσωτεριστής ομόλογός της, εσωτερικός στην οικία του αφέντη με τον οποίο θα φύγουν μαζί (ποια νύχτα ρε;) σύμφωνα με παλαιότερη δήλωσή του. Η οποία υπουργός, αφού τακτοποίησε την καταφανώς μεροληπτική υπέρ των Παλαιστινίων στάση της χώρας της στο ζήτημα της Γάζας, πήγε στο Ζάππειο και μίλησε και για τους καημένους τους Εβραίους, για να μην αισθανθούν ριγμένοι… «And justice for all» που είπε κάποιος και τραγουδούν και οι Metallica (τραγουδούν και το εκπληκτικό «One», ακούστε το προσεκτικά κι αφήστε το να τρέξει μέσα σας μαζί με μπύρες).
Από την άλλη, φοβάμαι όταν ο μήνας θα έχει εννιά και συγκεκριμένα ο Σεπτέμβρης. Τι θα κάνει άραγε ο Μανώλης (ποιος Μητσιάς ρε;), θα φέρει την κορύφωση της γαλάζιας ραψωδίας (ποιος Gershwin ρε;) όπως προανήγγειλε; Κι αν –είτε γίνει αυτό είτε όχι– συμβεί κάτι (να, λόγου χάρη μια ακόμα συντέλεια του κόσμου) την ίδια μέρα (09/09) στις 09.09; Oh god, τι φρίκη! Και σα να μην έφταναν όλα αυτά, ζω και το δράμα να μην είμαι πολίτης της περιφέρειας Αττικής –ούτε καν επίτιμη– και δεν έλαβα την επιστολή «Ρ» (τι Ρίψασπι ρε;) ώστε να ενημερωθώ για το ποια πράγματα κλυδωνίζονται αλλά δεν καταρρέουν, αν και ξέρω μερικά…
Μπράβο σκηνοθέτη Νίκο Τζίμα! Με αφορμή την ταινία σου, τον «άνθρωπο με το γαρίφαλο» που ξαναπουλάει, μου έλυσες μια μεγάλη απορία, που μπροστά της σήκωναν τα χέρια οι μεγαλύτεροι ψυχολόγοι στους οποίους μ’ έτρεχε η γιαγιά πριν τη φάει ο λύκος. Είπες ότι «η ταινία υπήρξε αφορμή για συμφιλίωση μεταξύ αριστερών και δεξιών». Ααααα, το είχε απωθήσει η μνήμη μου, έτσι εξηγείται λοιπόν η μεταστροφή μου και η τόση λατρείααααα… Πες το χριστιανέ μου (χριστιανός δεν είσαι;).
«– Καραβέλα! ξανάπε με σβησμένη πνοή. Αυτός ξαναθύμωσε, έτριξε τα δόντια, εσήκωσε το χέρι του για να τη χτυπήσει, μα, μετανοιώνοντας ολομεμιάς, έτρεξε κι’ άνοιξε την πόρτα σα να ‘θελε να φύγει. – Εκεί που θα πας, είπε, δεν ξέρω πού, πες του πατέρα σου, πες της μάνας σου που ακόμα ως τα σήμερα τους αναθεματίζω!… Κ’ εκίνησε για να φύγει. – Πού πας; του ‘πε η αδερφή του κατεβαίνοντας από το κρεβάτι και πιάνοντάς τον απ’ τον ώμο, μοναχή μου εδώ δε μένω γιατί σκιάζομαι! – Ααχ! έκαμε ο Θωμάς σφίγγοντας τα δόντια του. – Καραβέλα! ξαναψιθύρισε η άρρωστη από το κρεβάτι. Η άλλη γριά της έφραξε το στόμα. – Ανάθεμά σε, ανάθεμά τον πατέρα σου ανάθεμά τη μάνα σου, ετραγούδησε ο Καραβέλας, σηκώνοντας τη φωνή σα να ‘ψαλλε και χτυπώντας με το πόδι του το ρυθμό. Ανάθεμά σε! Κ’ έμεινε ορθός στην πόρτα του, κοιτάζοντας ένα-ένα τ’ αστέρια». Από το έργο «Η ζωή και ο θάνατος του Καραβέλα» (ποια Ουρουγουάη ρε;) του Κωνσταντίνου Θεοτόκη.
Κοκκινοσκουφίτσα
kokinoskoufitsa@eksegersi.gr
