Τουλάχιστον ήταν ειλικρινής όταν έλεγε «θ’ ασκήσουμε τα μνημόνια». Δεν σας φταίει κανείς αν εσείς ακούσατε κάτι άλλο. Η στήλη και η εφημερίδα το διατύπωσαν σε όλες τις κλίσεις και σε όλες τις κλήσεις.
«Μερικοί λένε: στο τέλος ο σοσιαλισμός θα νικήσει. Καλά. Μα ποιος θα πολεμήσει γι’ αυτόν;» (Wolf Biermann).
Σήμερα (27/6) έχει γενέθλια ο «φτερωτός γιατρός» (συνδυασμός αθλητή-γιατρού, μην φανταστείτε τίποτε άλλο), πρώην δήμαρχος Θεσσαλονίκης και νυν ισοβίτης Βασίλης Παπαγεωργόπουλος, που κλείνει τα 68 χρόνια του.
Πρώτη φορά αριστερά και στα μνημόνια λοιπόν. Οπως πρώτη φορά αριστερά στις Σκουριές, στον φράχτη του Εβρου, στα κέντρα μεταναστών, στον κατώτατο μισθό, στο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, στη φορολόγηση του πλούτου, σε… σε… Η ελπίδα έρχεται. Περιμένοντας την ελπίδα. Περιμένοντας τον Γκοντό.
Πού χάθηκες ελπίδα μου που μου ‘πανε πως θα ‘ρθεις;
Μη σκόνταψες, μην κόλλησες ή μη σε πήρε ο ύπνος;
Μη σε κρατάνε όμηρο αυτοί της Ευρωλάνδης
ή μήπως τα μυρίστηκες κι αλλού τραβολογιέσαι;
Και μερικές αποκαλύψεις (για να μην μας το παίζουν ανώτερες κάποιες σκανδαλοθηρικές φυλλάδες): Ελπίδα έρχεται, τα αρχικά είναι Ε.Ε. Και «πρώτη φορά αριστερά» τα αρχικά είναι (αναγραμματισμένα για να μην μπορεί κανείς να φτάσει στην αλήθεια) Φ.Π.Α. Αμ πώς!
Τρινιτροτουλου-όλοι!
«Ο Ελληνας κι ο Τούρκος φαντάρος φυλάνε από τις κοντινές σκοπιές τους τα σύνορα των δύο κρατών στην ερημιά, μακριά από τούς δικούς τους. Ο δικός μας κάνει αναδρομές στο παρελθόν, καθώς φωνάζει τον Αχμέτ πως όταν περάσει η έφοδος, θα παίξει ένα σκοπό με φυσαρμόνικα και τον καλεί τότε να μοιραστούνε το στερνό τσιγάρο που τού απόμεινε. Και κει, καθώς θα παραδοθούν στα ντέρτια και στις αναμνήσεις λαχταρώντας τη μητέρα τους και μια αγαπημένη που τούς περιμένει, θα πει πως τούς δένει μια μοίρα κακή, γιατί σαν απολυθούν ίσως θα βρεθούν από σύμπτωση, εργάτες στην ίδια φάμπρικα σε μια ξένη χώρα. Πιθανότατα στην ως χθες χιτλερική Γερμανία, τη νικημένη από τούς μεγάλους παγκόσμιους πολέμους· και το απάνθισμα από τα γερότερα παιδιά της νικήτριας Ελλάδας και της ουδέτερης Τουρκίας, αναγκάζονται να πάνε μετανάστες σ’ αυτή τη μαύρη ξενιτειά, πουλώντας εκεί σαν δουλοπάροικοι την εργατική τους δύναμη, συμβάλλοντας στην αύξηση της παραγωγής η οποία θα πουληθεί και στη χώρα μας -απ’ όπου δεν αποκλείεται να προέρχονται και οι πρώτες ύλες της- φυσικά σε δεκαπλάσιο κόστος, διοχετευόμενη προς ευρεία κατανάλωση. Τι πιο φυσικό λοιπόν μετά από αυτές τις σκέψεις, να εξομολογηθεί στον αδελφό Τούρκο με τη ροζιασμένη παλάμη, πως μ’ αυτόν δεν έχει σύνορο, για τούτο κι άφησε το όπλο να πέσει;» (Μάκης Αποστολάτος).
Τόσες συνιστώσες, καμιά συνισταμένη…
Μη χάσετε την «Εξουσία» αυτής της εβδομάδας με αφιέρωμα στη μαγειρική, στη φακιρική και στους πέντε μήνες που νανούρισαν την Ελλάδα. Ζωή Κωνσταντοπούλου: το απόλυτο θηλυκό sex symbol της χρονιάς. Ο Γιάνης Βαρουφάκης φωτογραφίζεται για τελευταία φορά στις τουαλέτες του Μαξίμου. Κώστας Ησυχος: «Είμαι ανήσυχος». Πάνος Καμμένος: «Δεν είμαι καμένος». Και δώρο το cd με τίτλο «Ανοίγω το στόμα μου» του Ευκλείδη Τσακαλώτου.
«Και την ιστορία την πουτάνα έτσι τη γράφουνε και οι αστοί και οι κομμουνιστές: οριζόντια, ισόπεδη. Μιλάνε για λαούς, μιλάνε για μάζες, κανένας απ’ αυτούς δεν μπόρεσε ποτέ να νιώσει την ένταση, το πάθος, την κορύφωση και την πτώση κόσμων ολόκληρων σε ένα μονάχα 24ωρο από τη ζωή του επαναστάτη.
Οι πολιτικοί ξέρουν γράμματα, διαβάζουν, γράφουν και δεν κατάλαβαν ποτέ πως ο κάθε άνθρωπος είναι ένας κόσμος ολόκληρος, είναι μια ολόκληρη ιστορία… Δεν ξέρω, αλλά νομίζω πως όταν ο άνθρωπος ξανακαταχτήσει την ανθρωπιά του, όταν ξαναρχίσει να δημιουργεί ανθρώπινο πολιτισμό, να γράφει πια την ιστορία κάθετα, όχι για λαούς και μάζες… τότε μονάχα οι άνθρωποι θα ξέρουν τι κοστίζει η ιστορία, τι κοστίζει η συμμετοχή, τι θα πει η φράση “εκατό χιλιάδες νεκροί’’ ή “βασανίζεται ένας άνθρωπος σε κάποια ασφάλεια’’» (Χρόνης Μίσσιος).
Κοκκινοσκουφίτσα
