Μέσα στον Ιούνη οι Ούνοι! Μα είναι δυνατό να κατηγορεί ο Γιούνκερ την ελληνική κυβέρνηση ότι λέει ψέματα και να μην ξεσηκώνεται το έθνος; Μα έτσι είναι σαν να επιβεβαιώνουμε τον βάρβαρο! Oh mon dieu, τι καιροί!
«Εκπαιδευόμαστε να κάνουμε ορισμένα πράγματα και να μην κάνουμε ορισμένα άλλα. Για τον σκοπό αυτό μαθαίνουμε ορισμένες πληροφορίες και δεν μαθαίνουμε ορισμένες άλλες. Δεν χρειάζεται παρά να εξετάσουμε ποιον ωφελούν περισσότερο οι πράξεις και οι παραλείψεις μας. Γιατί το παράλογο μπορεί να είναι ολοφάνερο κι ωστόσο να μην το αντιλαμβάνεται κανείς» (Ε. Α. Ράουτερ – «Η κατασκευή υπηκόων»).
Μόλις πριν από δύο εβδομάδες, η στήλη αναρωτιόταν: «Εμείς όμως ανησυχούμε για άλλα στη γυάλα. Οπως για την τόσο μακρά απώλεια από τα πνευματικά –και όχι μόνο, και όχι μ’ όνο- πράγματα, του άλλοτε εκλεκτού και προεξάρχοντος της στήλης Byron Manygift. Πού είσαι μυλόρδε, ευγενή με το ραφιναρισμένο πνεύμα της χοντροκοπιάς, πού είσαι ελληνότερε των ελληναράδων Μπάιρον, τώρα που όσο καλοκαιριάζει στερεύει η έμπνευση της λαϊκής μούσας…». Και ω του θαύματος! Η αποστομωτική απάντηση ήρθε άμεσα. Αντιγράφουμε κριτική με τίτλο «Η φωνή του βιγλάτορα – Ο Βύρων Πολύδωρας βγάζει το πιο παραισθησιογόνο βιβλίο της χρονιάς» που βρήκαμε στο διαδίκτυο και που, αφού αρχικά μας έκλεισε το στόμα, μας άφησε τελικά με ανοιχτό στόμα: «Αν έψαχνες τι να διαβάσεις φέτος στην παραλία, τότε έχεις ανοίξει λάθος post. Γιατί το βιβλίο του Βύρωνα Πολύδωρα δεν είναι ένα ελαφρύ ανάγνωσμα για να το λερώνεις με το αντηλιακό σου, απατεώνα συβαρίτη ρακετίστα. Θέλει ησυχία και ένα δωμάτιο που θα στροβιλίζονται καπνοί και συναισθήματα, όσο θα εμβαθύνεις στην σοφία του. Η “φωνή του Βιγλάτορα’’ είναι ένα βιβλίο που “καλεί τους αναγνώστες και κυρίως τον πολιτικό κόσμο να οικοδομήσει ένα νέο σύστημα πάνω στα ερείπια του άπληστου νεποτισμού και της αδίσταχτης ολιγαρχίας, τα οποία επιβάλλεται να γκρεμισθούν’’. Επίσης “επιτίθεται κατά της διαπλοκής, της εγκληματικής οργάνωσης και της τοξικής ελίτ’’. Ούτε λέξη όμως για τη γράνα. Γιατί Βύρωνα; Αν και είναι αρκετά ριψοκίνδυνο, θα τολμήσουμε να κάνουμε μία πρόβλεψη: Το βιβλίο θα είναι τόσο καλό, όσο και το εξώφυλλό του. Ο πρόλογος του βιβλίου, όπως τον έχει γράψει ο ίδιος ο νομπελίστας: “Τα κείμενα του «Βιγλάτορα» εν τέλει ήταν γραφή μάχης. Και μια πηγαία και ενστικτώδης απόρριψη του κακού, όπως και μια συνειδητή και ορθολογική επιλογή του καλού. Που απέβη νικηφόρα, με την ήττα της ΝΔ και τη νίκη του ΣυΡιζΑ, και τον σχηματισμό της κυβέρνησης με τους ΑνΕλ. Αυτό είναι η δικαίωση του αγώνα. Κατά του μνημονίου και της τρόικας. Κατά των εθελόδουλων κυβερνώντων, που είχαν επιλέξει τον ηθικά και εθνικά απαράδεκτο ρόλο του «φοροεισπράκτορα», του «ανθύπατου» ή του «αρμοστή» άλλων εποχών. Αλήθεια, πώς νόμισαν πως ένας τέτοιος ρόλος θα ήταν επιτρεπτός ή ανεκτός; Πότε παρεγράφη η καθολική απαξία του;’’».
«Δεν μας χωνεύουν εμάς τους νέους. Τα ‘χουν καταφέρει έτσι που να βρίσκεις παντού εμπόδια, το ‘χουν κανονίσει στη βρωμοκοινωνία τους να είναι όλα άδεια γύρω μας… Να τελειώνεις δηλαδή για τι; Για να γίνεις ψωροϋπάλληλος μια ώρα αρχύτερα και να σέρνεσαι προσκυνώντας και γλείφοντας, να κολλήσεις δούλος κάπου με πενήντα χιλιάρικα τον μήνα; Δικιά τους η τράπουλα κι όπως θέλουν την μοιράζουν. Κι από πάνω τ’ αληθινά αφεντικά βάζουν τα πρακτορεία τους να μας πουλάνε ιδεολογίες και φούμαρα. Να σε δέρνουν οι μπάτσοι αν καμιά φορά παραφωνάζεις κιόλα, όπως έδερναν ανέκαθεν. Και να ‘χεις και τα διάφορα κοκόρια, τους κομματικούς, να σε θέλουν για να μαζεύεις ψήφους εκεί στο προαύλιο» (Σπύρος Πλασκοβίτης – «Η καρέκλα»).
«Αντιλαλούνε τα βουνά κλαίνε τα κλαψοπούλια / ο Βελουχιώτης χάθηκε ψηλά σε μια ραχούλα. / Τι έχεις κλαψοπούλι μου κι όλο πικρά φωνάζεις; / Για πες μου ποιος σε πλήγωσε και βαριαναστενάζεις; / Μαράθηκαν τα λούλουδα έσβησε το φεγγάρι / ένας λεβέντης χάθηκε που τόνε λέγαν Αρη. / Κείνος δε θέλει κλάματα δε θέλει μοιρολόγια/ θέλει αγώνες και χαρές αρματωσιές και βόλια».
Κοκκινοσκουφίτσα
