ΑΝΤΙΚΥΝΩΝΙΚΑ

Αναζητείται έξοδος απ’ την προϊστορία…
 

Η πατρινη-επτανησιακή πληθωρική καρικατούρα ξαναχτύπησε και αναφερόμαστε σ’ εκείνον που στα 23 του αποφάσισε να φύγει από το ΚΚΕ (!) και στα 55 του αναλαμβάνει το τσάκισμα του δικαιώματος σε παροχή υπηρεσιών υγείας, μετά από αυτό της εργασίας. Λίγο πιο εκεί τα ληγμένα εμβόλια του ΙΚΑ, στο βάθος τα τρικάκια της Σύμης (see me, θυμάστε;) που πλαισίωσαν την επίσκεψη Πάγκαλου και έξω από το κάδρο ο δήμαρχος-οινοποιός που έμεινε για διασκέδαση στη Θεσσαλονίκη, χορεύοντας στη Διεθνή Εκθεση Βιβλίου της. Αν μη τι άλλο (αν μύτη, άλλο) δεν πλήττουμε στην Μπανανία από την κατάρα της ανίας (ban ανία). Κι έχεις και τον Παπακωνσταντίνου (ποιος Θανάσης ρε;) να λέει «θα περάσουμε δύσκολα χρόνια», χωρίς να μπορείς να γράψεις το απλό σχόλιο που ανεβαίνει στα χείλη του καθένα ακούγοντας αυτή την αναίσχυντη ύβρη (με την αρχαιοελληνική έννοια).
 

Ωστόσο, δεν φαίνεται να έπλητταν ούτε στο παρελθόν οι κάτοικοι αυτής της ευλογημένης χώρας (εξ ης και η γνωστή ταινία «σκύψε ευλογημένη»). Ηταν τέτοιες μέρες (18/5) του 1962, όταν βουλευτές αλληλοβρίστηκαν και αλληλοχτυπήθηκαν μέσα στη βουλή, κατά τη συζήτηση πρότασης δυσπιστίας προς την κυβέρνηση. Δεκαέξι χρόνια αργότερα, στις 20 Μάη του 1978, ο γίγας της πολιτικής σκηνής Κωνσταντίνος Μητσοτάκης προσχωρεί στη Νέα Δημοκρατία και αναλαμβάνει το υπουργείο συντονισμού…
 

Μιας και καταπιαστήκαμε πάλι με τα της ιστορικής ψυχαγωγίας αλλά και τα της μνήμης, σαν αύριο το 1828, Γαλλία και Ρωσία ανακοινώνουν την απόφασή τους να χορηγούν μηνιαία οικονομική βοήθεια 500.000 φράγκων και 500.000 ρουβλιών αντίστοιχα στην Ελλάδα (για να μην ξεχνάμε την μακρά ιστορία της παρασιτικής ελληνικής λματ). Την ίδια μέρα του 1901, σμήνη ακρίδων εφορμούν στον Θεσσαλικό κάμπο καταστρέφοντας τις φυτείες και εμποδίζοντας την κίνηση αμαξοστοιχιών (το τελευταίο δεν ήταν και κα’να κατόρθωμα τότε). Στις 16 Μάη του 1948, ο βαρκάρης Λάμπρος Αντώναρος βρίσκει το πτώμα του αμερικανού δημοσιογράφου George Polk να επιπλέει σε απόσταση πενήντα μέτρων από το Λευκό Πύργο και την ξηρά της πρωτεύουσας των πολιτικών δολοφονιών.
 

«Ζούμε σε μια εποχή την οποία ο Heidegger χαρακτήρισε ως εποχή του “διπλού κόμπου”. Οι παλιοί θεοί έχουν πεθάνει, δεν τους έχουν όμως ακόμη απομακρύνει από την σκηνή – οι νέοι δεν έχουν ακόμη φανεί. Αν υπάρχει μια κοινότητα πιστών έτοιμων να ανταποκριθούν με πίστη, η προθυμία τους δεν οφείλεται στην λαχτάρα τους για περισσότερους θεούς, για θεούς διαφορετικού χρώματος. Η παρούσα προσπάθειά μας αποσκοπεί στο να αφαιρέσουμε τις μάσκες των θεσμικών θεών του καπιταλισμού, του νόμου και του κράτους, και να προειδοποιήσουμε ότι, χωρίς συλλογική συνείδηση, σίγουρος αφανισμός περιμένει αυτούς που αγωνίζονται να είναι άνθρωποι, δηλαδή όλους μας» (L. Tift – D. Sullivan – «Ο αγώνας για να είναι κανείς άνθρωπος»).
 

Μην κουράζεστε καλά μου παιδιά εκεί στα μουμουέ. (Ημιανάπαυσις). Το ότι συνελήφθη αλλοδαπός για τον φόνο αστυνομικού δεν είναι είδηση. (Προσοχή). Είδηση θα ήταν το αντίθετο. (Τους ζυγούς λύσατε).
 

«Η φετινή εκδήλωση, ο χρόνος της διεξαγωγής της αλλά και η προετοιμασία της, δίνουν έναν ιδιαίτερο τόνο αισιοδοξίας σε μια εποχή δύσκολη για την Ελλάδα», είπε ο Παύλος (ποιος βασιλικός διάδοχος ρε;) Γερουλάνος κατά την απονομή του κρατικού βραβείου λογοτεχνίας στην Κική Δημουλά. Μήπως ο μνήμων του μνημονίου μπορεί να το κάνει αυτό πιο λιανά και σ’ εμάς τις βραδύνοες και μακράν από τον πολιτισμό νυχτωμένες κορασίδες;
 

Ο κ. Πεπόνης είναι πλέον ο πρώτος εισαγγελέας οικονομικού εγκλήματος! Απομένει να βρεθεί και το μαχαίρι…
 

Στο νοσοκομείο πήγε τη Δευτέρα η Αντα Παπανδρέου, καθώς ένιωσε έντονη αδιαθεσία. Εμείς μια φορά τον βλέπουμε (και αν) κι έχουμε τα χάλια μας, όχι να τον βλέπεις κάθε μέρα! Ασε που πήγε, την είδε και απήλθε γιατί «είχε προγραμματισμένη ομιλία»… Την ίδια μέρα έσπασε και το πόδι του ο αρχιεπίσκοπος. Το ζήτημα είναι μη σπάσει ο διάολος το ποδάρι του…
Εκεί να δείτε «γλέντια»…
 

Το είπε και ο Hikmet: «Ενας νεκρός κοιμάται / το βιβλίο στο ‘να χέρι / και τ’ όνειρο που τέλειωσε πριν αρχίσει τ’ άλλο. /… / Ενας νεκρός κοιμάται / σταγόνα-σταγόνα θα στάξει το αίμα του στη γη / ώσπου να ‘ρθει το ένοπλο έθνος μου με τ’ απελευθερωτικά τραγούδια / και καταλάβει τη μεγάλη πλατεία» (Nazim Hikmet – «Ο νεκρός της πλατείας Μπεγιαζίτ»).