Δύο χιλιάδες έντεκα και τζάμπα φασαρία
Αναζητείται έξοδος απ’ την προϊστορία…
«Απατεώνες του κοινού ποινικού δικαίου, υπάλληλοι των τοκογλύφων, ξεπουλητάδες, αγοραίοι πολιτικάντηδες, μεταποιητές ιδεών, ελπίδων και αγώνων, κηφήνες, πλασιέ λεσχών, οίκων και άλλων συναφών επεξεργαστηρίων δουλείας, κουτοπόνηροι, ψευδομεγαλοσυνδικαλισταράδες, καλοταϊσμένοι μεσάζοντες, μπουκωμένοι διανοητές, μισθωμένοι δημοσιογραφούντες, ντοπαρισμένοι μισθοφόροι, παλαμακιστές οπαδοί με το αζημίωτο, θρασίμια κουκουλοφόροι, κρανοφόροι σαδομαζοχιστές. Μια μπάσταρδη γενιά φιδιού, εθνικοί σκουπιδιαραίοι, όπως τους ονόμαζε ο Ντίκενς». Χρησιμοποίησα μια λαμπρή εισαγωγή μιας λαμπρής συντρόφισσας-καπετάνισσας του Αιγαίου, που το κανόνι της ακούμε παρήγορα να βροντά από την Κάλυμνο. Κι αυτό για να επισημάνω τους παραπάνω και να τους στείλω σιωπηλές ευχές (F χέσ’), με την ευκαιρία του αποχαιρετισμού άλλου ενός εθνοσωτήριου έτους. Μπορεί ακόμα και ο κατιμάς απ’ αυτούς να βγήκε στον αφρό και να ενδύθηκε κυβερνητικό μανδύα, μπορεί να αισθάνονται τη μάχη να κερδίζεται από μέρους τους, μα δεν τελειώσαμε. Και το ξέρουν καλά, γι’ αυτό άλλωστε βγήκε και ο κατιμάς που λέγαμε στον αφρό. Αυτό πάντα σηματοδοτούσε τον πανικό τους και οριοθετούσε την τελευταία πράξη του δράματος…
«Οι ερπύστριες άφησαν τα ίχνη τους παντού / ψέματα πάλι λένε οι κεραίες / για να τελέψουν οι έμποροι του αίματος / και πάλι φέτος τις δουλειές» (Ναζίμ Χικμέτ – «Τα ποιήματα των 9-10 μ.μ.»).
Ημέρα που ανακοινώθηκαν δύο ιστορικές δικαστικές αποφάσεις η 30η Δεκεμβρίου. Το 1966 έβγαινε η απόφαση της δίκης Λαμπράκη που τιμωρούσε «σκληρά» τους Κοτζαμάνη (έντεκα χρόνια!) και Εμμανουηλίδη (οχτώμισι χρόνια) και ακόμα πιο «σκληρά» μερικούς ένστολους… Την ίδια μέρα του 1975, εκδιδόταν η απόφαση της δίκης για τα γεγονότα του Πολυτεχνείου. Με καταδικαστική απόφαση σχεδόν για το σύνολο των κατηγορουμένων, η νεογέννητη «καλύτερη δημοκρατία που είχαμε ποτέ» προσπάθησε να πείσει για το αληθές του προσωπείου της: Εφτά φορές ισόβια στον Ιωαννίδη, τρεις φορές ισόβια στον Βαρνάβα, ισόβια στον Ντερτιλή, από 25 χρόνια στους Παπαδόπουλο, Λυμπέρη, Ζαγοριανάκο, Μαυροειδή, Καραγιάννη και δέκα χρόνια στο Σταυράκη. Σε μικρότερες ποινές καταδικάστηκαν οι Ρουφογάλης, Κατσούλης, Μπουκλάκος, Γιοβάνης, Γουνελάς, Καλύβας, Ραφαηλάκης, Καραδήμος, Πίμπας και Νηστικάκης, ενώ αθωώθηκαν και δώδεκα κατηγορούμενοι. Και ζήσαμε εμείς «καλά» και κάποιοι καλύτερα…
«Η συνεχής ανατροπή της παραγωγής, ο αδιάκοπος κλονισμός όλων των κοινωνικών καταστάσεων, η αιώνια αβεβαιότητα και κίνηση διακρίνουν την αστική εποχή από όλες τις προηγούμενες. Η αστική τάξη όλο και περισσότερο καταργεί τον κατακερματισμό των μέσων παραγωγής, της ιδιοκτησίας και του πληθυσμού. Συσσώρευσε τον πληθυσμό, συγκεντροποίησε τα μέσα παραγωγής και συγκέντρωσε την ιδιοκτησία σε λιγοστά χέρια. Η αναγκαία συνέπεια ήταν ο πολιτικός συγκεντρωτισμός» (Karl Marx – Friedrich Engels – «Κομμουνιστικό μανιφέστο»).
