Δύο χιλιάδες δέκα! Είναι ραγιαδισμός
να παραμένει άτρωτος ο καπιταλισμός…
Και πάλι στις επάλξεις της άκαιρης και άκυρης ενημέρωσης η στήλη –και έτοιμη να σαλτάρει από κει ψηλά– σας ενημερώνει: Σύμφωνα με πληροφορίες, που ωστόσο δεν έχουν ακόμη επιβεβαιωθεί από την κυβέρνηση (δηλαδή ΔΝΤ, ΕΕ κλπ.), το καλοκαίρι δεν έχει αφιχθεί ακόμη. Ουδείς γνωρίζει αν πρόκειται για νέα παρέμβαση αυτών που νέμονται τα πάντα (και τα κοάλα και τους ανθρώπους), γεγονός είναι πάντως ότι δεν έχει σταθεροποιηθεί ο καιρός και καλοκαίρι δεν είδαμε ακόμα…
Τέτοιες μέρες (3/7) πριν από πενήντα χρόνια, η εφημερίδα «Βήμα» ανακοινώνει ότι καταργεί την υπογεγραμμένη και τη βαρεία. Κι ας φώναζε δια στίχων ο Ντίνος Χριστιανόπουλος: «Μην καταργείτε την υπογεγραμμένη / ιδίως κάτω από το ωμέγα / είναι κρίμα να εκλείψει / η πιο μικρή ασέλγεια / του αλφαβήτου μας». Αφορμή για τη συνηθισμένη ιστορική αναδρομή τα παραπάνω, που μας πάει στις 4.7.1845, τότε που σε άρθρο εναντίον του Κωλέττη στην εφημερίδα «Αιών», μνημονεύεται για πρώτη φορά η λέξη «δικτατορία». Υπήρξαν όμως και καλύτερα δημοσιεύματα στις αρχές του Ιούλη: Στις 6.7.1935 και σε άρθρο του στην «Καθημερινή», ο Γεώργιος Βλάχος χαρακτηρίζει τον Γεώργιο Β΄ «εστεμμένο φελλό» (καλό ε;). Την ίδια μέρα δύο χρόνια μετά, η τιμημένη ΓΣΕΕ, η εκπρόσωπος των εργατών και πρωτοπόρα οργάνωση του προλεταριάτου, ζητά από την κυβέρνηση να καθιερωθεί η 4η Αυγούστου ως εθνική γιορτή και αργία. Πηγαίνοντας λίγο πίσω (5.7.1926), έχουμε την ανακοίνωση της Washington ότι ένας στους έξι Αμερικανούς διαθέτει αυτοκίνητο, για να καταλήξουμε στις 4.7.1986, όταν ο Νίκος Κούνδουρος δηλώνει την πρόθεσή του να καταβάλλει την εγγύηση των επτά εκατομμυρίων δραχμών, για την αποφυλάκιση της Κατερίνας Ιατροπούλου, που μόλις εκείνη τη μέρα γνώρισε (η Ιατροπούλου κατηγορούνταν για την υπόθεση Pole).
Ας επιστρέψουμε όμως στην ωραία εποχή μας, παρόλο που η απόφαση «κουφάλες, έρχονται κρεμάλες» του λαϊκού δικαστηρίου (που ακούστηκε στη συμβολή των οδών Αμαλίας και Σοφίας, δύο διακεκριμένων εστεμμένων μορφών της νεότερης ελληνικής προϊστορίας), καθίσταται ανεφάρμοστη ακόμα. Την ίδια ημέρα είχαμε και παράλληλες εκδηλώσεις, με το «ντου» σε super market στο Παγκράτι και το μοίρασμα αγαθών σε παρακείμενη λαϊκή, όπου αρμόδια όργανα (ποιος αρμοδιότερος των πεινασμένων ενδιαφερομένων;) διαπίστωσαν έλλειψη χρημάτων. Στην κεντρική σκηνή των εκδηλώσεων πάντως, είχαμε αθλοπαιδιές και χαριτωμένα δρώμενα για την ψυχαγωγία όλης της οικογένειας, όπως μπορεί κανείς να δει και στο www.youtube.com/watch?v=UamDo7LQtq8&feature=player_embedded#!.
«Και πριν βέβαια από τους πολέμους η πλουτοκρατική ολιγαρχία υπήρχε και εκμεταλλευότανε την εργασία του λαού. Εως τότε όμως το πράγμα γινότανε χωρίς να το καταλαβαίνουμε καλά-καλά: Κάτω από χίλιες δυο ψευτιές και χίλιες δυο προλήψεις και συνήθειες σκεπαζότανε το μεγάλο το κακό. Μα όταν άρχισαν οι πόλεμοι κι εξακολούθησαν τόσα χρόνια και προπαντός μόλις τελείωσαν και ήλθε η εποχή η “ειρηνική” τότε το πράγμα ξεσκεπάστηκε και στου πιο δύσπιστου τα μάτια. Τότε οι φτωχές λαϊκές μάζες άρχισαν καλά-καλά να καταλαβαίνουν ότι οι κηφήνες αυτοί αποτελούσαν μια τάξη, με συμφέροντα δικά της, ξεχωριστά και ότι οι φτωχοί δουλευτάδες των πόλεων και των χωριών είναι μια άλλη τάξη με δικά της κι αυτή συμφέροντα, ξεχωριστά κι αντίθετα προς την τάξη των εκμεταλλευτών. Και τότε άρχισαν να καταλαβαίνουν, καλά, ότι πρέπει να κάνουν αγώνα κοινωνικό, να καταπολεμήσουν την τάξη εκείνη την εκμεταλλεύτρια με τις ίδιες τους δυνάμεις κι όχι να περιμένουν με σταυρωμένα τα χέρια την ελεημοσύνη της. Να οργανωθούνε» (Παντελής Πουλιόπουλος).
Δύσκολοι (και δύσκωλοι και δις κώλοι) καιροί συντρόφια μου, μουρμουρίζει η Κοκκινοσκουφίτσα, «με χίλιες δυο εικόνες στο μυαλό» που τραγουδούσε κι ο μακαρίτης ο Αθηνιόνιος 2004 (τον αποκαλώ έτσι γιατί για μένα έχει πεθάνει προ πολλού). Γεγονός είναι πάντως, ότι στις μέρες μας η άλλοτε δελεαστική προς αμακαδόρους πρόταση «υπουργέ να σας κεράσω ένα φραπεδάκι;» καθίσταται ύποπτη και στοιχειοθετεί αιτία ποινικής δίωξης.
Και τα ιλουστρασιόν και μη αφιερώματα της στρατευμένης δημοσιογραφίας (ποιας απέραντης καπιταλιστικής αγοράς ρε;), να περιγράφουν όλους τους προορισμούς ως «μαγικούς», «μοναδικούς», «υπέροχους». Κανένα ψεγάδι πουθενά, από στάβλους-δωμάτια μέχρι ερημωμένες επαρχίες και κατεδαφισμένες περιφέρειες, από μερίδες των είκοσι ευρώ μέχρι ομπρέλες των δέκα, όλα τέλεια, καταπληκτικά! Κι αν βρίσεις ή δράσεις, είσαι το λιγότερο ανεύθυνος και «στημένος» και σίγουρα «άθλιος τρομοκράτης». Δε γαλέγω ρε ευελφαλείς σκατοΝενέκοι του ιδιωτικού τομέα (το «ιδιωτικός» με την αρχαιοελληνική έννοια)…
Κοκκινοσκουφίτσα
