ως πότε, σύντροφοι, με τα σκατά;
Οπως καταγράφεται και στο επετειολόγιο της εβδομάδας, στις 20 Δεκεμβρίου συμπληρώνονται δέκα χρόνια από ένα πολύκροτο τότε, ξεχασμένο σήμερα γεγονός: την απόπειρα αυτοκτονίας του πρώην γενικού γραμματέα του υπουργείου Πολιτισμού Χρήστου Ζαχόπουλου.
Αυτά τα σπίτια τ' αψηλά, τα μαρμαροχτισμένα
με τις μεγάλες τις αυλές και τις πλακοστρωμένες
που μπαινοβγαίνουν οι δικοί κι οι φίλοι όλο δεν λείπουν,
ένας στρατός σαν αστακός νυχθημερόν φυλάει
για την αγάπη του λαού, του κόσμου τη λατρεία.
Πόσο αμερικανάκι, πόσο κρετίνος μπορεί να είναι κάποιος για να πίνει καθημερινά τόσα κουτάκια Coca Cola!
οπού 'χει πλάτες δουλικές, κυρτές σαν υποζύγιο
να τον φορτώνουν οι τρανοί και να χασκογελάει
και κωλοτούμπες στο λεπτό χίλιες να καταφέρνει.
Η αυτού κενότης και ρηχότης, ο Βοναπαρτίσκος ο Ασήμαντος όπως τον βάφτισε κάποιος σύντροφος, περιφέρει το κατασκευασμένο του τίποτα και πουλάει φούμαρα για να κυλάνε ανώδυνα (για εκείνον) οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια. Κι εμείς είμαστε πια όλοι πρόσφυγες. Σε μια ξένη γη, σ' ένα ρημαγμένο τοπίο, ρημαγμένοι και οι ίδιοι. Χωρίς πίστη, χωρίς διάθεση, χωρίς την παραμικρή πολιτική οργάνωση. Παρακολουθώντας τον απίστευτο θίασο να διευρύνει ως το απερίγραπτο κι ακόμη παραπέρα τα σύνορα της πολιτικής πραγματικότητας.
και βγήκες ο ξεδιαλεχτός στης λαμογιάς το ασκέρι.
Πούλησες τρέλα, σ' άρεσε –τάχα- ο Τσε Γκεβάρα
ώσπου μετεξελίχτηκες σε μέγιστο παπάρα!
«Τι είναι η “Κοινή Γνώμη“; Στις στήλες των εφημερίδων παρουσιάζεται σα μια οντότητα υπέρτατη, ο ανώτερος διαιτητής και διευθυντής για κάθε αντιγνωμία. Τη γράφουν με κεφαλαία αρχικά. Η “Κοινή Γνώμη“ απαιτεί αυτό, η “Κοινή Γνώμη“ φρονεί εκείνο. Για τις εφημερίδες είναι πηγή της δύναμης. Αυτές εκπροσωπούν την “Κοινή Γνώμη“. Οχι τη δική τους. Οχι τα συμφέροντα ή τα πάθη των ανθρώπων που γράφουν την εφημερίδα. Οχι τις υστεροβουλίες τους, τις πικρίες τους, τις συμπάθειες ή αντιπάθειές τους, και τις περισσότερες φορές το πλερωμένο συμφέρο τους. Και οι πιο κομματικές και φατριαστικές εφημερίδες τη θεά αυτή παρουσιάζουν στο κοινό και μιλάνε στ’ όνομά της. Υπάρχει όμως η “Κοινή Γνώμη“; Λίγο αν εξετάσει κανείς βαθύτερα το ζήτημα, θα ιδεί πως τέτοιο πράμα δεν υπάρχει. Πάρετε το πολιτειακό πρόβλημα. Κοινή γνώμη δεν υπάρχει. Αλλοι θέλουν τη Βασιλεία, άλλοι τη Δημοκρατία, άλλοι το Σοβιετικό Σύστημα. Πάρετε το οικονομικό πρόβλημα. Αλλοι θέλουν να φορολογιέται το κεφάλαιο, άλλοι θέλουν την έμμεση φορολογία. Αλλοι θέλουν προστατεφτικό δασμολόγιο, άλλοι θέλουν ελεύθερο εμπόριο, οι ενοικιαστές θέλουν ενοικιοστάσιο, οι ιδιοχτήτες δεν το θέλουν. Αλλοι θέλουν μοιρασιά στα χτήματα χωρίς αποζημίωση, άλλοι θέλουν μεγάλα χτήματα ή μεγάλες αποζημιώσεις. Πού είναι η Κοινή Γνώμη; (…) Πάρετε το εκπαιδευτικό πρόβλημα. Αλλοι θέλουν πλατειά και μακρόχρονη λαϊκή παιδεία, κοινή για όλα τα παιδιά, άλλοι πάλι θέλουν να χωρίζονται νωρίς τα παιδιά, που θα πάνε στη Μέση Παιδεία… Ισως όμως θα μπορούσε να πει κανείς, πως η Κοινή Γνώμη είναι η γνώμη των περισσότερων. Μα πρώτα-πρώτα αν ακριβολογήσει κανείς, και η γνώμη της πλειοψηφίας δε μπορεί να ονομαστεί “κοινή“. Και έπειτα ποιος απ’ αυτούς που μεταχειρίζονται το είδωλο, εξακριβώνει πρώτα την πλειοψηφία;» (Δημήτρης Γληνός).
Πώς είσαι έτσι βρε Θεανώ; Κοιτάξου στον καθρέφτη
με τα σφιγμένα χείλια σου, στο μάτι την κακία
σφόδρα αντικοινωνική. Κάτι έγινες νομίζεις;
Αλλο από σφουγγαρόπανο που στύβουν και πετάνε
σαν τους τελειώσει τη δουλειά, δεν είσαι. Αντε χάσου.
«Οταν για την αδυναμία μας μάς περιγελούν / δεν πρέπει πια να χάνουμε καιρό. / Πρέπει έτσι να το φροντίσουμε / που όλοι οι αδύναμοι να βαδίσουμε μαζί. / Και τότε κανείς πια δεν τολμά να μας περιγελάει» (Bertolt Brecht).
Είπα «περιγελάει» και θυμήθηκα τον laugh αζάνη! Καλά, τι κάνει αυτή η ψυχή;
Κοκκινοσκουφίτσα
