Δύο χιλιάδες δώδεκα. Μεγάλη κατηφόρα…
Χρέος μας η ανατροπή. Φωτιά-τσεκούρι, τώρα!
Τι χαρά κι αυτή! Ακόμα πανηγυρίζουμε για τη δόση, για το διάγγελμα Σαμαρά, για τη νέα σελίδα που ανοίγεται στην ιστορία του τόπου. Ζούμε ένα νέο γύρο του γιούρο 2004. Πάει, έχει καταλυθεί κάθε μέτρο και κάθε έννοια σοβαρότητας, πάει και τελείωσε. Και το κακό είναι ότι υπάρχει κόσμος (και μάλιστα τρομακτικά πολύς) που τα πιστεύει, καθώς και άλλοι τόσοι πρόθυμοι να πειστούν για όλα αυτά! Αυτή ακριβώς θεωρεί υποκειμενικά η Κοκκινοσκουφίτσα ως μεγάλη και πρώτιστη αποτυχία μας μέσα στα χρόνια. Χρόνια που κύλησαν στα χαμένα και γύρισαν τον τροχό της Ιστορίας σε μαύρες μέρες, την κοινωνία στον φόβο και τον φασισμό να γιγαντώνεται και να αλαλάζει ανατριχιαστικά στους δρόμους, προδιαγράφοντας μια αποτρόπαιη συνέχεια…
Με τίτλο «πέθανε ο Χρόνης Μίσσιος», αυτά είναι όλα (σε ποσότητα αλλά –κυρίως- σε… ποιότητα) όσα άρθρωσε ο αυτοαποκαλούμενος «Ριζοσπάστης» στο φύλλο της 21ης Νοέμβρη: «Απεβίωσε χτες, σε ηλικία 82 χρόνων, ο συγγραφέας Χρόνης Μίσσιος. Γεννημένος στην Καβάλα από γονείς καπνεργάτες, έζησε τα παιδικά του χρόνια σε μια γειτονιά γεμάτη πρόσφυγες. Στα Γιαννιτσά, όπου τον στέλνει ο Ερυθρός Σταυρός μαζί με άλλα παιδιά για να γλιτώσουν από την πείνα της Κατοχής, περνάει στο ΕΑΜ, ενώ πέρασε για λίγο και από το Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας. Με το έργο του βεβαίως στην πορεία δε στάθηκε στο πλευρό των λαϊκών αγώνων και της δράσης των κομμουνιστών, αφού δεν πίστευε στη διέξοδο της ταξικής πάλης, ενώ βρήκε “στέγη” στη λεγόμενη “ανανεωτική” Αριστερά».
Δεν θα κουραστούμε να παρουσιάζουμε τη συγγραφική δραστηριότητα των πολιτικών ανδρών αυτής της χώρας, όσο κι αν μας εκπλήσσει με το μέγεθός της, όσο κι αν φαίνεται να μην την προλαβαίνουμε τον τελευταίο καιρό. Δεν ξέρουμε αν μέσα στην κρίση τους έπιασε κρίση και χωρίς κρίση επιδίδονται στη συγγραφή, πάντως –αν συνεχιστεί ο ρυθμός των τελευταίων εβδομάδων– σύντομα θα χρειαστεί να φτιάξουμε ειδική στήλη βιβλιοπαρουσίασης. Στα βιβλία που παρουσιάσαμε τελευταία, προσθέστε και το «Οπως τα έζησα, 1961-1981» του Γιάννη Βαρβιτσιώτη, που παρουσιάζεται την Τετάρτη στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Καταδεικνύοντας και τη σύνδεση των τεχνών (συγγραφή-μουσική) αλλά και των πολιτικών με τους καπιταλιστές-αφεντικά. «Ο Γιάννης Βαρβιτσιώτης εξιστορεί την πολιτική ζωή της ταραγμένης εικοσαετίας» λέει το σχετικό δελτίο Τύπου, λες και υπάρχει καμιά εικοσαετία σ’ αυτή τη χώρα που δεν ήταν ταραγμένη (αν βρείτε μία, γνωρίστε την και στη στήλη). Ενθουσιασμό μάς προκαλεί το γεγονός ότι ανάμεσα σ’ αυτούς που θα μιλήσουν για το νέο ιστορικό πόνημα (pony, μα…) θα είναι και ο πολύ-υπουργός Παιδείας, Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού Κωνσταντίνος Αρβανιτόπουλος, καθώς και ο πρόεδρος της Δημοκρατικής Αριστεράς Φώτης Κουβέλης. Θα μπορούσαμε να σχολιάζουμε για ώρες, αλλά είναι πολλά αυτά που μας αυτοπεριορίζουν…
«Είναι τόσο σχετικά τα μεγέθη, που αυτοκαταργούνται. Ενα ικανό μυρμήγκι βαρύνει –σε απόλυτο αξία– περισσότερο από ένα μέτριο πρωθυπουργό» (Οδυσσέας Ελύτης – «Εκ του πλησίον»).
Το ότι (δόκιμος) αστυνόμος δηλώνει ότι ανήκει στη Χρυσή Αυγή δεν είναι δα και είδηση. Ούτε το ότι το είπε δημόσια (στη διάρκεια γενικής συνέλευσης του Δημοκρίτειου Πανεπιστήμιου Θράκης), ούτε και το ότι… διέταξε «όποιον δεν είναι χριστιανός να φύγει από την Ελλάδα γιατί δεν είναι Ελληνας», ούτε το ότι διατάχθηκε ΕΔΕ από τον Δένδια. Η είδηση ίσως κρύβεται στην απειλή που εκστόμισε προς συμφοιτητή του λέγοντας «τον ερχόμενο Ιανουάριο θα δείτε τι θα πάθετε εσείς»…
Παραμένοντας στον χώρο, συνδέοντας τα παραπάνω με όσα ακολουθούν και συνεχίζοντας την ψυχαγωγία μας, ένας τύπος από το Καστελόριζο παντρεύτηκε μια Τουρκάλα. Εκανε όμως το λάθος να δηλώσει ότι προτιμάει ν’ αλλάξει θρησκεία από το να χάσει την αγαπημένη του κι έτσι διαγράφηκε από τη Χρυσή Αυγή της οποίας ήταν μέλος (μάλλον από αυτούς τους… ζαλισμένους σε μαραζωμένες επαρχίες που στρατολογούνται σχεδόν για πλάκα). Και τώρα αναρωτιέται «γιατί να του το κάνουν αυτό»…
«Οσο περισσότερους σκοτώσουμε φέτος, τόσο λιγότερους θα έχουμε να σκοτώσουμε του χρόνου. Γιατί όσο παρατηρώ τους Ινδιάνους τόσο πείθομαι ότι πρέπει να τους εξοντώσουμε όλους ή να τους διατηρήσουμε σε κατάσταση μόνιμης εξαθλίωσης» (William Sherman). Αν αντικαταστήσουμε τους Ινδιάνους με Παλαιστίνιους ή αν ρίξουμε μια ματιά σε πρόσφατες –ανατριχιαστικά αντίστοιχες– δηλώσεις του γόνου Σαρόν, διαπιστώνουμε ότι τίποτε απολύτως δεν άλλαξε τους τελευταίους δύο αιώνες στις ακολουθούμενες πρακτικές των σφαγέων…
Κοκκινοσκουφίτσα
