Ζε σουί Σαρλή (θηλυκό του Σαρλό).
«Η μεσαία τάξη ζει συνεχώς με αυταπάτες, προσποιούμενη ότι υπακούει τους νόμους και πιστεύει σ’ αυτούς και παριστάνοντας ότι έχει περισσότερα απ’ όσα έχει. Ποτέ όμως δεν της ήταν τόσο δύσκολο να ανταποκριθεί σ’ αυτό τον ανιδιοτελή και παραδοσιακό ρόλο. Η μεσαία τάξη ασφυκτιά από τα χρέη και έχει παραλύσει από τον πανικό. Και μέσα στον πανικό μεγαλώνει τα παιδιά της. Μέσα στον πανικό να επιβιώσει, να μην καταρρεύσει, μη χάσει τη δουλειά, το αυτοκίνητο, το σπίτι, τα πράγματά της, μες στον πανικό μην τυχόν και δεν κατορθώσει να έχει ό,τι οφείλει να έχει για να υπάρχει. Στη συλλογική απαίτηση για δημόσια ασφάλεια, που απειλείται από τα πανούργα τέρατα της παρανομίας, η φωνή της μεσαίας τάξης είναι η πιο δυνατή. Υπερασπίζεται τη δημόσια τάξη θαρρείς και είναι ιδιοκτήτης της, ενώ δεν είναι παρά ένας ενοικιαστής που τον έχει γονατίσει η τιμή του ενοικίου και η απειλή της έξωσης» (Eduardo Galeano).
Ποιον θα βάλει άραγε υπουργό Παιδιάς ο ΣυΡιζΑ; Το ερώτημα γεννήθηκε στο ταραγμένο μυαλό της Κοκκινοσκουφίτσας όταν –στα καλά καθούμενα- αναπόλησε τις ένδοξες μέρες του ΓΑΠ, τότε που ρωτούσε στη μητρική του γλώσσα «which one is the best to put as minister of education» κι όλοι φώναζαν «put Anna, put Anna»!
Ολο και περισσότερο μας απασχολεί το κώμα που αύριο πρόκειται να γίνει κυβέρνηση (έχει χαθεί πια ακόμα και η μαγεία της έκπληξης στη μακάρια Μπανανία). Για τον λόγο αυτό ανασύραμε το mega λεξικό της ρυζοσπαστικής αριστεράς και αντιγράφουμε μερικά λύματα (συγνώμη για τις ανορθογραφίες, είναι από τη συγκίνηση):
Συναθροίσεις: πρόκειται για τις «αθροίσεις σε χοντρά λογιστικά βιβλία» και άλλες απλές λογιστικές πράξεις που κάνουν οι επαΐοντες του ΣυΡιζΑ, καταλήγοντας σε συμπεράσματα που ποικίλουν και μεταβάλλονται κάθε μέρα, ανάλογα με τα κέφια…
Συναισθήματα: τα αισθήματα που κατά καιρούς δημιουργούνται μεταξύ του «Συν» και διαφόρων περιστασιακών ερώτων, με στόχο την αυτοδυναμία.
Συνακροατής: αυτός που κάθεται και ακούει την κάθε παπαριά κάθε πικραμένου του «Συν», μέχρι να εμφανίσει τα πρώτα συμπτώματα κατάθλιψης ή διαταραχής προσωπικότητας.
Συναλλαγή: ο τρόπος με τον οποίο ο «Συν» θα φέρει την πολυπόθητη αλλαγή.
Συνεργάτης: ο εργάτης που προσχώρησε στον «Συν». Πρόκειται για προστατευόμενο είδος, μιας και δεν αριθμεί τόσα μέλη όσα θα νόμιζε κανείς.
Συνεστίαση: αυτό που θα ακολουθήσει την ημέρα των εκλογών.
Συνθέσεις: οι θέσεις του κόμματος, που είναι ό,τι ακριβώς μαρτυρά η λέξη.
Συνομιλητής: πρόσωπο του κόμματος που συμμετέχει σε πάνελ προσπαθώντας να εξηγήσει τα ανεξήγητα.
Συνουσία: όπως καταδεικνύει και η λέξη, η ουσία του «Συν». Αμφιβάλλει κανείς ότι εκεί θα καταλήξουμε;
«Αλήθεια, σε μαύρα χρόνια ζω! Τα λόγια που δεν κεντρίζουν είναι σημάδι χαζομάρας. Μου λένε: Φάε και πιες! Να ‘σαι ευχαριστημένος που έχεις! Μα πώς να φάω και να πιω όταν το φαγητό μου τ’ αρπάζω από τον πεινασμένο, όταν κάποιος διψάει για το ποτήρι το νερό που έχω; Κι ωστόσο, τρώω και πίνω. Αλήθεια, σε μαύρα χρόνια ζω! Ηρθα στις πόλεις την εποχή της αναστάτωσης, όταν εκεί βασίλευε η πείνα. Ηρθα μες στους ανθρώπους στην εποχή της ανταρσίας και ξεσηκώθηκα μαζί τους. Αφρόντιστα δινόμουνα στον έρωτα κι αντίκριζα τη φύση δίχως υπομονή. Στον καιρό μου οι δρόμοι φέρνανε στη λάσπη. Η μιλιά μου με κατέδιδε στο δήμιο. Λίγα περνούσαν απ’ το χέρι μου. Ομως αν δεν υπήρχα, οι αφέντες θα στέκονταν πιο σίγουρα, αυτό έλπιζα τουλάχιστον. Οι δυνάμεις ήτανε μετρημένες. Ο στόχος βρισκότανε πολύ μακριά, φαινόταν ολοκάθαρα, αν και για μένα ήταν σχεδόν απρόσιτος. Ετσι κύλησε ο χρόνος που πάνω στη γη μου δόθηκε. Αλίμονο, εμείς που θέλαμε να ετοιμάσουμε το δρόμο στη φιλία, δεν καταφέρναμε να ‘μαστε φίλοι ανάμεσά μας. Ομως εσείς, όταν θα ‘ρθει ο καιρός ο άνθρωπος να βοηθάει τον άνθρωπο, να μας θυμάστε με κάποια επιείκεια (Berthold Brecht – «Στους μεταγενέστερους»).
Κοκκινοσκουφίτσα
