«Είμαστε σαν τις μικρές τις πεταλούδες που βλέπουμε τα καλοκαίρια γύρω απ’ τις λάμπες. Γυρίζουν, γυρίζουν, μέχρι που πέφτουν πάνω τους και καίγονται» (Αλκης Αλκαίος).
Η αυτού κενότης και ρηχότης αποφάσισε προσφυγή στις κάλπες. Είμαστε όλοι πρόσφυγες. Σε μια ξένη γη, σ’ ένα ρημαγμένο τοπίο, ρημαγμένοι και οι ίδιοι. Χωρίς πίστη, χωρίς διάθεση, χωρίς την παραμικρή πολιτική οργάνωση. Παρακολουθώντας τον απίστευτο θίασο να διευρύνει ως το απερίγραπτο κι ακόμη παραπέρα τα σύνορα της πολιτικής πραγματικότητας.
Η Ελενα Κουντουρά παρέδωσε το υπουργείο Πολιτισμού στην Αλ-κυστη Πρωτοψάλτη! «Τα ύστερα του κόσμου» που έλεγε και η γιαγιά της Κοκκινοσκουφίτσας… Κίνηση που εντάσσεται στο πλαίσιο του μέτρου της κοινωφελούς (κοινό-φελλούς) εργασίας, των προγραμμάτων και των επιδοτούμενων προσλήψεων. Ετσι, βρήκαν δουλειά για ένα μήνα η Αλκηστη και διάφοροι άλλοι μακροχρόνια ή μη άνεργοι. Το σύστημα έχει λύσεις για όλους, πολλώ δε μάλλον για όσα καλόπαιδα δείχνουν προθυμία και καλό χαρακτήρα.
Την ίδια ώρα τα φυλλοβόλα φυλλορροούν και τα καράβια χάνουν πρώτα –όπως γίνεται πάντα- τα ποντίκια τους. Κατά κοπάδια πηδάνε στο πέλαγος ψάχνοντας για νέα καράβια. Κι είναι σίγουρο ότι τα περισσότερα θα βρουν. Μόνο για τους πρόσφυγες δεν έχει καράβια, μόνο για εκείνους φαντάζει φυσιολογική εξέλιξη το πνίξιμο…
«Τι είναι η “Κοινή Γνώμη’’; Στις στήλες των εφημερίδων παρουσιάζεται σα μια οντότητα υπέρτατη, ο ανώτερος διαιτητής και διευθυντής για κάθε αντιγνωμία. Τη γράφουν με κεφαλαία αρχικά. Η “Κοινή Γνώμη’’ απαιτεί αυτό, η “Κοινή Γνώμη’’ φρονεί εκείνο. Για τις εφημερίδες είναι πηγή της δύναμης. Αυτές εκπροσωπούν την “Κοινή Γνώμη’’. Οχι τη δική τους. Οχι τα συμφέροντα ή τα πάθη των ανθρώπων που γράφουν την εφημερίδα. Οχι τις υστεροβουλίες τους, τις πικρίες τους, τις συμπάθειες ή αντιπάθειές τους, και τις περισσότερες φορές το πλερωμένο συμφέρο τους. Και οι πιο κομματικές και φατριαστικές εφημερίδες τη θεά αυτή παρουσιάζουν στο κοινό και μιλάνε στ’ όνομά της. Υπάρχει όμως η “Κοινή Γνώμη’’; Λίγο αν εξετάσει κανείς βαθύτερα το ζήτημα, θα ιδεί πως τέτοιο πράμα δεν υπάρχει. Πάρετε το πολιτειακό πρόβλημα. Κοινή γνώμη δεν υπάρχει. Αλλοι θέλουν τη Βασιλεία, άλλοι τη Δημοκρατία, άλλοι το Σοβιετικό Σύστημα. Πάρετε το οικονομικό πρόβλημα. Αλλοι θέλουν να φορολογιέται το κεφάλαιο, άλλοι θέλουν την έμμεση φορολογία. Αλλοι θέλουν προστατεφτικό δασμολόγιο, άλλοι θέλουν ελεύθερο εμπόριο, οι ενοικιαστές θέλουν ενοικιοστάσιο, οι ιδιοχτήτες δεν το θέλουν. Αλλοι θέλουν μοιρασιά στα χτήματα χωρίς αποζημίωση, άλλοι θέλουν μεγάλα χτήματα ή μεγάλες αποζημιώσεις. Πού είναι η Κοινή Γνώμη; … Πάρετε το εκπαιδευτικό πρόβλημα. Αλλοι θέλουν πλατειά και μακρόχρονη λαϊκή παιδεία, κοινή για όλα τα παιδιά, άλλοι πάλι θέλουν να χωρίζονται νωρίς τα παιδιά, που θα πάνε στη Μέση Παιδεία… Ισως όμως θα μπορούσε να πει κανείς, πως η Κοινή Γνώμη είναι η γνώμη των περισσότερων. Μα πρώτα-πρώτα αν ακριβολογήσει κανείς, και η γνώμη της πλειοψηφίας δε μπορεί να ονομαστεί “κοινή’’. Και έπειτα ποιος απ’ αυτούς που μεταχειρίζονται το είδωλο, εξακριβώνει πρώτα την πλειοψηφία;» (Δημήτρης Γληνός).
Τι άθροισμα μάς δίνει το «συν Αθηνά και χείρα κίνει», τι υπόλοιπο η «φτωχή πλην τίμια κοπέλα», τι γινόμενο οι «επτά επί Θήβαις» και τι πηλίκο η «μάθηση διά βίου»; Τι αίσθηση αφήνει η επίγευση μιας κολοβωμένης αριστερής φρασεολογίας στην προδοτική υπηρεσία του αδηφάγου συστήματος; Ποιος λογιστής θα μετρήσει τα κουκιά που θα συγκεντρώσει κάθε μαγαζάκι στις 20 του Σεπτέμβρη;
«Οταν για την αδυναμία μας μάς περιγελούν / δεν πρέπει πια να χάνουμε καιρό. / Πρέπει έτσι να το φροντίσουμε / που όλοι οι αδύναμοι να βαδίσουμε μαζί. / Και τότε κανείς πια δεν τολμά να μας περιγελάει» (Bertolt Brecht).
Είπα «περιγελάει» και θυμήθηκα τον laugh αζάνη!
Κοκκινοσκουφίτσα
