Δύο χιλιάδες είκοσι ένα
και δεν αρκεί μόνο η πένα…
Παγκόσμια ημέρα θεάτρου σήμερα (27 Μαρτίου), παγκόσμια ημέρα θεάτρου σκιών αύριο (28 Μαρτίου), καθένας γνωρίζει καλά ποιοι θα μπορούσαν να συμπεριληφθούν στους εορτάζοντες… Σ’ αυτό το θέατρο σκιών ή μη, την απέραντη σκηνή με τις μάσκες ή χωρίς, το βασίλειο της εικόνας, του φαίνεσθαι και των ανέξοδων λόγων και πράξεων. Με τους θλιβερούς θεατρίνους να καθυποτάσσουν το φιλοθεάμον κοινό με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.
Ηταν 30 Μαρτίου του 1863 όταν ο πρίγκιπας Γεώργιος (Γουλιέλμος, Σλίσγουϊκ, Χόλσταϊν, Σόντεμπουργκ Γκλύξμπουργκ) της Δανίας ορίστηκε βασιλιάς της Ελλάδας, μετά τα τρεξίματα Κανάρη, Ζαΐμη και Γρίβα εις την Ευρωλάνδη προς αναζήτηση βασιλικής κεφαλής με το στέμμα ανά χείρας (κάτι σαν το γοβάκι της Σταχτοπούτας ένα πράμα). Τέσσερα χρόνια αργότερα, αρκετά βορειοδυτικότερα όπως μπαίνεις και βορειοανατολικότερα όπως βγαίνεις, η Αλάσκα πουλιόταν από τη Ρωσία στις ΗΠΑ έναντι 7,2 εκατομμυρίων δολαρίων (τεσσεράμισι δολάρια το τετραγωνικό χιλιόμετρο), ποσό που αντιστοιχεί σήμερα σε περισσότερα από ενάμισι δισ. δολάρια.
Δεν είναι μόνο η “εθνική” γιορτή και ο βομβαρδισμός πατριδολατρείας. Αλλά, πέρα από την επετειακή αφορμή, αυτός ο ολοένα αυξανόμενος πατριωτισμός κι αυτή η άμβλυνση της σκέψης και οπισθοχώρηση κάθε ευγενούς και ανυπότακτου ονείρου, μας συνθλίβουν. Και δεν αναφερόμαστε μόνο στα ευάλωτα κοινωνικά τμήματα, αλλά και στα άλλα, τα “υποψιασμένα”…
Η συγκλονιστική είδηση χωρισμού του ζεύγους Πατούλη εξακολουθεί να κλυδωνίζει την κοινωνική και πολιτική ζωή του τόπου. Βαθύτατα λυπημένη και σοκαρισμένη η στήλη, δεν θέλει να επιλέξει στρατόπεδο.
“Οι επόμενες δεκαπέντε μέρες είναι κρίσιμες“. Ετσι ήταν πάντα τον τελευταίο καιρό και έτσι θα πάμε μέχρι το Πάσχα, κάτι που ήταν φανερό καιρό τώρα. Μετά όλα θα στρώσουν ως διά μαγείας και –κυρίως- θα ανοίξει ο πανδαμάτωρ τουρισμός, θεράπων “πάσης νόσου και πάσης μ@λ@κί@ς” κατά τας γραφάς.
Τι κι αν δεν έχεις πια μισθό, ζωή, σθένος και μέλλον
έχεις θρησκεία και πατρίς, έχεις και οικογένεια
κι έναν καινούργιο φοίνικα βγαλμένο απ’ τις στάχτες
που δεν μπορείς (άραγε θες;) ξανά πια να τον θάψεις.
Και για τη σφαιρικότερη ενημέρωση: Στην κορυφή της λίστας με τις πιο ευτυχισμένες χώρες του πλανήτη φιγουράρει για άλλη μια χρονιά η Φινλανδία, με την Ελλάδα να έχει φτάσει φέτος στην 51η θέση και την Κύπρο στην 32η, ενώ την τελευταία -επί συνόλου 149- καταλαμβάνει και πάλι το Αφγανιστάν, σύμφωνα με τον ετήσιο δείκτη ευτυχίας του ΟΗΕ. Οι σκανδιναβικές χώρες εμφανίζονται τακτικά στην πρώτη πεντάδα -πέρυσι ήταν και πάλι πρώτη η Φινλανδία- ενώ οι χώρες σε εμπόλεμες ζώνες και κράτη της υποσαχάριας Αφρικής καταλαμβάνουν συνήθως τις τελευταίες πέντε.
“Οι Ενωμένες Πολιτείες της Ευρώπης μέσα σε καπιταλιστικό καθεστώς είναι είτε απραγματοποίητες είτε αντιδραστικές” (Λένιν).
Απ’ όπου κι αν προέρχεται, τη βία καταδικάζω
γιατί είμαι πειθήνιος. Την κρίση τι τη θέλω;
Για ποιο λόγο να σκέφτομαι; Το κάνουν οι “μεγάλοι”
μία ζωή είναι, θα βγει. Και από δω πάν’ κι άλλοι.
Οι ενδοσκοπήσεις (συχνά δε και ομφαλοσκοπήσεις) τις οποίες επιβάλλει και επιτείνει ο παρατεταμένος εγκλεισμός, ωθούν τη λαϊκή μούσα σε ακόμα μεγαλύτερα βάθη της σκέψης:
Αργεί πολύ η έξοδος απ’ την προϊστορία
βλέπετε, δεν ωρίμασαν ποτέ τους οι συνθήκες
αφού μοιραίοι κι άβουλοι χαράζουμε πορεία
μακριά από κληρονομιές και παρακαταθήκες.
Κάτω από ξένα λάβαρα, στο πουθενά κρυμμένοι
απλώς κοιτάμε τον καιρό που πάλι ανταριάζει
σκυφτοί και γκρίζοι, αδρανείς, κάποιοι και βολεμένοι
την ομελέτα θέλουμε χωρίς αυγό να σπάζει.
Ετσι ακριβώς όπως τελείωνε η εμβληματική ταινία “μάθε παιδί μου γράμματα”: “Την αλήθεια ρεεεεε, την αλήθεια“.
Κοκκινοσκουφίτσα
