Δυο χιλιάδες και εννέα: father τα ‘μαθες τα νέα;
Ακρως σοβαρή πλακίτσα, στίχοι: Κοκκινοσκουφίτσα.
Στις 16 Φλεβάρη του 1931 έγινε καταμέτρηση, σύμφωνα με την οποία το σύνολο των δημοσίων υπαλλήλων του ελληνικού κράτους ήταν 46.031. Μετά από εφτά δεκαετίες, είναι καιρός να δούμε και το σημερινό μαγικό νουμεράκι. Πού βρισκόμαστε ακριβώς (ποσοστιαία, αναλογικά, λαμβανομένων υπόψη των παραμέτρων κλπ.); Την ίδια μέρα του βρώμικου ’89 (θυμάσαι αγάπη μου;), πόρισμα-φωτιά του επιτρόπου της Τράπεζας Κρήτης Γιάννη Καμάρα αποκαλύπτει ότι δημόσιοι οργανισμοί και ΔΕΚΟ προσέφεραν στον Κοσκωτά «σωσίβιο» οχτώ δισεκατομμυρίων δραχμών (τις θυμάσαι αγάπη μου;) αυξάνοντας τις καταθέσεις τους στο μαγαζί του. Και η ζωή συνεχίζεται…
Σύμφωνα με το μέγα εθιμολογικό δυσλεξικό του Μπαμπουινιώτη, υπάρχουν δύο κατηγορίες παραπλανημένων ψηφοφόρων στην αριστερά (όπως κοιτάζουμε από πάνω): τα συν-θύματα και τα κ.κ.κορόιδα. Σύμφωνα με το ίδιο βοήθημα, το υπέρτατο αγαθό στη δημοκρατία είναι η ζωή και στις δημοκρατίες δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Καλά θα ήταν να μπορούσαν να πείσουν και για το αντίθετο –αφού γι’ αυτά δεν πείθουν: ότι το υπέρτατο αγαθό στη ζωή είναι η δημοκρατία και ότι στα αδιέξοδα δεν υπάρχουν δημοκρατίες…
ΗΠΑστυνόμοι, ιπποδιοικητές, ειπάλληλοι που ο ένας κράζει τον άλλο, έχουμε χάσει το τόπι στο Ελλάντα της ανάπτυξης και του λαμπρού μέλλοντος. Α, ναι: συγνώμη αλλά από κάποιο σημείο και μετά –με όλο το θάρρος– δεν είναι επιδρομή και ληστεία αλλά προσφορά κι εθελοθυσία. Μην το παραχέζουμε το ζήτημα με τον αθώο λαό, γιατί θα ξαναθυμηθούμε και θα ξαναθυμίσουμε τα πικρά αλλά και καυτά λόγια του Αλέκου Παναγούλη… Προς το παρόν, ας πάμε λίγο παραδίπλα κι ας θυμηθούμε τα λόγια του Conrad Lorenz: «Δεν μπορούμε και δεν θέλουμε να ερχόμαστε σε επαφή με τον άλλον πίσω από τον φράχτη. Αυτός είναι ο λόγος που οι μεγάλες πληθυσμιακές συγκεντρώσεις στα οικοδομικά συγκροτήματα, οδηγούν στην απομόνωση και στην αδιαφορία προς τον πλησίον» («Τα οχτώ θανάσιμα αμαρτήματα του πολιτισμού μας»).
«Εφημεριδούλα είναι 11 σελίδες, 40 είναι εφημερίδα» γράφει στη στήλη «της σύνταξης» στη «Βαβυλωνία». ‘Ντάξει να ‘ουμ, αλλά υπήρξε ποτέ ή είναι δυνατό να υπάρξει εφημεριδούλα με 11 σελίδες; Γίνεται; Για σκεφτείτε το…
«Ο τρόπος που είναι οργανωμένη η δημοκρατία, ενισχύει τη γενική διαδικασία της αλλοτρίωσης. Αν η δημοκρατία σημαίνει ότι το άτομο εκφράζει την πεποίθησή του κι επιβάλλει τη θέλησή του, προϋπόθεση γι’ αυτό είναι να έχει κάποια πεποίθηση και να έχει κάποια γνώμη. Τα γεγονότα όμως πείθουν ότι το σύγχρονο, αλλοτριωμένο άτομο έχει γνώμες και προκαταλήψεις, αλλά όχι και πεποιθήσεις, έχει αρέσκειες και απαρέσκειες αλλά όχι και θέληση. Οι γνώμες και οι προκαταλήψεις του, οι αρέσκειες κι οι απαρέσκειές του διαμορφώνονται κατά τον ίδιο τρόπο όπως και το γούστο του, από τους παντοδύναμους μηχανισμούς προπαγάνδας που δεν θα ήταν αποτελεσματικές, αν δεν υποβάλλονταν στην επίδραση της διαφήμισης και ολόκληρου του αλλοτριωμένου τρόπου ζωής του. Ο μέσος ψηφοφόρος επίσης είναι πολύ άσχημα ενημερωμένος. Ενώ διαβάζει τακτικά την εφημερίδα του, ο κόσμος ολόκληρος είναι τόσο αλλοτριωμένος απ’ αυτόν, ώστε τίποτα να μην προκαλεί πραγματική αίσθηση και να μην έχει πραγματικό νόημα. Διαβάζει ότι δαπανώνται δισεκατομμύρια δολάρια, ότι εκατομμύρια άνθρωποι σκοτώνονται. Αριθμοί, αφαιρέσεις, που με κανέναν τρόπο δεν ερμηνεύονται σε μια συγκεκριμένη, γεμάτη νόημα εικόνα του κόσμου. Το επιστημονικό μυθιστόρημα που διαβάζει, λίγο διαφέρει από τα επιστημονικά νέα. Ολα είναι εξωπραγματικά, απεριόριστα, απρόσωπα. Τα γεγονότα έχουν γίνει μια ατέλειωτη λίστα από στοιχεία μνήμης και όχι στοιχεία από τα οποία εξαρτιέται η ζωή η δική του και των παιδιών του» (Erich Fromm – «Η υγιής κοινωνία»).
Εγινε το θαύμα: Ο υφυπουργός μολότοφ κ. Δολαριογιαννάκης (ή ο υφυπουργός Δολαριογιαννάκης κ. Μολότοφ) θα βάλει ψυχολόγους που θα ελέγχουν τα όργανα. Χωρίς πρωτίστως να σκεφτεί ότι θα χρειαστούν και όργανα που θα ελέγχουν τους ψυχολόγους που θα ελέγχουν τα όργανα. Και μιας και μιλάμε για όργανα, δυστυχώς σίγησε για πάντα τις προάλλες στην Αβάνα το μπάσο των Buena Vista Social Club. Ομως, «κι αν η μουσική κάπου παίζει, τι ωφελεί; Τραγούδια αφού πια δε λέμε, τι μας νοιάζει η μουσική;» (Jose Yero – «ο αδιάφορος»).
Κοκκινοσκουφίτσα
kokinoskoufitsa@eksegersi.gr
ΥΓ: Πήραν και απόσπασμα από τη στήλη για την προκήρυξη! Μασάει η κατσίκα ταραμά;
