ή τζάμπα θα χαθούμε;
Στις 22 του Νοέμβρη συμπληρώνονται οχτώ χρόνια από τότε που η Αγγέλα (τι «ποια Αγγέλα» ρε;) ορκίστηκε ως η πρώτη καγκελάριος της Γερμανίας. Το φαινόμενο Θάτσερ συνεχίζεται με άλλο όνομα και νέες μεθόδους, έτσι καθώς μπλέκεται όμορφα με τα ένα, δύο, τρία, πολλά Ράιχ… 22 Νοέμβρη, την ίδια μέρα που πριν από 35 χρόνια η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ εσωτερικού καταδίκαζε εμφύλιο και Δεκεμβριανά ως «ιστορικά λάθη καθοριστικής σημασίας». Για να φτάσουν οι επίγονοι εδώ που έφτασαν σήμερα…
«Θα σταματήσουμε την ελεύθερη πτώση των μισθών και θα επαναφέρουμε τον κατώτατο μισθό στα 751 ευρώ ανεξαρτήτως ηλικίας» δήλωσε ο Αλέξης, ο οποίος έσπευσε να διευκρινίσει ότι «μόνο αυτό τάξαμε»… Κι έπειτα ρίχτηκε στην κοινοβουλευτική αρένα: «Μονομαχία στο Ελ Πάσο» εκείνος, «τρύπιο δολάριο» ο Βενιζέλος, προσέδωσαν στη βουλή την κινηματογραφική της διάσταση (σοφή για μια πραγματική απεικόνιση η επιλογή όρων γουέστερν με επικηρυγμένους) κατά τη συζήτηση της πρότασης μομφής…
«Μία εγκύκλιος του υπουργείου παιδείας της τσαρικής Ρωσίας στα τέλη του 19ου αιώνα έλεγε: "Είναι ανάγκη να αποτρέψουμε από τη μέση εκπαίδευση τους μαθητές, που η κοινωνική θέση των γονέων τους δεν έπρεπε να τους κάνει να συνεχίζουν σπουδές στο γυμνάσιο και ύστερα στο πανεπιστήμιο". Γι’ αυτό τον σκοπό αυξάνονται τα δίδακτρα, με την εγκύκλιο να συνεχίζει: "Θα αποκλειστούν από τα γυμνάσια τα παιδιά που έχουν γονείς αμαξάδες, υπηρέτες, μαγείρισσες, πλύστρες, μικροέμπορους και άλλους της ίδιας κατηγορίας. Με εξαίρεση αυτά που έχουν εξαιρετικές ικανότητες, τα παιδιά δε θα αποσπώνται από το περιβάλλον στο οποίο ανήκουν και δε θα καταλήγουν –όπως έχει αποδείξει η πείρα– να περιφρονούν τους γονείς τους, να είναι δυσαρεστημένα από την κοινωνική τους κατάσταση και να επαναστατούν ενάντια στις κοινωνικές ανισότητες που υπάρχουν και που είναι αναπόφευκτες από την ίδια την φύση των πραγμάτων". Στην τσαρική Ρωσία του 1914, στα πανεπιστήμια δεν φοιτούν περισσότεροι από 36.000. Τα γυμνάσια και τα πανεπιστήμια ελέγχονται αυστηρά από τις αρχές. Στα γυμνάσια έγιναν αλλαγές στα προγράμματα, με τρόπο ώστε να μειωθούν οι ώρες που αφιερώνονταν στις φυσικές επιστήμες και να αυξηθούν οι ώρες που αφιερώνονταν στις νεκρές γλώσσες, που τις θεωρούσαν λιγότερο επικίνδυνες για τη δημόσια τάξη" (Jean Ellenstein – «Ιστορία της ΕΣΣΔ»). Οποιεσδήποτε συμπτώσεις με το ελληνικό σήμερα, είναι seem πτωματικές.
Σε νεκροταφείο ιταλικού σωφρονιστικού ιδρύματος έχει ταφεί τελικά o ναζί Εριχ Πρίμπκε, που πέθανε στις 11 Οκτωβρίου στην ιταλική πρωτεύουσα σε ηλικία εκατό ετών. Την είδηση αποκάλυψε η εφημερίδα «Repubblica», αναφέροντας ότι ο εγκληματίας πολέμου τάφηκε σε κοιμητήριο σωφρονιστικού ιδρύματος και ότι στον τάφο του πρώην αξιωματικού των Ες-Ες δεν αναγράφεται το όνομά του ή κάποια ημερομηνία, αλλά υπάρχει μόνον ένας ξύλινος σταυρός. Χριστιανικά και όμορφα σκεπασμένα τα έργα του…
«Ο σφετεριστής της εξουσίας είναι αφέντης μόνο για όσο διάστημα είναι ισχυρότερος και μόλις γίνει δυνατό να εκδιωχθεί δεν μπορεί να διαμαρτυρηθεί για τη βία. Η εξέγερση είναι το ίδιο νόμιμη. Η βία και μόνο τον στήριζε, η βία και μόνο τον ανατρέπει» (Jean Jacques Rousseau).
Σαν πληγωμένο ζώο που ψυχορραγεί η εργατική τάξη, αντί να στρωθεί στη δουλειά και να δει πώς μπορεί να βρει τους δρόμους και τα εργαλεία για την αυτοοργάνωση και την ανασύνταξή της, αφήνει βρηχυθμούς που μόνο γέλιο προκαλούν στους κεφαλοκυνηγούς που την πετσοκόβουν ηδονιζόμενοι. «Μην τολμήσετε» υψώνει τη φωνή πριν πέσει βαριά στο κεφάλι της η κάθε νέα καρπαζιά, «θα σας κόψουμε τα χέρια», «ο λαός θα σας συντρίψει», «δεν θα περάσει» και άλλα τέτοια σπαρταριστά που φέρνουν βροντερά χάχανα. Λεονταρισμοί, ατέλειωτος βερμπαλισμός μέσα σε παθητικές παραθέσεις και αναλύσεις καταστάσεων που εντείνουν τα χασμουρητά, σύρσιμο κάτω από ξένες κι αδιάφορες σημαίες σαν γίνει κάποιο ανασάλεμα, κατάθλιψη και χώσιμο όλο και πιο βαθιά στην ιδιώτευση, στην κατάθλιψη, στην ήττα…
«Η πολιτική εξουσία εκδηλώνεται μόνο σ’ έναν τύπο σχέσης, που συνοψίζεται τελικά σε μια σχέση καταναγκασμού. Η αλήθεια και το είναι της εξουσίας συνίστανται στη βία και δεν μπορείς να συλλάβεις την εξουσία χωρίς το κατηγόρημά της, τη βία» (Pierre Clastres – «Η κοινωνία ενάντια στο κράτος»).
Και εν τέλει, δώρο θεού (τίνος;) ο Θέοδωρος, όπως λέει και το όνομά του. Χωρίς αυτόν τον γελοίο σαλτιμπάγκο με τον εκφυλισμένο εγκέφαλο, η καθημερινότητα θα ήταν πολύ πιο βαριά…
Κοκκινοσκουφίτσα
