Δύο χιλιάδες έντεκα και τζάμπα φασαρία
Αναζητείται έξοδος απ’ την προϊστορία…
Τα αρχικά Αιγύπτου, Λιβύης και Τυνησίας το φωνάζουν: ΑΛΤ! Σειρά μας τώρα… Κι αφού ξύπνησα, είδα αυτούς που είδαν όλα τα πρωινάδικα, ενημερώθηκα και να ‘μαι εκτεθειμένη στη σκληρή πραγματικότητα. Αυτό που βλέπω να συμβαίνει εδώ και μήνες, είναι ότι υπάρχει ένας άτυπος συναγωνισμός για το ποιος θα γράψει το πιο οργισμένο, πιο ενδεικτικό, πιο αναλυτικό και πιο παρακινητικό σε εξέγερση (των άλλων) κείμενο. Δεν υπαινίσσομαι απολύτως τίποτε πέρα από όσα αυθόρμητα καταγράφω –με ξέρετε άλλωστε– αλλά το ζήτημα έχει πια περάσει στη σφαίρα του γραφικού, με όλους αυτούς τους τίτλους «στους δρόμους!», «ξεσηκωθείτε», «αντιδράστε» και τα λοιπά και ταλιμπάν. Θα μου πείτε «και τι να κάνουμε μωρή Κοκκινοσκουφίτσα;»… Τη βδομάδα που δεν θα βρείτε τη στήλη στη θέση της, θα ξέρετε ότι κάτι βρέθηκε, κάτι άλλαξε. Εκείνη τη βδομάδα που ελπίζω κανείς μας να μη βρεθεί στη «θέση» του, αλλά εκεί που πρέπει…
«Ως οι Ινδοί εις φυλάς, ούτω και οι Ελληνες διαιρούνται εις τρεις κατηγορίας: α) Εις συμπολιτευομένους, ήτοι έχοντας κοχλιάριον να βυθίζωσιν εις την χύτραν του προϋπολογισμού. β) Εις αντιπολιτευομένους, ήτοι μη έχοντας κοχλιάριον και ζητούντας εν παντί τρόπω να λάβωσιν τοιούτον. γ) Εις εργαζομένους, ήτοι ούτε έχοντας κοχλιάριον ούτε ζητούντας, αλλ’ επιφορισμένους να γεμίζωσι την χύτραν διά του ιδρώτος των» (Εμμανουήλ Ροΐδης).
Συγνώμη που και σήμερα θα σας καλέσω να σηκωθείτε, αλλά έχουμε και νέα βαρυσήμαντη δήλωση του κυβερνητικού απρόσωπου: «Την ώρα που ο πρωθυπουργός Γιώργος Α. Παπανδρέου (σσ. έτσι ακριβώς αναγράφηκε), ηγείται της εθνικής προσπάθειας του λαού μας για να αλλάξουμε και να σώσουμε οριστικά τη χώρα, ορισμένοι, με τις άγονες διαμαρτυρίες τους και την ανεύθυνη στάση τους επιχειρούν να υπονομεύσουν αυτήν την προσπάθεια. Το κάνουν ακόμη και σε μια στιγμή που ο πρωθυπουργός δίνει αυτή τη μάχη στο εξωτερικό. Ετσι, δεν πληγώνουν την κυβέρνηση, όπως ίσως θέλουν να πιστεύουν, αλλά πληγώνουν τη χώρα. Ομως ματαιοπονούν. Γιατί η απόφαση που αφορά τη δέσμευσή μας να δώσουμε τη μάχη για τη σωτηρία της χώρας και το μέλλον όλων μας, το δικό μας και των παιδιών μας, είναι εθνική, συλλογική και γι’ αυτό θα την κερδίσουμε». Εκατόν τρεις λέξεις μεστές νοημάτων, που θα πρέπει να σφυρηλατηθούν σε φύλλο χαλκού και να αναρτηθούν εν οδοίς τε και ρύμαις, ώστε να πειστεί και ο τελευταίος πολίτης της ηλιόλουστης και μακάριας αποικίας του ειρηνικού ωκεανού της απάθειας και της αδράνειας (εμού μη εξαιρουμένης, για να μη νομίσετε ότι προσφεύγω σε εύκωλους αφορισμούς).
Μα πότε προλάβατε και καθίσατε; Παρακαλώ εγερθείτε και πάλι, γιατί Πεταλωτής και Παπουτσής πάνε μαζί στα ιππουργεία και στα ιπποφορβεία. «Θα ‘θελα να ‘μουν παπουτσής, το χρόνο να μετρώ με το σφυρί» τραγουδούσε ο Βαγγέλης Γερμανός. Και ο monsieur Παπουτσής βαράει σφυριά στα κεφάλια των κατοίκων της μαρτυρικής Κερατέας, λέγοντας από πάνω τα εξής εκπληκτικά: «Επί δύο μήνες υπάρχει μια ένταση, χωρίς καμία απολύτως άλλου είδους εξέλιξη. Υπάρχει μια δικαστική εμπλοκή για ένα τμήμα του χώρου όπου πρόκειται να γίνουν τα έργα και υπάρχουν συνεχείς επιθέσεις κάθε βράδυ προς τις αστυνομικές δυνάμεις με μολότοφ, ακόμη και με σφαίρα, καθώς υπήρξε πυροβολισμός πριν από ένα μήνα»! Τώρα, απαντάς δεόντως και πας στον εισαγγελέα ή προσθέτεις άλλο ένα κρατούμενο στον τοίχο σου, που έχει πια τη δική του ταπετσαρία από κρατούμενα; Ενα παιδί σκοτώθηκε ήδη (αγέννητο), αλλά δεν αρκεί για ν’ ανακόψει το θράσος και την προπέτεια εκείνων που αν έρθει τούμπα η φάση την παπούτσισαν! Θα χάσουν τη μιλιά τους και θα φωνάζουν γονυπετείς «ήμαρτον».
Οι αχώνευτοι συγχωνεύουν (και κλείνουν) σχολειά. Κολοβώνουν την ελάχιστη γνώση, την παίρνουν πίσω κι επιστρέφουν τα παιδιά της εργατικής τάξης στις σελίδες του Ντίκενς. «Και η αλήθεια είναι αυτή: σχολειό πια δεν υπάρχει. Κινείται μονάχα ακόμη ένας ανήθικος κι αρρωστημένος οργανισμός γεμάτος από δηλητήριο και παραφροσύνη, που πολύ σύντομα θα επιδράσει θανατηφόρα σ’ όλη την κατοπινή ζωή του τόπου μας. Μια σάπια και ξεχαρβαλωμένη μηχανή όπου από ανάγκη ρίχνουμε μέσα μια καθαρή κι αγνή ζωική παραγωγή –τα ευκολόπλαστα παιδιά μας– για να μας τα μεταβάλλει ύστερα από λίγα χρόνια σε μούμιες κατάξερες και φασκιωμένες ή σε κινούμενα μιάσματα ανασυρμένα σαν από τάφους…» (Μίλτος Κουντουράς – «Κλείστε τα σχολεία»).
Είμαστε όλοι μετανάστες…
Κοκκινοσκουφίτσα
