πού είσαι, της ανατροπής γενιά;
Τέτοιες μέρες (8 και 9 Απριλίου) του 1941, οι παππούδες των σημερινών φασιστών, νεοναζί και λοιπών σφουγγοκωλάριων κάθε ισχυρού που πουλάνε πατριωτισμό, έστρωναν χαλιά στους γερμανούς κατακτητές και οι «απάτριδες και προδότες» έκαναν τα πάντα για να αντισταθούν. Παραθέτουμε (άλλο ένα) ενδεικτικό χρονικό: Στις 8 Απριλίου του 1941 (και ενώ οι Γερμανοί ήταν έτοιμοι να εισέλθουν στη Θεσσαλονίκη, κάτι που έκαναν το πρωί της επόμενης μέρας), δραπετεύουν από το σανατόριο του Ασβεστοχωρίου για να συμμετάσχουν στην αντίσταση δώδεκα μέλη του ΚΚΕ, που είχαν μεταφερθεί εκεί από την Ακροναυπλία λόγω φυματίωσης! Την απόδραση οργάνωσαν τρία ηγετικά στελέχη του Μακεδονικού Γραφείου του (επαναστατικού τότε, καμία σχέση με το σημερινό) ΚΚΕ, οι Απόστολος Τζανής, Σίμος Κερασίδης και Μωυσής Πασχαλίδης. Την επόμενη μέρα οι… πατριώτες παρέδιδαν και επίσημα την πόλη στις χιτλερικές ορδές. Η τελετή έγινε στην οδό Μοναστηρίου, με τον δοτό δήμαρχο Θεσσαλονίκης Κωνσταντίνο Μερκουρίου (είχε διοριστεί από τη δικτατορία Μεταξά το 1937) να προσφωνεί περιχαρής τον γερμανό στρατηγό, λέγοντας ότι με τους ναζί κατακτητές στην πόλη «η εν γένει ασφάλεια και η ησυχία αυτής θα είναι εγγυημέναι και ο βίος των πολιτών ομαλός και άνετος». Την ίδια ώρα οι… «προδότες κομμουνιστές» διακινούσαν ήδη στην πόλη την πρώτη προκήρυξη ενάντια στους γερμανούς κατακτητές…
Ολα τ' αποδημητικά γύρισαν στις φωλιές τους
μόν' ένας πετροκότσυφας φεύγει απ' το ποτάμι
τηράει δεξά, τηράει ζερβά και ψάχνει νέα τρύπα
κει να λουφάξει και ν' αρχίσει το γνωστό τροπάρι.
Τ' άλλα πουλιά τον κράζουνε και τον περιγελούνε
που φαφλατάς και χαβαλές είναι και μαξυλάκας
μα κείνος δεν ζορίζεται, τ' αυτί του δεν ιδρώνει
σούργελο ήταν μια ζωή, γιατί ν' αλλάξει τώρα
που 'χει τα φράγκα τα χρυσά, μικρόφωνα και δόξες
και έχει πιάσει την καλή δουλεύοντας τους πάντες;
Αλλοτε με επίχρισμα πολιτικού «πολιτισμού» και άλλοτε με απόλυτη, ανελέητη επίθεση κατά πάντων (Ερντογάν), ο φασισμός είναι ευδιάκριτος παρά τα όποια προσωπεία του. Ορμπάν, Σαλβίνι, Μπολσονάρο και λοιποί, δεν είναι παρά η κορυφή ενός παγόβουνου που πλέει περήφανα πλέον προς το μοιραίο λιώσιμο, το δικό του και της ανθρωπότητας. Οχι χωρίς τη (μικρή ή μεγαλύτερη) συνενοχή της τελευταίας. Κι ας μην πέρασαν παρά μόνο εφτά δεκαετίες από το τελευταίο παγκόσμιο αιματοκύλισμα, πριν καν εκλείψουν εκείνοι που το έζησαν! Εχει πολλά όπλα η αστική τάξη, μα υπάρχει ένα κάποιο κενό στο «διά ταύτα» από τις αγόμενες και φερόμενες μάζες και τη στήριξη που της προσφέρουν…
Βρε fashion victim κούφιο και ρηχό, βρε Κατερίνα
θυμάσαι που τα σάλια σου τρέχανε απ' την πείνα;
Αναρωτιέμαι πού θα πας μετά από τον Ιούνη
τότε που θα ξεκουμπιστούν οι κλέφτες και οι Ούννοι.
Προς τι η έκπληξη για την αγάπη του Πάπα προς τον Τσίπρα; Ολο το ιερατείο τον αγαπάει. Αποδεδειγμένα. Ο Πάπας γιατί ν' αποτελεί εξαίρεση;
Μερικά δύστυχα δίστιχα της λαϊκής μούσας για τους εγχώριους: «Πρεζόνι ήσουν τελικά! Δεν εξηγείται τόση / πρεμούρα κάθε τρεις και λίγο για μια δόση». «Εχω να μάθω νέα της απ' τις αρχές Μαρτίου / και δεν σας κρύβω ανησυχώ για τη Θεανώ Φωτίου». «Νέστορα της πολιτικής, σοφέ Φώτη Κουβέλη ω/ αναρωτιέμαι ανήσυχη τι άραγε σου μέλλει». «Αντιλαλούν οι ρεματιές, αντιλαλούν κι οι λόφοι / χρυσή αφορμή οι εκλογές ν' ανασυρθεί η Φώφη».
Κι ένα τετράστιχο προς την αλλοδαπήν:
Τι φόβος, τι συμπλέγματα, τι πανικός και βρώμα!
Ολο γκρινιάζεις, κλαίγεσαι, τα βάζεις με τους πάντες
Γονάτισες ένα λαό, φαλίρισες τη μπάνκα
Δεν σκέφτεσαι; Η κηδεία σου θα 'ναι ίδια με της Θάτσερ.
Κοκκινοσκουφίτσα
