Δύο χιλιάδες έντεκα και τζάμπα φασαρία
Αναζητείται έξοδος απ’ την προϊστορία…
Χηνόπουλος, Χηνοφώτης, αυτό δεν είναι δικαστήριο αλλά το ταξίδι του Νιλς Χόλγκερσον με την Ακα! Αφήστε δε τη νόσο των πτηνών και των φτηνών σεναρίων που γέμισε φτερά και πούπουλα την… μαδημένη ιστορία. Ο δε σγουρός έγινε καραφλός και μαζί του καράφλιασαν και όσοι αρέσκονται ακόμη να παρακολουθούν τις μούσες και ειδικότερα τη Θάλεια που θάλλει στις γκροτέσκες και ανεξέλεγκτες μέρες μας. Ωστόσο, ήρθε το νέο τσουνάμι και τα σκέπασε όλα, ενώ περιμένουμε να δούμε τι θ’ αφήσουν πίσω τα κύματα σαν αποτραβηχτούν.
Παραμένουμε στο χώρο της Θέμιδας και –μετά τη Θάλεια– της μυθολογίας εν γένει, για να ρίξουμε μια ματιά στην άλλοτε θάλλουσα υγεία της Κατερίνας Θάνου. Καλά ρε παιδιά, πώς έγινε τόσο φιλάσθενη αυτή η κοπέλα-θηρίο που σαβούρωνε ό,τι να ‘ναι χωρίς πρόβλημα; Οχι τίποτε άλλο, αλλά αυτή η ομού μετά του δικυκλιστή Κεντέρη (ποιος Αίολος ρε;) δίκη κατάντησε να κάνει πιο πολλές διακοπές και από κινητό στις σήραγγες «Φίλιππος» και «Αλέξανδρος», λίγο πριν τα διόδια των «τσαμπατζήδων» του μέγα αμακαδόρου γάιδαρου που είπε τον πετεινό κεφάλα!…
Είπα «γάιδαρου» και «κεφάλα», θυμήθηκα ότι μαζί μ’ ένα σύντροφο τα φάγαμε (κατά το «τα ήπιαμε») χτες και αναγούλιασα… Δε βαριέστε, συμβαίνουν και εις Παρισίους που λέει και το ρηθέν.
Καλά, αυτός ο οινοποιός και Καλλικράτειος δήμαρχος Μπουτάρης, αντί να συνταχθεί με τον Ανθιμο και να πάνε να πάρουν την Πόλυ (ποια Πάνου ρε;), θέλει να φτιάξει τζαμιά και νεκροταφεία για αλλόθρησκους; Δεν του φτάνουν τα εβραϊκά τοιαύτα που εκ παραδόσεως αφθονούν στην πολυπολιτισμική Θεσσαλονίκη δηλαδή; Στο κάτω-κάτω, οι συνεδριάσεις του δημοτικού συμβουλίου της συμβασιλεύουσας έχουν από μόνες τους ένα ενδιαφέρον, δεν χρειάζονται περισσότερο με το να επαναφέρει την πρόθεσή του…
«Πρώτα ο μαθητής» και επ’ αυτού δεν σηκώνω μύγα στο σπαθί μου, σκνίπα στο τόξο μου και κουνούπι στο παλιό αφρικάνικο ατσάλινο μαχαίρι που απάνω μου έχω πάντοτε στην τσέπη μου σφιγμένο. Τα καημένα τα νήπια που δεν έχουν άπλα να παίξουν, τώρα θα απολαύσουν άπλα κάνοντας πέντε, δέκα, είκοσι ή και περισσότερα χιλιόμετρα (πήγαινε-έλα) κάθε μέρα. Το υπουργείο παιδιάς μεριμνά για όλα, ακόμα και για τις παιδιές των παιδιών. Οσο για τις συγχωνεύσεις, καταργήσεις, υποβαθμίσεις και τα τζογαρίσματα σχολικών μονάδων, έγιναν με ακραιφνώς παιδαγωγικά κριτήρια και μην ακούτε τις διαδόσεις των κομμουνιστών. Σα δε ντρέπονται οι πατριώτες της υπουργού στην Κοζάνη να σπεύδουν από τους πρώτους –μαζί με τους Κρητικούς– στις αντιδράσεις!…
Η στήλη –ενίοτε και άλατος, τουτέστιν ακίνητη– συμπάσχει με το 50% των περιπολικών της Βοιωτίας που είναι ακινητοποιημένα (αντίστοιχα ποσοστά υπάρχουν και σε άλλες περιοχές) και υψώνει φωνή διαμαρτυρίας μαζί με τις προσευχές της για ταχεία αποκατάσταση του ποσοστού στο 100% (τι θα πει δεν καταλαβαίνετε τι ακριβώς εννοώ ρε;).
«Οταν η “Αμεση Δράση” ξεκίνησε τη μαχόμενη δράση της, δεν είχαμε ψευδαισθήσεις ότι μόνοι μας θα αλλάζαμε την κοινωνία. Γνωρίζαμε ότι καμία βομβιστική επίθεση δε θα έφερνε μια ουσιαστική αλλαγή. Ελπίζαμε όμως να εμφυσήσουμε μια περισσότερο μαχόμενη πολιτική φιλοσοφία και δράση, στο κίνημα για την κοινωνική αλλαγή. Ελπίζαμε να δείξουμε στους ανθρώπους, ότι δεν πρέπει να επιτρέπουν στα όρια της νομιμότητας που ορίζονται από τους εξουσιαστές, να καθορίζουν το πώς και πότε θα διαμαρτυρόμαστε. Υπάρχουν πολλές διαφορετικές μορφές άμεσης δράσης, κάποιες περισσότερο αποτελεσματικές από κάποιες άλλες σε συγκεκριμένες ιστορικές στιγμές. Σε διαλεκτική σχέση με άλλες μορφές διαμαρτυρίας, η άμεση δράση μπορεί να κάνει τα κινήματα για κοινωνική αλλαγή περισσότερο αποτελεσματικά, ανοίγοντας λεωφόρους αντίστασης που δε μαντρώνονται ούτε ελέγχονται εύκολα από το κράτος. Δυστυχώς, άνθρωποι μέσα στο κίνημα, μόνοι τους εξασθενούν τις ίδιες τους τις ενέργειες, αδυνατώντας να κατανοήσουν και να υποστηρίξουν την πολυμορφία των διαθέσιμων τακτικών. Αντί να σχηματίζεται ένα ενιαίο μέτωπο, κάποιοι αγωνιστές βλέπουν το σαμποτάζ κατά της καταστροφικής ιδιοκτησίας, σα να βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο με τη βία του κράτους και των εταιριών. Αν αποδεχτούμε ότι όλες οι μορφές βίας είναι το ίδιο, τότε έχουμε συμφωνήσει στο να περιορίσουμε την αντίστασή μας στα αποδεκτά από το κράτος και τις εταιρίες. Παραμένοντας παθητικοί απέναντι στην σημερινή παγκόσμια, ανθρώπινη και περιβαλλοντική καταστροφή, δημιουργούμε ακόμα βαθύτερες πληγές από αυτές που προκαλούνται από τα λάθη που αναπόφευκτα θα κάνουμε, αναλαμβάνοντας δράση» (Ann Hansen – «Οπλισμένες επιθυμίες»).
Κοκκινοσκουφίτσα
