Δύο χιλιάδες δέκα! Είναι ραγιαδισμός
να παραμένει άτρωτος ο καπιταλισμός…
Ας αρχίσουμε με μια έμπνευση της στιγμής που η Κοκκινοσκουφίτσα σημείωσε σ’ ένα κομμάτι χαρτί υγείας, την ώρα που έκανε την ανάγκη της (όσο κι αν αποσιωπάται και δεν περιλαμβάνεται στα παραμύθια, κάνουν την ανάγκη τους και οι ηρωίδες τους). Τι την ήθελα την εφημερίδα, μετά την ανάγνωση ενός βιβλίου του Herman Hesse; Hesse μέσα… Ενημερώθηκα και να τ’ αποτελέσματα που, μάλιστα, προέκυψαν εμμέτρως: «Εγγόνι του δικτάτορα / στου ‘68 τον Μάη / μέγας το δέμας, μα ο νους / τρικύμισε και πάει… / Ο τύπος είναι άπαιχτος / ξέφυγε πια τελείως / μα έγιν’ επικίνδυνος / πέρα από γελοίος»… Τι να πεις και τι να piss;
Στην ίδια εφημερίδα, που –λόγω καλοτυπωμένης τετραχρωμίας, ειδικά στις σελίδες του πωλητικού ρεπορτάζ με τα γυαλισμένα προγούλια– είχα κρατήσει για το παραδοσιακό καθάρισμα των τζαμιών (έχοντας εμπιστοσύνη στην Αλέκα ότι δεν πρόκειται να σπάσουν αν γίνει καμιά στραβή), διάβασα κι άλλα. Οπως το ότι ιδρύθηκε η ΑΔηΑ για να πιάσει γεμάτα. Για όσους δε, επιμένουν στο ΑΔΑ (Ανανεωτική Δημοκρατική Αριστερά), το όνομα παραπέμπει στην Αδα, τη χήρα του σατράπη της Καρίας Ιδριέως και αδελφή του περίφημου Μαυσώλου. Είναι αυτή που παρέδωσε την πόλη της στον Μέγα Αλέξανδρο και τον ονόμασε γιο της, στέλνοντας κάθε μέρα πολλά φαγητά και γλυκίσματα (τι σύκα ρε;) στον Αλέξανδρο, παρόλο που εκείνος δεν τα έτρωγε, προσέχοντας τη σιλουέτα του, όπως μας πληροφορεί ο Πλούταρχος (ποιος σκυλάς ρε;). Γιατί τα γράφω όλα αυτά; Αφ’ ενός γιατί πληρώνομαι με τη λέξη (το κάνουν κι άλλοι, αλλά σ’ εκείνους τις υπαγορεύουν, καθιστώντας εαυτούς απλώς δακτυλογράφους. Αλλά για τη σημασία του εθελοντισμού θα μιλήσουμε άλλη φορά) και αφ’ ετέρου για να σας μπάσω στη λογική των συνειρμών και των ιστορικών συμβολισμών. Τουλάχιστον όσους πέρασαν απρόσεκτα τα προαναφερθέντα ονόματα ΑΔΑ και Αλέξανδρος (που γίνονται και Αλέξης ή Αλέκος, ακόμα και… Αλέκα για τους γενικώς πιο προχωρημένους) μη σας τα δίνω όλα μασημένα…).
Διεστραμμένοι και στραμμένοι καθώς είμαστε στην ιστορία, ας μη ξεχάσουμε τις ταυτόσημες πράξεις τριών μορφών της, που έγιναν μέσα σε μια δεκαετία και σε ημερομηνίες που καλύπτουν μόλις ένα τετραήμερο: Στις 10.7.1923 ο Μουσολίνι διαλύει όλα τα μη φασιστικά κόμματα της Ιταλίας, στις 13.7.1925 ο Πάγκαλος καταργεί την ελευθεροτυπία λόγω «κομμουνιστικού κινδύνου» (τι «κατά μάνα κατά κύρη» ρε;) και στις 14.7.1933 κηρύσσονται παράνομα όλα τα γερμανικά κόμματα, εκτός –φυσικά– του Εθνικοσοσιαλιστικού. Οσο για κάποια άλλα αξιομνημόνευτα ιστορικά γεγονότα (χωρίς πολλά σχόλια από μέρους μας, κουραζόμαστε κι εμείς κάποιες φορές), στις 10.7.1971 οι Ανδρέας Παπανδρέου, Στάθης Παναγούλης και Νίκος Νικολαΐδης παραπέμπονται για παράβαση του ΑΝ. 509 περί «ανατροπής του καθεστώτος με βίαια μέσα». Ο πρώτος, μετά από δεκαοχτώ χρόνια και τρεις μέρες παντρεύεται τη Δήμητρα Λιάνη (τι «χαστουκισμένη» ρε;). Στις 14.7.1978, ο Allen Ginsberg ολοκληρώνει την περίφημη «Πλουτώνια ωδή» του και την ίδια μέρα –ίσως για να το γιορτάσει– σταματάει τρένο με πυρηνικά απόβλητα έξω από τις εγκαταστάσεις της «Rockwell Corporation» στο Colorado. Τέλος, το διήμερο 14-15.7.1983, τοποθετούνται τρεις βόμβες στο υπουργείο Βιομηχανίας Γαλλίας (υπάρχουν και χειρότερα δηλαδή, αν αυτό παρηγορεί όσους μπάτλερ αισθάνονται διάτρητοι και αναφέρομαι σε γνωστό έργο της Αγκαθα Κρίστι).
Είπα Κρίστι και θυμήθηκα την κρίση (ποια Χάιντ ρε;). Σε μια κρίση υπευθυνότητας λοιπόν, προσφέρω το επίδομα αδείας (δεν θα πάρω ούτε επίδομα ούτε άδεια, αλλά δεν έχει σημασία, καθώς μετράει η πρόθεση και η κίνηση) στο ΕΤΑΚ (Ενιαίο Ταμείο Ανακούφισης Καπιταλιστών) και μέρος της συλλογής των σπάνιων ενσήμων αλλά και γραμματοσήμων μου στο IMF (International Masturbated Fellows). Κι αυτό γιατί περιμένω τόσο καιρό έναν έρανο τύπου Ερυθρού Σταυρού, αλλά μάλλον μάταια. Ισως και λόγω έλλειψης προσωπικού…
«Ο προβληματισμός για χάρη του προβληματισμού. Ενα πλήθος άνθρωποι ολόγυρά μας, ανίκανοι να νιώσουν την ουσία των καιρών, προσπαθούν να έχουν προβλήματα που αληθινά, πραγματικά είναι ανίκανοι να συλλάβουν. Θεωρούν απαραίτητο να έχουν προβλήματα. Υποκρίνονται τους “προβληματιζόμενους” ενώ είναι βαθύτατα απροβλημάτιστοι. Τα ενδιαφέροντά τους δεν εκτείνονται πέρα από τα τυπικά θέματα της καθημερινής μικροζωής. Αλλά δεν μπορούν να υπάρξουν χωρίς προβλήματα, ακριβώς όπως οι κυρίες της αριστοκρατίας της πρώτης εποχής του Αξελ Μούντε δεν μπορούσαν να υπάρξουν χωρίς εντερική λοίμωξη…» (Ι. Μ. Παναγιωτόπουλος – «Ο σύγχρονος άνθρωπος»).
