Ακρως σοβαρή πλακίτσα, στίχοι: Κοκκινοσκουφίτσα.
Χρόνια πολλά στην «Κόντρα» που μεθαύριο Δευτέρα κλείνει τα δεκατρία χρόνια της. Στην μόνη εφημερίδα που εξακολουθούσε να εκδίδεται αρνούμενη να «εκδοθεί», το καλοκαίρι της μούγκας (κατά το «καλοκαίρι της αγάπης»). Και που συνεχίζει να το κάνει…
Απέναντι στις υπόλοιπες 364 μέρες της εκταμίευσης, στέκεται σαν στίγμα η σημερινή παγκόσμια ημέρα αποταμίευσης. Αλλωστε, αρκεί η αμέσως επόμενη, αυριανή μέρα της χορτοφαγίας για να καταδείξει ότι δουλευόμαστε ψιλό γαζί. Και πως όσο κι αν αποταμιεύεις, στη χορτοφαγία (κουτοχορτοφαγία επί το ακριβέστερο) θα επιστρέφεις. Εκτός και αν…
Σαν σήμερα πριν δέκα χρόνια αυτοκτόνησε στο Παρίσι ο Ανδρέας Κέδρος, ο άνθρωπος που συνέγραψε τον «άνθρωπο με το γαρίφαλο». Την ίδια ώρα, άλλοι που συγγράφουν προβαίνουν και σε εν παραλλήλω νομοθετήσεις: «Η ανομία είναι αντεπαναστατική» δηλώνει η μίσεζ Σώτη (σώσον κύριε τον λαόν σου και ευλόγησον την κληρονομίαν σου) και παρακαλώ το ευσεβές ποίμνιο να την ακού-ει και να την εκλαμβάνει σοβαρά. Η υπακοή στο νόμους, στο σύνταγμα και στα ψηφίσματα του κράτους (ορκίζομαι) είναι επαναστατική πράξη. Μην προσπερνάτε ελαφρά τη καρδία τα διαμάντια του πνεύματος που καταθέτουν μεγαλοκαταθέτες και μην ποδοπατάτε τα διαπιστευτήρια ταγής των ταγών…
Οταν η Κοκκινοσκουφίτσα σκέφτεται και πίνει καφέ –ε, να μην πιει κι αυτή έναν καφέ, όπως έλεγε και η αείμνηστος εθνική μας σταρ’– είναι οι ώρες που το δάσος ησυχάζει. Οι κουκουβάγιες (πού τη θυμηθήκατε τη funny, ρε;) κοιτούν ασάλευτες πάνω από τα δέντρα και οι σαρανταποδαρούσες βηματίζουν αργά από κάτω τους. Μικροί άγγελοι (αγγελέτοι στα βενετσιάνικα των Ιονίων) φτερουγίζουν διαβάζοντας περίεργα βιβλία, καθώς οι αετοί φτερουγίζουν αφήνοντας πίσω μνημειώδη κείμενα. «Ράβδος εν γωνία, άρα βρέχει», μια φράση που αν και ειπώθηκε για άλλο λόγο, απαντά με τον καλύτερο τρόπο στις ασυναρτησίες σχετικών τε και ασχέτων. Ομως, μη γινόμαστε σαν την Εγνατία οδό, γεμίζοντας παρακάμψεις και παρεκκλίσεις. Σ’ ένα τέτοιο καφέ λοιπόν, μελετώντας το υπουργικό συμβούλιο (διαστροφή συνεπεία καπνίσματος, είπαν οι γιατροί, αφού ως γνωστόν το κάπνισμα ευθύνεται για τα πάντα, αλλά και για τα κοάλα) βρήκαμε κι άλλα ενδιαφέροντα πράγματα, σε συνέχεια προτέρων σκέψεων. Ας παρακάμψουμε τον DR και τον JR, τα αρχικά των εχόντων τα δύο επίθετα από «ρο» (Dinos Rovlias και John Ragousis) του ΥΠΕΣΑΗΔΙΑ (είπες αηδία; Μα πρόκειται για τα αρχικά του υπουργείου Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης). Υπάρχει ακόμα ο Lover-δος, η Μαρξ (Μαριλίζα Ξ.) και ο υπονομευτής, ο σκαπανέας (ο reppas που ανεστραμμένος γίνεται sapper). Υπάρχει ο farrier, horseshoer ή πεταλωτής κατά το ελληνοπρεπέστερον. Υπάρχουν οι δύο dirty Harry (Καστανίδης και Παμπούκης) και μύριοι άλλοι που θα μας απασχολήσουν επί τετραετία (καλώς εχόντων των πραγμάτων, γι’ αυτούς…). Κι όλα αυτά χωρίς να υπεισέλθουμε στο υπουργείο πολτού (πολ-του, πολιτισμού – τουρισμού δηλαδή). Ισως στον επόμενο καφέ να έχουμε κι άλλα, πάντως μας άρεσε που μεγάλες –λέμε τώρα– εφημερίδες εμπνέονται από τα ευρήματα της στήλης και τα υιοθετούν (είδαμε κάτι εκτεταμένο σε πρόσφατο άρθρο για τα Εξάρχεια, με την υιοθέτηση του όρου «υπουργείο προ-πο» να κυριαρχεί).
Ας αφήσουμε όμως τους αντιεξουσιαστές να εξουσιάσουν και να κάνουν απερίσπαστοι τη δουλειά τους, πιστοί στον Lenin που στις 30 Νοεμβρίου του 1917 έγραφε στον επίλογο της πρώτης έκδοσης του «Κράτος και επανάσταση» ότι «είναι πιο ευχάριστο και πιο ωφέλιμο να φτιάχνει κανείς την πείρα της επανάστασης, παρά να γράφει γι’ αυτήν». Οπως κάνουμε εμείς οι εξουσιοφρενείς, οι λαθρεπιβάτες της αριστεράς που έλεγε και ο αποτυχών να λάβει έστω και θέση καθαριστή στο ευρωπαϊκό διευθυντήριο, όπως ονειρευόταν. Η αντεξουσία στην εξουσία και ύστερα από τις πρώτες εκατό ημέρες (τόσο διαρκεί η κύηση της λεοπάρδαλης, για τους μη γνωρίζοντες από ζώα), θα δούμε τι θα γεννηθεί…
Θα κλείσω μ’ εσάς κ. Goldon και χωρίς ίχνος χιούμορ: Η Ελλάδα δεν μπορεί να γίνει επικράτεια φόβου, γιατί έχει γίνει ήδη. Οσο για τα «παιδιά που είχαν πρόσωπο και ταυτότητα», ας τα έδειχναν στην κυρία των Εξαρχείων που τόσο βάναυσα προσέβαλαν όταν τα ζητούσε. Ας τα δείχνουν σε πορείες και αντιπαραθέσεις, όταν δεν έχουν «πρόσωπα και ταυτότητες», αλλά σκορπάνε απρόσωπο κι άνανδρο τρόμο. Τα τσουτσέκια που αν τα τρακάρεις κατά μόνας θυμίζουν φοβισμένες γκομενίτσες που γυρνάνε αργά στην έρημη γειτονιά, είναι γνωστά ανά το πανελλήνιο. Να τα αφήσετε αυτά, δεν συγκινούν, δεν πείθουν πολλούς πια…
Κοκκινοσκουφίτσα
kokinoskoufitsa@eksegersi.gr
