Δύο χιλιάδες δώδεκα. Μεγάλη κατηφόρα…
Χρέος μας η ανατροπή. Φωτιά-τσεκούρι, τώρα!
Είδατε εσείς καμιά ανάσταση; Φιλολογικό το ερώτημα βέβαια, καθώς τίποτε τέτοιο δεν πρόκειται να συμβεί αν η εργατική τάξη δεν πάψει να ασχολείται με όλη αυτή την άκαρπη γι’ αυτήν εκλογολογία οδεύοντας προς τις αιδοιόσχημες σχισμές των τεφροδόχων (ως τέτοιες αναφέρονται από τους αρχαιοέλληνες). «Ανάσταση» μπορεί να προκύψει μόνο από τη συνειδητοποίηση και την πολιτική οργάνωση και όχι βέβαια από την ψήφιση «νέων» ή παλαιών και «ξεπλυμένων» Μαγδαληνών-υπηρετριών της αστικής τάξης.
Είδηση που έκανε τον γύρο των αστικών Μ.Μ.Ε. και δεν αντέχει σε σχολιασμό: «Ηλεκτρονική θηλιά στον λαιμό της ελληνικής κυβέρνησης βάζει η τρόικα με ένα νέο δικτυακό διοικητικό σύστημα μέσω του οποίου θα επικοινωνεί ακόμη και το πρωθυπουργικό γραφείο, ενώ επιπλέον θα θεσπιστεί θέση διευθυντή της κυβέρνησης που θα καταλαμβάνει εκπρόσωπος της τρόικα, με ρόλο τον συντονισμό της επικοινωνίας με τα υπουργεία».
Οσο για το «κέντρο φιλοξενίας μεταναστών» στην Αμυγδαλέζα, η «Κ» προέβλεψε σωστά και απομένουν τώρα τα προεκλογικά εγκαίνια…
«Να σε κυβερνούν σημαίνει να σε παρακολουθούν, να σε επιθεωρούν, να σε κατασκοπεύουν, να σε κατευθύνουν, να σ’ εγκλωβίζουν σε νόμους, να σε ρυθμίζουν, να σου κάνουν κατήχηση, να σε μετρούν, να σε ζυγίζουν, να σε λογοκρίνουν, να σε διατάζουν άνθρωποι που δεν έχουν ούτε το δικαίωμα ούτε τη γνώση ούτε την αρετή (…) Να σε κυβερνούν σημαίνει να σε φορολογούν, να σ’ εκμεταλλεύονται, να σε ληστεύουν με την πρόφαση του γενικού συμφέροντος (…) Αυτή είναι η κυβέρνηση, αυτή είναι η δικαιοσύνη της, αυτή είναι η ηθική της» (Pierre Joseph Proudhon).
Ποια Αρετή, ποια Κακία και ποιος Ηρακλής… Δέκα πλάκες χρυσού και λίρες βρέθηκαν σε δύο σπίτια της Αρετής, κόρης του Ακη Τσοχατζόπουλου. Και μιας και στραφήκαμε σε πράσινες γυναίκες: Η Μιμή της Αγράμπελης, συγγραφέας του βιβλίου «10 χρόνια και 54 ημέρες», κλείνει αισίως μεθαύριο τα 57 χρόνια της και τα… «δεκαπέντε χρόνια και τριακόσιες δέκα μέρες χωρίς τον Ανδρέα»…
Πρωτομαγιά την Τρίτη, με τις μνήμες του 1886 και την καθιέρωση της ημέρας της εργατικής τάξης τρία χρόνια αργότερα. Στην Ελλάδα πρωτογιορτάστηκε το 1894 στο Παναθηναϊκό στάδιο, ενώ αξίζει τον κόπο να ρίξουμε μια ματιά στις μνήμες της ημέρας: Το 1906 απολύονται 6.000 εργάτες στη Γερμανία για την απεργία της πρωτομαγιάς, την ίδια μέρα που ο 17χρονος αναρχικός Λέβκα Μπιλένκιν ανατίναζε ένα αστυνομικό τμήμα, για να… γιορτάσει. Το 1911 τιμάται η ημέρα στη Θεσσαλονίκη από τη Φεντερασιόν (Ενωμένη Εργατική Σοσιαλδημοκρατική Ομάδα) και το 1924: σημειώνονται επεισόδια στον εορτασμό της Αθήνας που διοργάνωσε το ΚΚΕ, με αποτέλεσμα τον θάνατο του εργάτη Παρασκευαΐδη και τον τραυματισμό δεκαεφτά ατόμων. Το 1929 καταγράφονται 31 νεκροί και 1.200 συλλήψεις στο Βερολίνο και το 1977 29 νεκροί σε ταραχές στην Κωνσταντινούπολη. Το 1977 σημειώνονται αιματηρά επεισόδια (ΕΚΚΕ–«Μαχητής») με δεκατρείς τραυματίες αστυνομικούς και 23 συλλήψεις, ενώ το 1986 καταγράφεται η μεγαλύτερη απεργία στην ιστορία της Νοτίου Αφρικής: Ενάμισι εκατομμύριο μαύροι απείχαν από την εργασία τους, μαζί τους και χιλιάδες μαθητές που απείχαν από τα μαθήματα. Και κάτι παράπλευρο: Την πρωτομαγιά του 2001 πεθαίνει ο Μανώλης Χατζηαποστόλου («Τίγρης») που πήδηξε στο τρίκυκλο βοηθώντας στη σύλληψη των δραστών της δολοφονίας Λαμπράκη και την επόμενη ο Μανώλης Εμμανουηλίδης, εκ των ενόχων για τη δολοφονία!
Αλήθεια τι έγινε ωρέ ινστρούχτορες; Ωρίμασαν οι συνθήκες; Ρωτάω σοβαρά…
«Ο λαός. Ο καλός λαός που δεν φταίει ποτέ καθότι φτωχός και αθώος, αδαής. Ο καλός λαός που πάντοτε απαλλάσσεται γιατί τον εκμεταλλεύονται, τον μεταχειρίζονται, τον καταπιέζουν. Θαρρείς κι οι στρατοί αποτελούνται μονάχα από στρατηγούς και συνταγματάρχες. Θαρρείς και μόνο οι αρχηγοί του επιτελείου είναι αυτοί που κάνουν τον πόλεμο, που πυροβολούν εναντίον των αόπλων, που καταστρέφουν τις πόλεις. Θαρρείς κι οι στρατιώτες του εκτελεστικού αποσπάσματος που επρόκειτο να μ’ εκτελέσει δεν ήταν παιδιά του λαού. Θαρρείς κι εκείνοι που με βασάνιζαν δεν ήταν παιδιά του λαού. Θαρρείς και δεν ήταν ο λαός που εξέλεξε τον Νίξον, θαρρείς και δεν ήταν ο λαός που ψήφισε υπέρ των αφεντάδων. Θαρρείς κι η ελευθερία θα μπορούσε να στραγγαλιστεί χωρίς τη συγκατάθεση του λαού, χωρίς την ανανδρία του λαού, χωρίς τη σιωπή του λαού. Τι θα πει λαός; Ποιος είναι ο λαός; Λαός είμαι εγώ, είναι οι λίγοι που αγωνίζονται και απειθαρχούν ο λαός…» (Αλέκος Παναγούλης).\
Κοκκινοσκουφίτσα
