Δύο χιλιάδες δέκα! Είναι ραγιαδισμός
να παραμένει άτρωτος ο καπιταλισμός…
Σε εορταστική τροχιά βρίσκεται πλέον και η στήλη, προσδοκώντας σε μια κάποια συνέπεια τουλάχιστον από πλευράς των συντρόφων καλικάντζαρων. Είναι επιτακτική ανάγκη να μην παρατήσουν φέτος το δέντρο (όχι του μ@λ@κ@, άλλο δέντρο είναι αυτό), αλλά να συνεχίσουν να το πριονίζουν μέχρι τη λαμπρή πτώση του. Είναι η μόνη ελπίδα αποκόλλησης του καναπέ από τα οπίσθιά μας, αφού και η επιστήμη σηκώνει πλέον τα χέρια (ενίοτε και τα πόδια, αλλά αυτό το ζήτημα θα μας απασχολήσει από του χρόνου, που θα είναι μια δύσκολη και δύσκωλη χρονιά).
Η ιστορία επαναλαμβάνεται, σκαρώνει φάρσες μέσα στα χρόνια: «Τα πράγματα όμως δεν ήταν όπως φαίνονταν. Για πολλά χρόνια υπήρχε ένα κυρίαρχο ρεύμα μέσα στο κόμμα που ενώ μιλούσε επαναστατικά στις εκδηλώσεις του και στις πρωτομαγιάτικες γιορτές, το μόνο που ήθελε ήταν η διατήρηση της υπάρχουσας τάξης πραγμάτων. Με λίγα λόγια δεν επιθυμούσε την επανάσταση. Η κομματική μηχανή ήταν τελικά πιο σημαντική από την ίδια την επανάσταση» (Rosa Luxemburg).
Το γεγονός ότι αυτό το «Κοντρόφυλλο» βγήκε από την Παρασκευή λόγω των απεργιών, στερεί την ενημέρωση από τις κινητοποιήσεις. Θα μου πείτε τώρα, ας γίνουν αυτά που πρέπει και δεν μας ενδιαφέρει η ενημέρωση. Και θα με κάνετε να περάσω σε άλλο θέμα. Δυστυχώς δεν έχω πληροφορίες για την πορεία του έρωτα του Paul Thomsen ώστε να ενημερώσω με τη σειρά μου περί τα κοσμικά. Δυστυχώς, μόνο οι συνάδελφοι του αστυνομικού ρεπορτάζ απολαμβάνουν συνέπεια στην παροχή πληροφοριών τελικά. Ασε που πολλές φορές παίρνουν και έτοιμα κείμενα και δεν στραβώνονται στον υπολογιστή…
«Τα εργασιακά δικαιώματα έχουν ήδη ανατραπεί και η κυβέρνηση επιχειρεί τώρα να βάλει κανόνες» είπε ο αρχιερέας της εκχώρησης που φέρει τον παραπλανητικό τίτλο του πρώτου πολίτη, ενώ πρόκειται απλά για τον πρώτο πωλητή. Που, μάλιστα, δεν τον πήρε και κανένας πόνος για το είδος και τα οφέλη των αγοραπωλησιών (δικό του είναι το εμπόρευμα στο κάτω-κάτω;). Ακριβώς όπως οι αυτόματοι δηλαδή: τους λες τι να κάνουν, πατάς ένα κουμπί και η δουλειά έγινε…
Και ξαφνικά γέμισε η χώρα από κοριτσάκια, σαν την Κοκκινοσκουφίτσα, κοριτσάκια με τα σπίρτα που μοιραία κι άβουλα αντάμα δεν προσμένουν καν το θάμα, αλλά το θλιβερό τέλος… Μόνο την Τρίτη που γράφονταν αυτές οι γραμμές, ένας έμπορος αυτοκινήτων αυτοκτόνησε κι ένας άλλος προσπάθησε να αυτοπυρποληθεί μπροστά στο μέγαρο Μαξίμου. Κι άλλοι «επιζούν», παλεύοντας με νύχια και με δόντια, κόβουν φροντιστήρια των παιδιών και το σκέφτονται αν θα πάρουν ένα δράμι φαΐ παραπάνω, την ώρα που γύρω τους σφυρίζουν εκατομμύρια, δικά τους εκατομμύρια. Α ρε αλήτες δωσίλογοι, φιστικοβουτυροθρεμμένοι στιλπνοί και καλλικέλαδοι φλώροι, μακριά από τα προβλήματα του κοσμάκη. Οσο κι αν πανηγυρίζετε τις χωρίς αντίπαλο νίκες, θα έρθει η ώρα που θα γυρίσει ο τροχός της Ιστορίας και θα λάβετε τα δέοντα. Α ρε τσόγλανοι!…
«Στα μικρά, σκοτεινά δωμάτιά τους δεν υπάρχουν τηλεοράσεις, αλλά βιβλία. Εχουν γεράσει αλλά δεν φαίνονται κουρασμένοι. Δεν ξέρουν τι είναι επιπολαιότητα. Η ηθική τους είναι βουβή αλλά δεν αφήνει καμιά αμφιβολία. Δεν καταλαβαίνουν πια τον κόσμο. Η βία τους είναι γνωστή, την ευχαρίστηση στη βία τη βλέπουν με υποψία. Είναι μόνοι και καχύποπτοι. Μόλις όμως περάσεις το κατώφλι πού μας χωρίζει απ’ αυτούς, ανοίγει αμέσως ένας κόσμος έτοιμος για βοήθεια και αλληλεγγύη. Οποιος τους γνωρίζει, θαυμάζει πόσο διαυγείς, πόσο λίγο πικραμένοι είναι. Πολύ λιγότερο από τους νεαρούς επισκέπτες τους. Δεν είναι μελαγχολικοί. Η ευγένειά τους είναι προλεταριακή. Η αξιοπρέπειά τους, ανθρώπων που δεν παραδόθηκαν ποτέ. Δε χρωστούν ευγνωμοσύνη σε κανένα. Κανένας δεν τους προώθησε. Δεν πήραν τίποτε, δεν ξεκοκάλισαν υποτροφίες. Η καλοπέραση δεν τους ενδιαφέρει. Δεν αγοράζονται. Η συνείδηση τους είναι εντάξει.
Δεν είναι τίποτα τσακισμένοι τύποι. Η φυσική τους κατάσταση είναι άριστη. Δεν έχουν τρελαθεί, δεν είναι νευρωτικοί, δε χρειάζονται ναρκωτικά. Δε μοιρολογούν. Δε μετανιώνουν. Οι ήττες τους δεν τους απογοήτευσαν. Ξέρουν ότι έκαναν λάθη, αλλά δεν παίρνουν τίποτε πίσω. Οι παλιοί άντρες της επανάστασης είναι δυνατότεροι από όλα όσα ήρθαν μετά απ’ αυτούς…» (Hans Magnus Enzensberger – «Το σύντομο καλοκαίρι της αναρχίας»). Μέσα στο καταχείμωνο της «δημοκρατίας»…
Κοκκινοσκουφίτσα
ΥΓ: «Κάποιοι σημερινοί τσαμπουκαλεμένοι που ήταν στη σφαλιάρα στις δεκαετίες του ‘70 και του ’80, ας έχουν στο νου τους ότι εκεί πρόκειται να επιστρέψουν. Αναπόφευκτα!» – Μαίρη Κρίστμας.
