Δύο χιλιάδες έντεκα και τζάμπα φασαρία
Αναζητείται έξοδος απ’ την προϊστορία…
Mickey for ever! Mickey for president! Mickey, mouse is our gun.
«Εχουμε αγανακτήσει με τους αγανακτισμένους» έλεγε τις προάλλες ένας αγανακτισμένος και από την πεθερά του σύντροφος. Τι να κάνουμε; Πάντως εγχώριοι αλλά και διεθνείς κύκλοι μόδας εκτιμούν ότι σύντομα θα αλλάξουν οι τάσεις. Κι ας σπεύδουν τώρα κάποιοι ανήσυχοι –για το μέλλον τους κυρίως, αν αντιλήφθηκα καλά– καλλιτέχνες (κάθε τέχνης) να σχολιάσουν ευμενώς και με όλα τα χρώματα του φάσματος, φυσικά…
«Είναι παραπλανητικό να ενοχοποιείς τους “σάπιους και προδότες αρχηγούς” των εργατικών κομμάτων και να διατηρείς την ευχάριστη φαντασίωση μιας προλεταριακής εργατικής τάξης, προικισμένης με μια ιστορική αποστολή, αλλά συνεχώς εξαπατημένης και προδομένης από την ελεύθερα αποδεχόμενη ηγεσία» (Pierre Lanneret).
Δεν μπορούμε να μην επισημάνουμε ένα ωραίο happening που διοργανώθηκε παράλληλα στη συμβασιλεύουσα, με πικνίκ, βόλεϊ, κουτσό και «μήλα» στην πλατεία Αριστοτέλους που γερνάς / έβγαζα απ’ τις τσέπες μου φλούδες μανταρίνι / σου ‘ριχνα στα μάτια να πονάς. Ετσι μάλιστα, έχει νόημα και είναι παράλληλα και μια ομολογία, ειδικά όταν οι συμμετέχοντες «εκδρομείς» παίρνουν μέρος του χλοοτάπητα που απλώθηκε στην πλατεία, για να το βάλουν στις γειτονιές τους. Ομως, άλλο Αριστοτέλους και άλλο Αριστοτέλειο και θα πρέπει να καταδικάσουμε τα συμβαίνοντα στο ομώνυμο πανεπιστήμιο της συμβασιλεύουσας. Μα είναι δυνατό κάποιοι φοιτητές της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς (δηλαδή εντελώς εξωθεσμικοί, βδελύγματα σας λέω!) να φωνάζουν «έκπτωτος» στον λαοπρόβλητο Πανίκα. Τς, τς, τς, τι πράγματα είναι αυτά στην (θερμο)κοιτίδα της δημοκρατίας (τι γελάτε ρε;).
Μιας και είπαμε για τον Πανίκα, να μην ξεχάσω τα σοβαρά μέσα στις φλυαρίες: Η στήλη απευθύνει δημόσια παράκληση στον πρόεδρο του Λαϊκού Ορθόδοξου Συναγερμού να μη σημάνει τον συναγερμό τον οποίο προανήγγειλε. Αν πάρει τους βουλευτές του και φύγει (για πού, αλήθεια;) θα χάσουν τη δουλειά τους ακόμα περισσότεροι δημοσιογράφοι και θα περιπέσουν σε μαρασμό σεναριογράφοι, bloggers, σχολιαστές και λοιποί κλάδοι εργαζομένων και μη. Ασε που θα πέσει και το μορφωτικό επίπεδο των Ελλήνων (είμαι σίγουρη ότι θα αποτυπωθεί περίτρανα σε επόμενη δημοσκόπηση της «Pan Metron Achriston Analysis), ειδικά με την απουσία της ευφράδειας, της άρθρωσης, αλλά και των εν γένει άπταιστων ελληνικών που μιλά ο άλλοτε χαλκέντερος και δρεπανηφόρος μπακ των γηπέδων Γιώργος Ανατολάκης.
Μα κι αυτά τα παιδιά να θέλουν να στείλουν φαξ συμπαράστασης στον «Επαναστατικό Αγώνα» από το γραφείο του Χάρη Καστανίδη! Γι’ αυτό σου λέω πατριώτη (με την κακή έννοια), δεν πρέπει να ολιγωρήσεις τώρα που η πατρίς αφανίζεται…
«Μια συντριπτική πλειοψηφία ραγιάδων. Μια εκκωφαντική σιωπή αμνών. Ενα σερνάμενο πλήθος αλυσοδεμένων σκλάβων, που συνεχίζει την καθημερινή του ρουτίνα, σα να μη συμβαίνει τίποτα το συνταρακτικό. Σα να μην είχαμε ποτέ μας ιστορία. Ή σαν η ιστορία να μην έκανε ποτέ της υπερβάσεις πάνω απ’ το ραγιαδισμό (…) Ηλίθιε, φτωχέ μου, Ελπήνωρ! Με ένα ρωμαλέο μηχανισμό καταστολής που ανοίγει κεφάλια, στέλνει νέους στην εντατική σε προθανάτια κατάσταση αν δεν τους στείλει κατ’ ευθείαν στον τάφο, που σου ψεκάζει τη μούρη με απαγορευμένα καρκινογόνα κατασταλτικά, άμεσης απόδοσης. Οχι εσένα, ακριβέ μου Ελπήνωρ! Αυτόν που διαμαρτύρεται. Με ένα λυσσασμένο μιντιακό σκυλολόι που ξερνά πάνω σου έναν οχετό κακοποιημένων ειδήσεων, παραχαραγμένων συμπερασμάτων, διαστρεβλωμένων λέξεων και ξεπαρθενεμένων εννοιών. Το τιμούν οι άνθρωποι το ψωμί που τρώνε. Ακριβέ μου, Ελπήνωρ! Ηλίθιε, φτωχέ μου, Ελπήνωρ! Μην ταράζεσαι! Συνέχισε τον ύπνο σου. Δε συμβαίνει δα και τίποτα που να μην το έχει ζήσει η Γη από την εποχή των Νεάντερταλ. Τυλίξου ανεμπόδιστα στον εφιάλτη σου. Μην μπαίνεις στον κόπο! Κι όταν ξυπνήσεις, πήδα στο κενό. Αυτό θα είναι ο τόπος σου και η προοπτική σου». Από το τελευταίο «χτύπημα» της Νίνας Γεωργιάδου.
Σαν σήμερα πριν από δέκα χρόνια, ο 15χρονος Αλβανός Αφρίμ Σάλλα (καμίας χέσει με τον κραταιό her commandant της τράπεζας Πειραιώς, εκ του οποίου βγήκε η παροιμία «και η Σάλλα με υγεία») πυροβολήθηκε και έμεινε παράλυτος από τη μέση και κάτω, όταν «το όπλο του συνοριοφύλακα εκπυρσοκρότησε τυχαία όταν σκόνταψε». Και σαν αύριο πριν από δεκατρία χρόνια, ο 28χρονος Mπόκαρι Mπάχο έπεφτε νεκρός από «τα εκφοβιστικά πυρά» μεθοριακής περιπόλου.
«Να φυλάγεσαι από εκείνους που θέλουν να ζήσουν τη ζωή τους ήσυχα και ειρηνικά. Είναι αδίστακτοι» (Claes Andersson).