Ας μην ασχοληθούμε καλύτερα με τη δημοσιοποίηση των στοιχείων για το «έσχες» των πολιτικών (το «πόθεν» μόνο ως ανέκδοτο ακούγεται πια). Ούτε με τους έντεκα βολευτές που πιθανόν φυγάδευσαν ογκώδεις καταθέσεις ούτε με τον πιο πλούσιο αρχηγό (Καρατζαφέρης) ούτε με τους φτωχότερους (Αλέκα, Αλέξης). Ούτε με την δύσμοιρη Αντα Παπανδρέου που έχει μόλις δυο χιλιάρικα ετήσιο εισόδημα ούτε καν με την «ανειλικρινή» δήλωση του ειλικρινούς και πάλαι ποτέ κραταιού αγωνιστή και ογκόλιθου Ακη.
«Η Κίρκη για πάντα, χωρίς γυρισμό, την κοινότητα μετέτρεψε σε γουρούνια. Πάνε τώρα όλοι. Παιδικοί αγαπημένοι μου φίλοι, σύντροφοι, όλοι, έρωτες, γονείς, συγγενείς…» (Κατερίνα Γώγου – «Με λένε Οδύσσεια»).
Μέσα στα σπίτια ξεφυτρώνουν δέντρα, σε αντίθεση με τον υπόλοιπο χρόνο που μέσα στα δέντρα ξεφυτρώνουν σπίτια (έγιναν και μπόλικοι νόμοι για τις δασικές εκτάσεις). Σήμερα παραμονή και από αύριο ξανά υπομονή… Μαύρα Χριστούγεννα κι ένας ακόμα πιο μαύ-ρος χρόνος περιμένουν τους εργαζόμενους και τους άνεργους, τα πάλαι ποτέ… «περήφανα νιάτα και τιμημένα γηρατειά» που έλεγε και ο μεσαίος μιας τριάδας που πρωταγωνίστησε για έναν αιώνα.
Τρεμόπαιξε για λίγο και κάηκε η αντίσταση μιας ηλεκτρικής θερμάστρας που έχω στην παράγκα. Πριν κοιμηθώ, εμβάθυνα στο προειδοποιητικό τρεμόπαιγμα και αντελήφθην ότι επρόκειτο για μήνυμα αντίστασης! Ναι, διασκεδάζουμε την ανημποριά μας. Τι ανιαρός αυτός ο αναίμακτος και ατιμώρητος θάνατος των ετών! Ειδικά όταν τα βλέπεις να ποδοβολούν εναντίον σου, απειλώντας να σε καταπι-ούν… Λοιπόν, φέτος –που αμφιβάλλω ακόμα κι αν οι βασιλόπιτες θα έχουν νόμισμα μέσα, αν και προσωπικώς εχέσθην δεν έχει ευχές, γιατί θ’ ακουστούν παράξενα αν όχι αστεία. Μονάχα καλή αντάμωση τον Γενάρη… Α, και καλότοιχο το 2012 που στα κεφαλαία του υπολογιστή είναι @)!@ και σε δραχμές 684.000 και κάτι ψιλά.
Κοκκινοσκουφίτσα
