ως πότε, σύντροφοι, με τα σκατά;
Εμείς οφείλουμε να ενημερώσουμε ότι την Κυριακή (4 Ιουνίου) κλείνει τα 88 χρόνια του ο Κάρολος Παπούλιας.
Ηταν 3 Ιουνίου του 2003 όταν περισσότεροι από εκατό μεταλλωρύχοι άρχιζαν απεργία πείνας στα μεταλλεία της εταιρίας TVX στο Στρατώνι Χαλκιδικής, ζητώντας να μείνουν αυτά ανοιχτά και να μη χάσουν τη δουλειά τους. Στις 13 του μήνα σταματούν την απεργία πείνας, αλλά παραμένουν κλεισμένοι για ένα δεκαήμερο ακόμη στις στοές των μεταλλείων, παρά τις δεσμεύσεις που λαμβάνουν από τον τότε υφυπουργό Οικονομίας.
Τελειώνοντας με τα επετειακά, ας πούμε και τούτο για όσους νομίζουν ότι τα φαινόμενα τύπου Κασιδιάρη μέσα στη Bουλή είναι κάτι καινούργιο ή σπουδαίο. Ηταν τέτοιες μέρες (5 Ιουνίου) του 1934 όταν ο βουλευτής Καρδίτσας Δ. Αναγνωστόπουλος (της γνωστής οικογενείας;) πέταξε κάθισμα μέσα στη βουλή κατά του Αλέξανδρου Παπαναστασίου και τον τραυμάτισε ελαφρά στον ώμο. Μάλιστα ο πολύς Παπαναστασίου δεν έμεινε… Πάκης, αλλά του το πέταξε πίσω. Ωστόσο εκείνος δεν ήταν το ίδιο εύστοχος και δεν τον τραυμάτισε. Περί την φρουρά, φρουρά, φρουρά, δεν γνωρίζουμε.
κι εσείς περιβολάκια μου με το πολύ το άνθι
μην είδατε τον αρνητή, τον ψεύτη κωλοτούμπα
οπού μου υποσχότανε πως δεν με απαρνιέται
και τώρα με παράτησε σαν καλαμιά στον κάμπο;
Θέλω να τον καταραστώ κι ό,τι του μέλλει ας πάθει.
Από ψηλά να γκρεμιστεί και χαμηλά να πέσει
ακόμα περισσότερο κι απ' τις δημοσκοπήσεις
σαν το γυαλί να ραγιστεί και σαν κερί να λιώσει
να πέσει σε νύχια γαμψά όρνιων της Ευρωλάνδης
να τον τσουρομαδήσουνε κι ο έρπης να μη φεύγει.
Πέντε γιατροί να τον κρατούν και δέκα διορισμένοι
και δεκαοχτώ γραμματικοί τα πάθη του να γράφουν.
Για τον θάνατο του επίτιμου (ένας ήταν ο επίτιμος) 171 ημέρες πριν κλείσει έναν αιώνα ζωής, δεν χρειάζεται να γράψουμε κάτι. Εχουν γραφεί και ειπωθεί τόσα πολλά, μερικά εκ των οποίων μάλιστα υπερβαίνουν κατά πολύ το (όποιο) χιούμορ και την (όποια) φαντασία της στήλης. Για μας, το ζήτημα που εγείρεται τώρα είναι ότι το ορφανό (ο Κούλης ντε) χάνει τη γονική συναίνεση…
«Οταν πεθαίνει βασιλιάς μη χαίρεσαι λαουτζίκο / μη λες πως θα 'ν' καλύτερος ο νυν από τον τέως / πως θα 'ναι το λυκόπουλο καλύτερο απ' τον λύκο. / Τότε μονάχα να χαρείς: αν θα 'ναι ο τελευταίος» (Κώστας Βάρναλης).
Σπάνε καρύδια αυτές οι εμμονές ορισμένων. Υπενθυμίζουμε λοιπόν για άλλη μια φορά ότι «κλιμάκωση» δεν είναι μόνο η ανοδική αλλά και η καθοδική επί κλίμακος πορεία. Και εξαρτάται βέβαια από τον προσανατολισμό σου και από το πού θέλεις τελικά να πας…
να χαιρετάς την κλεφτουριά και τον Θεοδωράκη
που τα 'χει μ' ολουνούς καλά κι όμως όλοι τον βρίζουν
αν και με το ποτάμι του τα ούμπαλα μας πρήζουν.
Πε' του να κάνει φρόνιμα κι όλο ταπεινωμένα
δεν είν' ο περσινός καιρός, τα μούτρα του πεσμένα
και με τα τιτιβίσματα δεν σώζετ' ο καημένος
μήνα του πως την πάτησε και είναι τελειωμένος.
Πέρασε και η γιορτή της Αναλήψεως (αλήθεια, πού εκκλησιάστηκε ο άθεος πρωθυπουργός εκείνη τη μέρα;). Μια φορά κι έναν καιρό, τέτοια μέρα λέγαμε χαριτολογώντας ότι γιόρταζαν τα Α.Τ.Μ. (έι-τι-εμ, όπως τα λένε οι… δωσίλογοι του προφορικού λόγου). Χαμός από αναλήψεις σ' εκείνες τις good old days! Τώρα πια οι αναλήψεις περιορίστηκαν σε ελάχιστες εκατοντάδες ευρώ ενός μίζερου, γλίσχρου μισθού, για όσους απολαμβάνουν ακόμη αυτή τη σκανδαλώδη ευεργεσία. Eναντι μιας κοινωνίας που η μόνη ανάληψη που μπορεί να κάνει πια, είναι αυτή της ευθύνης των επιλογών της. Κι όμως, ίσως αυτή η ανάληψη, η γενναιότερη όλων, να μη γίνει ποτέ…
Κοκκινοσκουφίτσα
