Τέλειωσε το συντεταγμένο καρναβάλι κι επιστρέψαμε στο ασύνταχτο της καθημερινότητας. Κατέβηκαν οι χαρταετοί κι όπου να ‘ναι ανεβαίνει το ασφαλιστικό, συνοδευόμενο από αποκριάτικες πιστολιές στάσεων εργασίας και περιπάτων εν οδοίς τε και ρύμαις. Και ήδη βρισκόμαστε λέει στην… σαρακοστή που κρατάει 48 ημέρες (στρογγυλοποιήθηκε λεκτικά προς τα κάτω, μάλλον για οφειλή μας θα πρόκειται).
Μας τα τσίπρηξαν πια! Εντάξει, αντιληφθήκαμε ότι τα επί τοις εκατό νούμερα του Αλέξη έχουν ευθυγραμμιστεί με τις θερμοκρασίες της χώρας: Το νέο παρεχόμενο ίνδαλμα ξεκίνησε με 5 βαθμούς το χειμώνα, πήγε στους 14 με 18 τώρα που είναι Μάρτης (φυσιολογικές τιμές για την εποχή) κι αν όλα πάνε καλά θα πιάσει 42 υπό σκιάν το καλοκαίρι (ποιο πυρετό ρε;). ΟΚ, και το φθινόπωρο ξαναπέφτει στους 10. Και τι να κάνουμε τώρα, να σκίσουμε τα σουτιέν μας; Να όμως που και οι κρύοι Σουηδοί (σου ηδύ), έχουν το θηλυκό Τσίπρα: Το δρόμο άνοιξε η Γκούντρουν Σίμαν, με τα τατού της, τον αλκοολισμό της και τη φεμινιστική δράση της. Και τώρα ξεπήδησε η 38χρονη Ζοζεφίν Μπρινκ, με τα κοντά μαλλάκια της, τις σέξι εμφανίσεις στο φεστιβάλ Pride της Στοκχόλμης –τι μανία κι αυτή του… χώρου με τα φεστιβάλ και τα πολύχρωμα πανηγύρια!–, τα στενά τζιν, τα τατού της και τη συμμετοχή –σαξόφωνο παίζει– στο γυναικείο γκρουπ Vagina Grande (μεγάλο αιδοίο θα πει αυτό! Θα μπορούσαν πιο σύντομα να το πουν Greece, θα μπορούσε να εκληφθεί και ως άνοιγμα προς τον υπανάπτυκτο ευρωπαϊκό νότο). Α, ρε κομπανιέρος εκ του Περισσού και παιδιά της Τρικούπη, το χάνουμε το τρένο…
«Γουρούνια, κότες και λαγοί, όλα τα καθάρματα δουλεύουνε μαζί». Σύνθημα που (η)δόνησε το δάσος στις παράλληλες εκδηλώσεις για τη σημερινή ημέρα του καταναλωτή. Κι αυτό γιατί δεν τιμήθηκε όσο έπρεπε η ημέρα κατά της αστυνομικής βίας που επίσης είναι σήμερα (όλες οι υπόλοιπες είναι υπέρ της, αλλά και η σημερινή άμα λάχει, no problem). Τέλος στα μνημόσυνα με την υπόμνηση ότι την επόμενη Παρασκευή ο δάμαλος κλείνει 11ετία στην αρχηγία της Νέας Δημοπρασίας.
Χρόνια θολά.
Εξηγήσεις από την ελληνική κυβέρνηση για τις συνθήκες κράτησης του Σάββα Ξηρού ζήτησε το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Μετά από καταιγισμό εύλογων επισημάνσεων κι ερωτημάτων, καταλήγει στο αμίμητο ερώτημα: «Σε περίπτωση επείγουσας ανάγκης, οι υποδομές της φυλακής του Κορυδαλλού είναι επαρκώς εξοπλισμένες, προκειμένου να διασφαλίσουν στον προσφεύγοντα τις φροντίδες που απαιτεί η κατάσταση της υγείας του και να αποτρέψουν μία μη αντιστρέψιμη επιδείνωσή της;». Αφήστε το χαβαλέ και πείτε μας τι θα γίνει ρεεεεε;
Ας αφήσουμε όμως τα αντεθνικά κι ας περάσουμε στα εθνικά θέματα που καίνε (όχι εμάς προσωπικά, που μάλλον μας παγώνουν). Αποκόμματα από κόμματα αντιμάχονται αποκτήματα από κτήματα, καθώς ο Καραμάν αλή και οι σαράντα κλέφτες αποτελειώνουν την ημιθανή ψωροκώσταινα. «Αιδώς Αργείοι» έγραφαν τα αυτοσχέδια πλακάτ στο συλλαλητήριο για την Μακεδονία (ποια Σκόπια ρε;) που βούλιαξε, αυτή τη φορά όχι την συμβασιλεύουσα, αλλά τις τράτες –και τα πούλμαν– που μετέφεραν τους ένιους διαμαρτυρόμενους (χαμός στις μακεδονικές επαρχιακές πόλεις: τζάμπα εκδρομή με χορηγό τον χέρι-χέρι). Μα τι δουλειά έχουν οι Αργείοι και γιατί θα πρέπει να αιδημονούν; Εχουμε μπερδέψει (εκτός από τις βούρτσες κλπ.) την αιδώ με το αιδοίο. Αι δύο ΥπΕξ Ελλάδος και ΗΠΑ (Κοντολίζα και Ψηλοντόρα) θα βρουν την άκρη στο πρωτεύον –ίσως και πρωκτεύον, θα δούμε– ζήτημα.
Κατά τ’ άλλα, το ζωή στο Ελλάντα κυλάει μια χαρά. Ολες οι τράπεζες παρουσίασαν ιλιγγιώδη κέρδη, όλοι οι εργαζόμενοι παρουσιάζουν αυτοκτονικό ιδεασμό και η κυβέρνηση ετοιμάζεται να παρουσιάσει –αν δεν γίνει ώσπου να πάμε στο τυπογραφείο– την ανατροπή των τριών «δεν» του έχοντος μνήμη χρυσόψαρου Μπαϊρακταροφάγου Β΄ του Λεοντόκαρδου. Κρίμα, γιατί έφυγαν τα «δεν» κι έμειναν τα τρία, ως συνήθως.
«Ανοίγει, θ’ ανοίξει ο δρόμος, το στόμα, τα μάτια, η καρδιά και το μυαλό. Ετσι να κάνουμε, θα πέσει η πόρτα κι η μηχανή με το αρχαίο φιλμ. Μη, μη συνέχεια οι άνθρωποι μαύρα αρνητικά κι εμείς καμένοι ήλιοι». Λόγια της Κατερίνας, αντί ευχών. Ορθιος λεβέντη για τα πενηντάχρονα, όρθιος γι’ άλλα τόσα.
Κοκκινοσκουφίτσα
