Δύο χιλιάδες έντεκα και τζάμπα φασαρία
Αναζητείται έξοδος απ’ την προϊστορία…
Αραγε αυτά που ανακοίνωσαν οι επιστήμονες του CERN είναι αλήθεια ή άλλη μια περίπτωση τσαρλατανισμού για να εξασφαλιστούν τα απαραίτητα κονδύλια του μέλλοντος; Σύντομα θα έχουμε ασφαλέστερες ενδείξεις αφού όπως ανακοίνωσαν «είναι σίγουροι πώς εντός του 2012 θα είναι σε θέση να έχουν συγκεντρώσει περισσότερα στοιχεία με λιγότερα στατιστικά ελλείμματα και πολλές περισσότερες πληροφορίες, ώστε να καταλήξουν σε ένα τελικό συμπέρασμα».
Θα μείνουμε εδώ και δεν θα πεθάνουμε / στο αίμα, στις κραυγές, σε κατάρες, στα σφυριά / στα κόκαλα, σε βρισιές, στα πιο μεγάλα ψέματα. / Εδώ θα μείνουμε για να τους κόβουμε τον ύπνο / να τους ραγίζουμε τη χαρά, να ρίχνουμε τον ίσκιο μας στα χαμηλά τους πρόσωπα / η αγάπη μας θα ανθίζει πάνω στον γρανίτη, μέχρι να έρθει η άνοιξη / έως να φτάσει ο κατακλυσμός (Πρόδρομος Μάρκογλου – «Θα μείνουμε εδώ»).
Κάτι μας συνδέει με το παρελθόν που επαναλαμβάνεται σαν φάρσα. Ηταν 22 Δεκέμβρη του 1927, όταν οι δημόσιοι υπάλληλοι κατέβηκαν σε γενική απεργία, απαιτώντας την καταβολή του 13ου μισθού για τα Χριστούγεννα… Σαν δεύτερο βήμα, η ιστορία μας φέρνει στις 22 Δεκέμβρη του 1987, όταν δύο χιλιάδες ΜΑΤατζήδες με επικεφαλής τον… αξέχαστο Αρκουδέα, ισοπεδώνουν τις εγκαταστάσεις του ραδιοπομπού του δήμου Θεσσαλονίκης με μπουλντόζα, παρά τη συγκέντρωση πενήντα χιλιάδων Θεσσαλονικέων! Υπήρξαν μάλιστα και δεκαπέντε τραυματίες. Και η κλωστή της ιστορίας μας φέρνει και στο σήμερα, με τη γνωστή φαρσοκωμωδία που εκτυλίσσεται γύρω μας (και που τελικά είναι απολύτως τραγική, αλλά τη διασκεδάζουμε γιατί είμαστε ανήμποροι για κάτι αποτελεσματικότερο…). Λέει η είδηση: «Επιχείρηση για την απομάκρυνση των ατόμων που είχαν καταλάβει το κτίριο του πρώην νοσοκομείου “Άγιος Παύλος” στην οδό Φράγκων στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, οργανώθηκε νωρίς το πρωί από δυνάμεις των ΜΑΤ, που είχαν όμως ειδική εντολή να μη φέρουν όπλα. Πρόκειται για την κατάληψη “Επιβίωση” στην οποία βρίσκονταν 27 άτομα, εκ των οποίων οι είκοσι μετανάστες, ενώ είναι χαρακτηριστικό ότι διέθεταν ακόμη και ομάδα περιφρούρησης. Με πρωτοβουλία της Γενικής Αστυνομικής Διεύθυνσης Θεσσαλονίκης ήδη όλοι οι άστεγοι από το συγκεκριμένο κτίριο έχουν μεταφερθεί σε ξενοδοχεία της πόλης και τα έξοδα ανέλαβε η Φιλόπτωχος Αδελφότητα Ανδρών Θεσσαλονίκης».
Δεν θέλω να στεναχωρήσω κανένα ούτε να στεναχωρηθώ και η ίδια (ούσα σε ηλικία εμφράγματος), αλλά η… καρπαζοείσπραξη έχει γίνει πια καθεστώς. Τίποτε δεν κινείται πέρα από σπασμωδικές ενέργειες που απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Και μάλιστα οι περισσότερες χωρίς όχι μόνο ταξικό αλλά ούτε καν πολιτικό (μόνο «κοινωνικό»!) προσανατολισμό. Μοιραίοι και άβουλοι παρακολουθούμε τον Αλέξη να προσπαθεί να έρθει εγγύτερα στην Αλέκα και τα κάθε λογής μαγαζάκια να μένουν περιχαρακωμένα στις πολεμίστρες τους. Που –αλίμονο– διαγράφουν πια πορεία προς τη μουσειοποίησή τους, ηττημένα, ανήμπορα και με κομμένη την επαφή μεταξύ τους αλλά και με τη ζοφερή πραγματικότητα. Αυτά ως Κοκκινοσκουφίτσα, γιατί πολλά θα μπορούσαν να ειπωθούν με άλλο όνομα και άλλους όρους…
«Δεν είναι αναγκαίο να μου πείτε πως η βία γεννά βία. Εμείς, ο λαός, το έχουμε μάθει πολύ πριν από σας. Οταν κανείς δεν κατέβηκε από την Ουάσινγκτον για να πει στον Ντίαζ πως αφού άφηνε τους αγρότες να ζουν με χόρτα, θα μπορούσε να προκληθεί βία. Ή αφού πυροβολούσε αυτούς που ζητούσαν λίγες πένες παραπάνω τη βδομάδα, θα προκληθεί βία. Ή αφού έθρεφε τις ψείρες με φυλακισμένους εδώ και δεκαετίες, σίγουρα θα προκληθεί βία. Τώρα, όταν βλέπετε τους εργάτες με τα Ουίντσεστερ στα χέρια, βιάζεστε να εξηγήσετε πως αυτό θα προκαλέσει μόνο περισσότερη βία και λέτε ότι η Ιστορία αποδεικνύει πως έχετε δίκιο. Το μόνο που θα ήθελα να ξέρω είναι πού θα βρισκόμασταν εάν πετούσαμε τα όπλα μας και στεκόμασταν εκεί έξω βγάζοντας το καπέλο μας, υποκλινόμενοι στους τσιφλικάδες και στους αξιωματικούς όπως κάναμε πριν την επανάσταση. Οι φίλοι μου μπορούν να απαντήσουν για τον εαυτό τους –όσο για μένα, ξέρουμε καλά κι εσείς κι εγώ πού θα βρισκόμουν: τρία μέτρα κάτω από το χώμα αφού θα ‘χα χορέψει στην κρεμάλα. Γνωρίζετε επίσης πως όσοι βρίσκονται εδώ δεν έχουν παρά να σταματήσουν να μάχονται για να καταλήξουν να ταΐζουν σκουλήκια στον τάφο ή ψείρες στα κελιά ή, στην καλύτερη, να επιστρέψουν στη σκλαβιά. Η σκέψη αυτή, μερικές φορές, τους κάνει πιο άγριους από την πραγματική τους φύση, αλλά δεν είναι βάρβαροι όπως νομίζετε» (Εμιλιάνο Ζαπάτα).
Κοκκινοσκουφίτσα
