Δύο χιλιάδες έντεκα και τζάμπα φασαρία
Αναζητείται έξοδος απ’ την προϊστορία…
Το γράφω εξαρχής για να μην το ξεχάσω και φορτώσετε ευθύνες για πλημμελή ενημέρωση περί τα κοσμικά στην αθώα Κοκκινοσκουφίτσα: Την προσεχή Παρασκευή έχει γενέθλια ο καρλωμένος, ο άντρας της Κάρλα (ποια παλιά λίμνη ρε;), αυτός που σαρκοζεί (εκ του «σάρκα» και «ζω»).
Ημέρα… ρωσικών αναμνήσεων η σημερινή. Σαν σήμερα το 1905 ο ρωσικός στρατός διαλύει ειρηνική διαδήλωση 30.000 εργατών στην Αγία Πετρούπολη («Κόκκινη Κυριακή»). Την επόμενη χρονιά, η Εκατερίνα Ισμαήλοβιτς πυροβολεί και τραυματίζει σοβαρά τον υποναύαρχο Τσούκνιν, διοικητή στόλου της Μαύρης Θάλασσας και υπεύθυνο καταστολής της ανταρσίας στο καταδρομικό «Οσμάκου». Το 1909 ο Βασίλι Καντίνσκι ιδρύει στο Μονακό τη «Νέα Καλλιτεχνική Ενωση». Και το 1980 οι σοβιετικές αρχές συλλαμβάνουν τον Αντρέι Ζαχάρωφ.
Είναι όμως και ημέρα ελληνικών αναμνήσεων ή –ακριβέστερα– ημέρα βενιζελικών αναμνήσεων, για να θυμούνται όσοι ομνύουν σε «δημοκράτες» και «εθνάρχες»: Στις 22 Ιανουαρίου του 1918 καταστέλλεται με βίαιο τρόπο στρατιωτική στάση στη Λαμία, κατά της επιστράτευσης που έχει διατάξει η κυβέρνηση Βενιζέλου. Την ίδια μέρα του 1933 και με εντολή του… «πλην Λακεδαιμόνιων» εθνάρχη, η χωροφυλακή χτυπά 3.000 απολυμένους εργάτες στη Νάουσα με… λαμπρά αποτελέσματα: Τέσσερις νεκροί και είκοσι τραυματίες.
Πρόσφατος διάλογος εισαγγελέα – κατηγορούμενης: – Γιατί βρέθηκαν στο σπίτι σας αυτά τα κείμενα; – Μα ήταν δημοσιευμένα! – Δεν είναι φυσιολογικό να έχεις στο σπίτι σου κείμενα τρομοκρατών… Οοοοχι. Φυσιολογικό είναι να έχεις το «Mein Kampf» του Αδόλφου, το «Πιστεύω μας» του Παπαδόπουλου, τα βιβλία των τηλεπλασιέ για τις χαμένες πατρίδες και τους κομμουνιστές εξωγήινους που θα μας πάρουν τα σπίτια και τα σώβρακα, πορνοπεριοδικά, έντυπα σκουπίδια… Φυσιολογικό είναι να έχουν γίνει τετρακόσιες χιλιάδες ντου σε σπίτια αριστερών, να ενοχοποιούνται κηροπήγια, νυχοκόπτες και οδοντογλυφίδες και ούτε ένα εκεί που φυλάσσονται ολόκληρα πατριωτικά οπλοστάσια «δια παν ενδεχόμενον»… Οχι, η μισή Ελλάδα που όλο και κάτι «τρομοκρατικό» έχει σπίτι της για να μην αποτρελαθεί εντελώς μέσα στη ζοφερή μονοκρατορία, δεν είναι φυσιολογική. Τα «κωλόπαιδα» που ασφυκτιούν και αναζητούν ένα μέλλον δεν είναι φυσιολογικά.
Κι όλοι αυτοί που ωρύονται εντύπως και ατύπως ολούθε, είναι… παππούδες της τρομοκρατίας. Και ο Μιχαλολιάκος λεβέντης, διότι ο ναζισμός είναι πλέον ανοιχτά κι απροσχημάτιστα αποδεκτός και δεν ενοχλεί κανένα περί δικαίου ή άλλο αίσθημα…
Μα είναι δυνατό ν’ αναρωτιέστε; Και βέβαια, η Κοκκινοσκουφίτσα συντάσσεται με την πρόθεση Μπουτάρη να μαζευτούν τα σκουπίδια της Θεσσαλονίκης από τον στρατό. Αφήστε στην άκρη τα γνωστά αναχρονιστικά, ο στρατός είναι μέρος της κοινωνίας μας και οι ένστολοι εργαζόμενοι ταξίαρχοι, τανκσίαρχοι και στρατηγοί θα πρέπει να έχουν καθημερινή παρέμβαση, όχι μόνο στο κοινωνικό γίγνεσθαι αλλά και στη διοίκηση της χώρας (τι, μόνο η ιεραρχία της Εκκλησίας;).
Εστω και με τη διάθεση απορριμματοφόρων για αρχή. Αύριο ίσως χρειαστεί να διαθέσουν και άλλα… τεχνικά μέσα, αν απειληθεί κάποιος άλλος ζωτικός τομέας… Ξεχάσατε τη φιλολογία του Δεκέμβρη του 2008 που εκπορευόταν από τη συνομοταξία των πυρήνων της καλύτερης δημοκρατίας που είχαμε ποτέ;
«Σε μερικούς κύκλους είναι λίγο-πολύ της μόδας να μιλάνε για διεκδικήσεις με ελαφρότητα. Οι πιο μεγαλόστομοι κατήγοροι της καταναλωτικής κοινωνίας είναι πανίσχυροι καταναλωτές και δεν έχουν καμία διάθεση να πάψουν να είναι.
Κάθε κόκκινο πανί που ανεμίζει δεν είναι αναγκαστικά η μαχητική σημαία της εργατικής τάξης. Δεν είναι αρκετό ένα σύνθημα να είναι βροντερό και παρορμητικό για να είναι και καλό. Και ο πιο φωνακλάς που αρπάζεται εύκολα, δεν είναι αναγκαστικά και ο πιο ψυχωμένος, ο πιο σταθερός ή ο πιο οξυδερκής (…) Πρέπει η καινούργια γενιά να ξέρει την ιστορία της τάξης της, των αγώνων της, τα μαθήματα που βγήκαν από αυτούς. Δεν είναι καθόλου απαραίτητο να ξαναανακαλύψει τον μπούσουλα, να ξανακάνει κάθε φορά τον ίδιο δρόμο, να ανανεώνει τα ίδια λάθη για να παίρνει τα ίδια μαθήματα.
Πρέπει να δυσπιστεί στους κόλακες, σε κείνους που κάνουν πως τα ξέρουν όλα χωρίς να έχουν μάθει ποτέ τίποτα, ακόμα κι αν είναι καλοί ομιλητές κι αν παπαγαλίζουν μερικές κακοχωνεμένες φόρμουλες. Αυτός που θέλει να μετασχηματίσει τη ζωή και την κοινωνία δεν μπορεί να περνάει τον καιρό του στην αυτομόρφωση, στο διάβασμα, στο διαλογισμό. Πρέπει να τραβήξει για κει που αυτές οι γνώσεις μπορεί να επαληθευτούν στην πράξη» (Henri Krasucki – «Τα συνδικάτα και η πάλη των τάξεων»).
Κοκκινοσκουφίτσα
