Δύο χιλιάδες δέκα! Είναι ραγιαδισμός
να παραμένει άτρωτος ο καπιταλισμός….
Παγκόσμια ημέρα μπριζόλας και πεολειχίας αύριο! Μερικοί τρίβουν χαμογελαστοί από σήμερα τα χέρια τους και ας τους έχουν απαγορευτεί αμφότερα…
Πότε πέρασαν κιόλας δεκατέσσερα χρόνια από την 13η Μάρτη του 1996, που ο νυν επίτιμος της ΝΔ (με συγχωρείτε) ζητούσε στη βουλή αποφυλάκιση των «εντίμων αξιωματικών της επαναστάσεως»! Πότε φτάσαμε εδώ, στο εθνοσωτήριο –για τους καπιταληστές– 2010, που για μας το μόνο που έχει είναι τα δύο μηδενικά και το συμβολικό άθροισμα «τρία»; Για μας τους εγκλωβισμένους ανάμεσα σε μύρια κακά κι άλλες τόσες ευφυείς και μη δικαιολογίες; Τι περιμένουμε ωρέ, παγιδευμένοι στη λογική του ρηθέντος «το μη χείρον βέλτιστον»; Δεν μας το έγραψαν σωστά, το παραποίησαν, το σωστό είναι: Τομή χοίρων βέλτιστον!
Και μιας και καταπιαστήκαμε με το… εκπαιδευτικό υλικό, ιδού τι βρήκαμε σκαλίζοντας λιγάκι τη λέξη «υπουργός» (όχι, όχι, μη φοβάστε, πήραμε όλες τις αναγκαίες προφυλάξεις): «Η λέξη υπουργός στην αρχαιότητα δεν δήλωνε κανένα επάγγελμα ιδιαίτερου κύρους: τη συναντούμε συνήθως με τη σημασία “βοηθός”, η οποία κατά περίπτωση εφαρμόζεται στους λουτροχόους, τους οινοχόους συμποσίων, καθώς και στους εργάτες οικοδομών. Μετά την ίδρυση του σύγχρονου ελληνικού κράτους, τα πρώτα επίσημα έγγραφα μεταχειρίζονταν συνήθως την ιταλογενή λέξη μινίστρος (και μινιστέριον – “υπουργείο”), η οποία ανάγεται στο λατινικό minister (“διάκονος, υπηρέτης”), παρουσιάζοντας επίσης σημασιολογική βελτίωση. Βαθμηδόν, για την απόδοση του ιταλικού όρου, επανήλθε σε χρήση η αρχαία λέξη υπουργός, αναβαθμισμένη πλέον όπως η αντίστοιχη ιταλική».
Με τις προσήκουσες τιμές οι άτιμοι των ΑΤΜ και της ατιμωρησίας πήραν τα μέτρα της εργαζόμενης κοινωνίας. Μέτρα που ίσως αλλάξουν λιγάκι στο εγγύς μέλλον, αφού ως γνωστόν μιλάμε περί κοινωνίας-λάστιχο και μάλιστα με αξιοπρόσεκτη την έννοια της ελαστικότητας. Τις μετρήσεις έκανε κλιμάκιο κοράκων, αρπακτικών στρουθίων και ετέρων τινών εταίρων, με επικεφαλής –όπως όλοι λέν’– τον Oli Ren. Οι παλαιότεροι εξ ημών, μοιραία προ του μοιραίου αναπολήσαμε άλλους καιρούς, τότε που ο Oli (όχι ο Ren, λυπάμαι αλλά δε νομίζω πως θα μπορούσε σε καμία περίπτωση) μαζί με τον Stan σκορπούσαν γέλιο στις κοινωνίες –και όχι κυνωνίες, όπως μετατρέπονται σήμερα– απαρτιζόμενες από ανθρώπους με αξιοπρέπεια, αγωνιστικότητα, υπευθυνότητα, τιμή, αλληλεγγύη, συνείδηση και εν τέλει ζωή… Ανθρώπους που είχαν το απλούστατο κουράγιο να βγουν από τα σπίτια τους (που τότε δεν ήταν κελιά ή «κλουβιά με καναρίνια βαλμένα στη σειρά» όπως τραγουδούσε ένας άλλος Παπακωνσταντίνου και όχι αυτός ο μη έχων μυρωδιά από ζωή ανθρωπίδης-γενίτσαρος) και να βροντοφωνάξουν το δίκιο. Ανθρώπους που είχαν το σθένος να πετάξουν κατακτητές στη θάλασσα και που τα απογεύματα τσακισμένοι από τη δουλειά ρέμβαζαν ή μοίραζαν χαρές και λύπες, δίνοντας κουράγιο και φως στον κόσμο. Ανθρώπους που συζητούσαν για τη ζωή, τη δική τους ζωή που ζούσαν οι ίδιοι και όχι την εικονική. Και δεν έβλεπαν τις ζωές των άλλων μπροστά σε οθόνες ούτε μετέτρεπαν το όποιο μυαλό τους σε… πουλάκι για να το παλινδρομούν νυχθημερόν…
Πάρθηκαν τα μέτρα λοιπόν και η κυνωνία («τοις κύνων ρήμασι πειθόμενη» όπως είναι το ορθόν) αναμένει αδιάφορα την κατασκευή των φερέτρων, αφού έτσι κι αλλιώς «ζει» σε φέρετρα –εποχιακώς και σε θέρετρα– επί τουλάχιστον τρεισήμισι δεκαετίες τώρα (πολλοί κάνουν λόγο και για πολύ παραπάνω). Στο μεταξύ, την προσοχή της μονοπωλεί το αν η ίδια συνουσιάζεται («πηδιέται» εις την νεοελληνικήν) ορθώς και κατά τα politically correct πρότυπα του εκπαιδευτικού video που εξέδωσε –ω του θαύματος, άμα τη λήψει των μέτρων!– γνωστό πρότυπό της.
Η κυνωνία που αντάλλαξε τη ζωή της μ’ ένα ερμητικά σφραγισμένο πλην πάντα ανασφαλές κλουβί, μερικά φαλλικά-εξουσιαστικά σύμβολα-καλούδια (τηφλεκοντρόλ, αυτοκίνητο, κινητό κ.α.), δεν φαίνεται να έχει πρόβλημα ν’ ανταλλάξει την ησυχία της καταβάλλοντας μερικές επιπλέον δαπάνες. Αν την κλοτσήσουν περισσότερο, θα χωθεί βαθύτερα στη φωλιά της, no problem. Και θα δείχνει με το εθελούσια σαπισμένο δάχτυλό της τους φταίχτες: τους εκπροσώπους της που η ίδια επιλέγει και τις πρακτικές τους που η ίδια επιτρέπει, αν όχι υποκινεί… Ελιτίστικη άποψη λέτε; Το σκέφτηκα κι εγώ, που δεν (θέλω να) εξαιρούμαι από τίποτε εκ των παραπάνω, αλλά… Σκατά!…
Χρόνια πολλά σε όσους έχουν γενέθλια την Παρασκευή. Ναι, μετά από τα παραπάνω, εύλογο είναι να κάνω και κάποιες διακρίσεις. Συγνώμη για τη μονομέρεια, αλλά προ της μονομερίδας… Υπάρχει πρόβλημα;
Κοκκινοσκουφίτσα
kokinoskoufitsa@eksegersi.gr
ΥΓ: Η μονομερίδα είναι φίδι που –μαζί με τον αστρίτη– αναφέρονται ως επικίνδυνα και από τον Αριστοτέλη Βαλαωρίτη: «Οφις μικρός και θανατηφόρος» γράφει. Office…
