Πλησιάζει η ώρα της υπέρτατης έκφρασης της αστικής δημοκρατίας, η ώρα των εκλογών όπου θα μιλήσει ο κυρίαρχος λαός! Επιτρέψτε μας να αναφερθούμε σ’ αυτές μέσω ενός άλλου: «Ολοι εκλέγονται τη βοηθεία της δωροδοκίας. Απάνθρωπος τοκογλύφος, όσας και να αγοράση ψήφους, ποτέ δεν θα εκλεγή. Πριν κατέλθη εις τον αγώνα θα υποδυθή την φιλανθρωπίαν ως προσωπείον, θα φορέση την δημοτικότηταν ως κόθορνον. Θα φροντίση να αποδώση μέρος των όσων ήρπασεν εις τους εκλογείς. Και μεταξύ δύο αντιπάλων μετερχομένων την αυτήν διαφθοράν, θα επιτύχη εκείνος όστις ευπρεπέστερον φορεί το προσωπείον κ’ επιδεξιώτερον τον κόθορνον» (Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης).
Μπορεί κάποιοι γίγαντες της πολιτικής να χάθηκαν, άλλοι πολτοποιημένοι από τη ρόδα του χρόνου και άλλοι σε κατάσταση μισο-αναμονής μισο-σήψης στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, αλλά ένα από τα καθήκοντα της στήλης είναι –ως γνωστόν- να συντηρεί την ιστορική μνήμη. Ετσι, δεν θα μπορούσαμε παρά να μνημονεύσουμε τα γενέθλια μεγάλων πολιτικών ανδρών, που είναι μαζεμένα στις προσεχείς τρεις ημέρες. Στις 13 Σεπτεμβρίου του 1963 γεννήθηκε ο Θοδωρής Ρουσόπουλος και παρακαλώ τους συντρόφους που γνωρίζουν περί την τύχη του να μας ενημερώσουν. Οχι να διασκεδάζουμε όσο είναι στην εξουσία, να μας προσφέρουν τόσο υλικό επί σειρά ετών και μετά να τους πετάμε στα αζήτητα! Τα ίδια ισχύουν και για τους υπόλοιπους: Στις 14 Σεπτεμβρίου του 1956, την ίδια μέρα από ένα μυστηριώδες καπρίτσιο της ζωής, γεννήθηκαν δύο μεγάλες, συνομήλικες μορφές της λαϊκής δεξιάς: ο Κώστας Καραμανλής και ο Λευτέρης Ζαγορίτης. Τέλος, στις 15 Σεπτεμβρίου του 1946 γεννήθηκε η Νόρα «κάτσε καλά Γεράσιμε» Κατσέλη.
«Την ώρα που αεροκοπανάνε οι άρχοντες περί δημοκρατικής τάξης / ανάμεσά μας οι αμίλητοι ζούνε. / Κι όσο σαν δούλοι εμείς μένουμε σιωπηλοί / οι ηγεμόνες δυναμώνουν / ξεσκίζουν, βιάζουν, ληστεύουν / των ανυπόταχτων τα μούτρα τσαλακώνουν. / Ετούτων των αμίλητων το πετσί / περίεργα θα ’λεγες είναι φτιαγμένο. / Τους φτύνουνε καταπρόσωπο / κι αυτοί σκουπίζουνε σιωπηλά το πρόσωπο το φτυμένο. / Να αγριέψουνε δεν το λέει η ψυχούλα τους / και πού το παράπονό τους να πούνε; / Απ’ του μισθού τα ψίχουλα / πώς να αποχωριστούνε; / Μισή ώρα, κι αν, βαστάει το κόχλασμά τους / μετά αρχινάνε το τρεμούλιασμά τους. / Ει! Ξυπνήστε κοιμισμένοι! / Από την κορυφή ως τα νύχια ξεσκεπάστε τους / άλλο δεν μας μένει» (Vladimir Mayakovsky).
Και αφού πιαστήκαμε με τα ιστορικά, υπενθυμίζουμε επίσης ότι αυτή η ιστορία–υστερία με το κάπνισμα δεν είναι καινούργια. Ηταν τέτοιες μέρες, 11 Σεπτεμβρίου μόλις του 1907 (τότε που ο Κωνσταντίνος Καραμανλής θείος ήταν μόλις έξι μηνών και ο Ξενοφών Ζολώτας τριάμισι ετών) όταν η δημοσιογράφος Lucy Gaston ξεκίνησε την πρώτη εκστρατεία κατά του καπνίσματος, βγάζοντας και σχετικό περιοδικό. Η κίνησή της να γίνει πρώτα εκδότρια, βάζει βέβαια σε κάποιες σκέψεις…
«Πολιτικοί, οικονομολόγοι, ψυχολόγοι, κοινωνιολόγοι, σημειολόγοι, διανοούμενοι, ειδικοί της κοινής γνώμης κι όλοι οι άλλοι ηλίθιοι που χαϊδεύονται σαν πουτάνες με την εξουσία, αναφέρονται συνεχώς σ’ αυτά τα “σοβαρότατα προβλήματα’’, προσέχοντας ωστόσο καλά να μην τα ονοματίσουν πραγματικά: αυτοί που τους τρέχουν τα σάλια και κουνάνε την ουρά από χαρά κάθε φορά που τ’ αφεντικό τούς ζητάει να μυρίσουν ένα καινούργιο φαινόμενο που διαμέσου του εκδηλώνεται η ίδια κρίση, αυτοί που αγαπούν τόσο πολύ τους ορισμούς και τις ετικέτες, νάτοι τώρα που βρίσκουν χίλιες προφάσεις για να μην ονομάσουν ποτέ αυτό που η επιστήμη τους δεν μπορεί να λύσει, αλλά που δεν θα ‘θελαν να λυθεί από άλλους. Στην πραγματικότητα, το επάγγελμά τους έγκειται πια κατ’ ουσία στο να φανούν απαραίτητοι σ’ αυτούς που τους δίνουν δουλειά και αυτή ακριβώς είναι η κύρια απασχόλησή τους, σε μιαν εποχή που το προλεταριάτο σκέφτεται πως ούτε αυτοί ούτε τα αφεντικά είναι απαραίτητοι». (Gianfranco Sanguinetti – «Del terrorismo e dello stato»).
Κοκκινοσκουφίτσα
