Θα οργανωθούμε
ή τζάμπα θα χαθούμε;
Πολλοί και πολύ ασχολήθηκαν με την ανάρτηση Σπανουδάκη στο facebook, αλλά κανείς δεν έγραψε ότι: Μέσα σε 777 λέξεις (αντίπραξη στην παρούσα στήλη που πολύ συχνά, σχεδόν πάντα είναι σε 666 λέξεις;), ο ταλαντούχος και κυνηγημένος μουσικοσυνθέτης έχει βάλει 125 κόμματα. Κάθε έξι λέξεις και ανάσα (αυτό δεν είναι το κόμμα;), σαν ασθματικός! Κόμματα σε άστοχες θέσεις, όπου δεν χρειάζονται, κόμματα παντού. Αφήστε δε τα συντακτικά και ορθογραφικά λάθη, μάλλον ίδιον του… «πατριωτισμού» και της «ελληνολατρείας» που συνυπάρχει σε ευθεία αναλογία. Να μερικά: Πια αντί για ποια. Βαρυέμαι. Χατζιδάκη. Διώριζε. Κόματα. Υγειώς. Αλωστε. Ψέμματα. Αποδώσαν. Περιθοροποιούν. Νάναι. 74’ αντί για ‘74. Και με τονισμένες σχεδόν όλες τις μονοσύλλαβες λέξεις, ακόμη και αυτές των δύο γραμμάτων (με, πιο, στην, και, τα, για, την, δεν, σε κλπ.)! Εντάξει, το «κόβουμε» και δεν γράφουμε άλλα…
«Κάθε κόκκινο πανί που ανεμίζει δεν είναι αναγκαστικά η μαχητική σημαία της εργατικής τάξης. Και ο πιο φωνακλάς που αρπάζεται εύκολα, δεν είναι αναγκαστικά και ο πιο ψυχωμένος, ο πιο σταθερός ή ο πιο οξυδερκής» (Henri Krasucki – «Τα συνδικάτα και η πάλη των τάξεων»).
Η είδηση λέει ότι στις 26 Ιουνίου υπογράφηκε πρωτόκολλο (σίγουρα θα ακολουθήσει και δευτερόκολλο, όπως έγινε με τις καραμπινάτες αθετήσεις διακρατικών συμφωνιών για τους οδικούς άξονες από/προς τη Βουλγαρία, οι οποίοι από πλευράς της είναι έτοιμοι προ ετών και υποδειγματικοί), με το οποίο συμφωνήθηκε η κατασκευή νέας οδικής γέφυρας στους Κήπους του Εβρου. Εντάξει, «θα κατασκευαστεί εφτάμισι μέτρα νοτιότερα της υφιστάμενης, ψηλότερα από αυτή και θα διαθέτει τέσσερις –δύο ανά ρεύμα– λωρίδες κυκλοφορίας». Αλλά η ειδοποιός λεπτομέρεια είναι άλλη: Από ελληνικής πλευράς τη μελέτη θα ολοκληρώσει και θα δημοπρατήσει η «Εγνατία Οδός ΑΕ» και από τουρκικής πλευράς η Κρατική Αρχή Αυτοκινητοδρόμων (K.G.M.). Τα συμπεράσματα (και οι λογικοί συνειρμοί) δικά σας.
«Δεν θέλω μεγάλα πράγματα από τη ζωή, αλλά μικρά πράγματα που κάνουν μεγάλη τη ζωή» (Che Guevara).
Γιατί να το κρύψομε; Ξαναβρήκαμε το ίνδαλμά μας, τον προμηθευτή και μέγα χορηγό της στήλης, τη χαρά κάθε παραπολιτικού και παραπωλητικού σχολίου, ένα σχολείο ολάκερο για κάθε αρθρογράφο. Τέρμα οι αποσπασματικές εμφανίσεις και τα αντάρτικα χτυπήματα, τέρμα τα βιβλία, οι καταγγελτικές μπροσούρες και οι ερωτήσεις στη βουλή για την απελευθέρωση του ομήρου του κράτους Λάκη Γαβαλά και όσων άλλων συντροφισσών (όπως η Βίκυ Σταμάτη) δοκιμάζουν το σκληρό πρόσωπο της εξουσίας. Ο Byron Manygift είναι εδώ, είναι αιδώ, δυναμικός και ρηξικέλευθος, ατρόμητος υπέρμαχος του αδιανόητου και του ανήκουστου, όπως μας είχε συνηθίσει τον παλιό καλό καιρό. «Πώς να σας το πω καθαρά, εδώ χρειάζεται η ευρύτατη συνεννόηση για μια εθνική άμυνα. Βεβαίως και θα πρέπει να υπάρξει συνεργασία και με τη Χρυσή Αυγή, μας έπιασε η ευαισθησία για αυτή που είναι ψηφισμένη από 600 χιλιάδες κόσμο, θα ψηφιστεί από ένα εκατομμύριο και εμείς θα κάνουμε αναμνήσεις του συντάγματος της Βαϊμάρης. Το ξέρουνε το σύνταγμα της Βαϊμάρης; Ξέρουνε ότι ήταν το πιο προχωρημένο σύνταγμα στην κοινωνική πολιτική της Γερμανίας του μεσοπολέμου; Ή όλης της ιστορίας του συνταγματικού δικαίου; Οσοι είστε αντίθετοι να πάτε να το βγάλετε από τον Αρειο Πάγο. Να κάνετε αίτηση να θέσετε το κόμμα εκτός νόμου όπως είπε ο κ. Βενιζέλος. Γίνονται αυτά τα πράγματα; Δεν ηρεμούμε λιγάκι να δούμε τον πόνο μας και την κατάστασή μας;». Αυτά είπε ο ατελείωτος (που όπως διαπιστώσατε έχει και προφητικές ικανότητες, αφού ξέρει –όπως και πλείστοι όσοι άλλοι– πόσοι θα ψηφίσουν τη Χ.Α. στις επόμενες εκλογές) και αφού υπογράμμισε ότι η δημοκρατία δεν κινδυνεύει από την Χρυσή Αυγή, είπε πως μία διαγραφή από τη Νέα Δημοκρατία θα τον ελευθέρωνε! Λευτεριά στον Byron λοιπόν. Κι άλλη ελευθερία, πολλή ελευθερία, να τρελαθούμε, να πανηγυρίσουμε έξαλλα, να χάσουμε τον μπούσουλα από την ολική επαναφορά του.
«Εσείς που ξεχνάτε το χθες / που τόσο θολά βλέπετε το σήμερα / που αδιαφορείτε για το αύριο / που αναπνέετε για να πεθάνετε / εσείς που μόνο για χειροκροτήματα έχετε χέρια / που κι αύριο θα χειροκροτάτε / απ’ όλους δυνατότερα όπως πάντα / όπως και χθες, όπως και σήμερα / εσείς ας ξέρετε λοιπόν / ζωντανά επιχειρήματα της κάθε τυραννίας / πως τους τυράννους τους μισώ πολύ / τόσο πολύ όσο σιχαίνομαι εσάς» (Αλέξανδρος Παναγούλης).
Κοκκινοσκουφίτσα
