Δύο χιλιάδες δώδεκα. Μεγάλη κατηφόρα…
Χρέος μας η ανατροπή. Φωτιά-τσεκούρι, τώρα!
Η στήλη ξεκινά με ευχές για τη σημερινή παγκόσμια ημέρα κατοικίας, προς όσους βέβαια διαθέτουν ακόμη τέτοια και δεν τους την πήραν οι αγίες τράπεζες. Παραμένοντας στα των ημερών, ας σημειώσουμε –για τους λάτρεις του είδους– ότι σαν αύριο γεννιόταν σε μια πόλη που άλλοι θυμόμαστε ως Λένινγκραντ και άλλοι γνωρίζουν ως Αγία Πετρούπολη, μια εξαίσια μορφή της πιπί (Π.Π.: Παγκόσμιας Πολιτικής), ο Βλαδίμηρος Πούτιν. Α ρε Πούτιν, πού την πήγες τη Ρουσία ρε πούτιν μου… Τέλος, μια άλλη σημαντική επέτειο έχουμε την Τετάρτη. Συμπληρώνονται δεκαπέντε χρόνια από το χαστούκι-συναγερμό (και μάλιστα λαϊκό και ορθόδοξο) της Νατάσας Αθήνη–Τσούνη στη Δήμητρα Λιάνη–Παπανδρέου, την ώρα που η χήρα πρωθυπουργού (κατά το «χήρα γυμνασιάρχου») υπέγραφε αντίτυπα του βιβλίου της στη «Στοά Βιβλίου».
Πραγματικά μουδιάσαμε απέναντι στο «εργατικό – λαϊκό μπλόκο στην καταιγίδα των αντιλαϊκών μέτρων» που προανήγγειλε ο αυτοαποκαλούμενος «Ριζοσπάστης» για την 4η του Οκτώβρη (που –ας μην ξεχνάμε– ήταν και ημέρα των ζώων και των 38ων γενεθλίων της Νέας Δημοκρατίας). Πω, πω, τι ήταν αυτό, πώς το ξεπεράσαμε! Χαμός ρε πούτιν μου!
Μουδιάσαμε ακόμη, απέναντι στην προοπτική του «ούτε ώρα χαμένη για την προετοιμασία νέας απεργίας – κάλεσμα οχτώ ομοσπονδιών και δώδεκα εργατικών κέντρων». Καλά, θα γίνει χαμός ρε ούπστη μου, τελείωσαν τα αστεία! Με κα’να δυο τέτοιες απεργίες ακόμα, φτάνει η ώρα για τη λαϊκή εξουσία χωρίς ούτε ένα σπασμένο τζάμι!
Καλά, ας πούμε ότι παραβλέπουμε τους συνασπισμένους και τον Νίκο Κωνσταντόπουλο, αλλά οι οικολόγοι δεν ήταν ακόμη πιο… υπεράνω; Τι δουλειά έχει ένας από δαύτους στη λίστα της ντροπής με τις τρεις ντουζίνες αδιάφθορους αγίους πατέρες; Πάντως η στήλη νοιώθει ικανοποιημένη που γίνεται απαρέγκλιτα σεβαστό και εδώ το τεκμήριο αθωότητας, όπως ακριβώς και σε κάθε άλλη περίπτωση «κλεφτών του κοινού ποινικού δικαίου», όπως έγραφαν στο περιτύλιγμα κάτι ληγμένες καραμέλες που πιπιλούσαν κάποιοι…
«Μισώ τους αδιάφορους. Η αδιαφορία είναι αβουλία, είναι παρασιτισμός, είναι δειλία, δεν είναι ζωή. Γι’ αυτό μισώ τους αδιάφορους. Η αδιαφορία είναι το νεκρό βάρος της ιστορίας. Η αδιαφορία δρα δυνατά πάνω στην ιστορία. Δρα παθητικά, αλλά δρα. Είναι η μοιρολατρία. Είναι η κτηνώδης ύλη που πνίγει την ευφυΐα. Αυτό που συμβαίνει, το κακό που πέφτει πάνω σε όλους, συμβαίνει γιατί η μάζα των ανθρώπων απαρνείται τη βούλησή της, αφήνει να εκδίδονται νόμοι που μόνο η εξέγερση θα μπορέσει να καταργήσει, αφήνει να ανέβουν στην εξουσία άνθρωποι που μόνο μια ανταρσία θα μπορέσει να ανατρέψει. Μισώ τους αδιάφορους και γι’ αυτό: γιατί με ενοχλεί το κλαψούρισμά τους, κλαψούρισμα αιωνίων αθώων. Ζητώ να μου δώσει λογαριασμό ο καθένας απ’ αυτούς με ποιον τρόπο έφερε σε πέρας το καθήκον που του έθεσε και του θέτει καθημερινά η ζωή, γι’ αυτό που έκανε και ειδικά γι’ αυτό που δεν έκανε. Και νιώθω ότι μπορώ να είμαι αδυσώπητος, ότι δεν μπορώ να χαλαλίσω τον οίκτο μου, ότι δεν μπορώ να μοιραστώ μαζί τους τα δάκρυά μου» (Antonio Gramsci).
Δηλαδή, για να καταλάβουμε κι εμείς οι βραδύνοες, πού είναι η είδηση στο ότι αστυνομικός χτύπησε μαθητή και καθηγήτρια; Εδώ σύσσωμη η αστυνομική δύναμη του λεκανοπεδίου έδερνε, ψέκαζε, έβριζε και τραβολογούσε σωρηδόν μαθητές και καθηγητές στους δρόμους, τα έβλεπε όλη η Ελλάδα και τα προσπερνούσε σα να έβλεπε διαφημίσεις! Μάλλον η είδηση είναι ότι το περιστατικό έγινε στη Σάμο… δεν υπάρχει άλλη λογικοφανής εξήγηση…
«Η έννοια νομιμότητα δεν υφίσταται για τον ΣυΡιζΑ» λέει το υπουργείο ΠροΠο, ο άγρυπνος φύλακάς της, «ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθο βαλέτω», ο τηρητής και θεματοφύλακας, ο, ο, ο…
Επεσαν από τα σύννεφα οι ελεγκτές της Επιθεώρησης Εργασίας και μαζί τους σύσσωμη η χώρα, όταν ανακαλύφτηκε (ποια Αμερική ρε;) ότι ένας στους τρεις εργαζόμενους (οι οποίοι είναι πια ένας στους τρεις πολίτες αυτής της άμοιρης γωνιάς της γης) δουλεύει ανασφάλιστος! Oh god, mon dieu κλπ, μα είναι δυνατόν;
Μέσα στη γενικότερη αηδία που προκαλεί η παρακμή του απάνθρωπου καπιταλισμού, μέσα στη δική μας ανημποριά να οργανωθούμε πολιτικά, είναι φορές που τα λόγια αποχρωματίζονται, δεν βγαίνουν…
«Αρχισα την επανάσταση με 82 άτομα. Θα το ξανάκανα, ακόμη και με δέκα ή δεκαπέντε και με ακλόνητη πίστη. Δεν έχει σημασία πόσο μικρός είσαι, αν έχεις πίστη και σχέδιο δράσης» (Fidel Castro).
Κοκκινοσκουφίτσα
