Επιστροφή στην… κανονικότητα. Η προεκλογική περίοδος συντομεύει αναγκαστικά τον χρόνο του υποκριτικού πένθους. Πού να περιμένεις «τα σαράντα», όταν σε δυο μήνες θα έχεις εκλογές; Και κυρίως πού να περιμένεις «τα σαράντα», όταν το αίμα των νεκρών αποτελεί μια πρώτης τάξης θάλασσα για να σερφάρεις πάνω της; Αμα στεγνώσει το αίμα, θα χαθεί η δυνατότητα του μακάβριου σέρφινγκ.
O Mητσοτάκης ανακοίνωσε πως θα κάνει εκλογές τον Μάη (χωρίς να προσδιορίσει και ημερομηνία), δίνοντας έτσι το έναυσμα για να ξαναρχίσει επίσημα η προεκλογική περίοδος (ανεπίσημα ποτέ δεν είχε σταματήσει).
Ο Ανδρουλάκης δήλωσε πως άμα πάρει 10% (διψήφιο ποσοστό) θα πάρει την τρίτη εντολή και θα προτείνει το σχηματισμό κυβέρνησης με πρωθυπουργό πολιτικό πρόσωπο, αλλά όχι τον Μητσοτάκη ή τον Τσίπρα. Αμα όμως πάρει 9,99% (μονοψήφιο ποσοστό), θα αποσυρθεί στη γωνιά του και δε θα κατέβει στο ρινγκ του σχηματισμού κυβέρνησης, γιατί ο λαός δε θα του έχει δώσει εντολή να κυβερνήσει.
Αναρωτιέται κανείς αν το σκέφτηκαν πολύ για να ετοιμάσουν αυτήν τη μπαρούφα που δεν τη λένε ούτε στα καφενεία υπό την επήρεια ούζου, όμως κάποιοι την πήραν στα σοβαρά. Και δεν εννοούμε τόσο τον… σοβαρό Σκέρτσο (που απάντησε ότι «δεν μπορούν να μπαίνουν όροι στο παιχνίδι που προσβάλλουν την ουσία της δημοκρατίας. Οι πολίτες θα ψηφίσουν. Θα σεβαστούμε προφανώς την ψήφο τους, αλλά δεν μπορούν να τίθενται τέτοιοι όροι στο τραπέζι. Να μη βρίσκεται στο τιμόνι της χώρας ο αρχηγός του πρώτου κόμματος») όσο τον… ακόμη πιο σοβαρό Ανδρέα Λοβέρδο, που σχολίασε πως «όταν απορρίπτουμε πρόσωπα, πρέπει και να προτείνουμε πρόσωπα, για να έχουν ξεκάθαρη εικόνα οι πολίτες», συμπληρώνοντας με… χιούμορ πως και το ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ έχει αρχηγό, «άρα όποιος το ψηφίζει, το ψηφίζει για να είναι και ηγέτης της χώρας»!
Τα πήρε στο κρανίο ο Ανδρουλάκης και παρήγγειλε να γίνει διαρροή… βαρύνουσας σημασίας: «Είναι πολιτικά παράδοξο ο Ανδρέας Λοβέρδος να έχει κοινές αγωνίες με τον Ακη Σκέρτσο και τον Γιάννη Οικονόμου».
Κι αυτή η μπουρδολογία έγινε νούμερο ένα είδηση, κατ’ εφαρμογήν του δόγματος «δώσε μια μπούρδα στο λαό για να ξεχάσει τα σοβαρά». Προηγουμένως, όπως θυμάστε, είχαμε ως πρώτη είδηση την επάνοδο του Πολάκη στον ΣΥΡΙΖΑ, μετά την… ταπεινή συγγνώμη που ζήτησε και τη… μεγαθυμία του σιδερένιου αρχηγού Τσίπρα που την έκανε δεκτή. Και να οι… αναλύσεις για τον «πολακισμό», να οι τίτλοι του τύπου «όμηρος του Πολάκη ο Τσίπρας», «ο Πολάκης είναι ο πραγματικός αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ» και τα παρόμοια.
Κάθε φορά ανασύρουν μια μπούρδα από τις πολλές που πέφτουν στην πιάτσα σε καθημερινή βάση, την πιο πιασάρικη (ανάλογα με τι βολεύει την κάθε πλευρά) και την καθιστούν μείζον πολιτικό θέμα.
Το έγκλημα στα Τέμπη, βέβαια, δεν μπορούν να το ξεπεράσουν. Τα στρατόπεδα, όμως, έχουν κατασταλάξει στη «γραμμή» τους.
Ο ΣΥΡΙΖΑ ισχυρίζεται πως το 2019 είχε παραδώσει στο 70% το έργο της τηλεδιοίκησης αλλά η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν κατάφερε να ολοκληρώσει το 30% μέσα σε τέσσερα χρόνια. Η ΝΔ ισχυρίζεται πως παρέλαβε μόνο το 18% το 2019 και πως το έχει σχεδόν έτοιμο. Και να ο χαρτοπόλεμος από τις δύο πλευρές.
Η ΝΔ ισχυρίζεται ότι στη Λάρισα η τηλεδιοίκηση λειτουργούσε πλήρως και πως για όλα φταίει ο μοιραίος σταθμάρχης που δεν ήξερε την τύφλα του και οι άλλοι δύο που σηκώθηκαν και έφυγαν πριν την ώρα τους αφήνοντάς τον μόνο (το ότι μόνος θα ήταν έτσι κι αλλιώς την ώρα που πέρασε το Ιντερσίτι από τη Λάρισα δεν έχει καμιά σημασία). Ο Τσίπρας πετάγεται αστραπιαία μέχρι τη Λάρισα και δείχνει το κτίριο της τηλεδιοίκησης που είναι ακόμα γιαπί. Για ρελάνς αποστέλλεται στη Λάρισα ένας άθλιος υφυπουργός Μεταφορών, για να δείξει ότι η τηλεδιοίκηση «λειτουργούσε πλήρως», αλλά έχει την ατυχία να πέσει σ’ έναν σταθμάρχη, ο οποίος λέει μπροστά στις κάμερες πως αυτό δεν είναι τηλεδιοίκηση, αλλά ένας πίνακας τοπικού ελέγχου, που δείχνει 2,5 χιλιόμετρα από τη μια κατεύθυνση και 1,5 χιλιόμετρο από την άλλη. Σύνολο μόλις 4 χιλιόμετρα, ούτε καν 10 (5+5) που πιστεύαμε μέχρι τώρα. Κι επειδή ο σταθμάρχης δεν καταλαβαίνει πως πρέπει να «εξυπηρετήσει» τον υφυπουργό που προσπαθεί να δώσει το σόου του, πετάγεται ο Γκρούεζας από πίσω, τον χτυπάει στον ώμο και του λέει «τέρμα»! Να βγάλει το σκασμό, γιατί εκτίθεται ο κύριος υφυπουργός!
Ο Τσίπρας εμφανίζεται στο Mega και -«διορθώνοντας» τον Σπίρτζη που είχε δηλώσει πως επί ΣΥΡΙΖΑ όλα ήταν καλώς καμωμένα- δηλώνει πρόθυμος να αναλάβει το μερίδιο της ευθύνης που του αναλογεί τα τελευταία 40 χρόνια. Ενα 10%, δηλαδή, με το υπόλοιπο 90% να μοιράζεται σε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, ανάλογα με τα χρόνια που διαχειρίστηκαν την κυβέρνηση.
Ο Μητσοτάκης ζητάει από τον Θεοδωράκη να του ετοιμάσει μια φίνα συνέντευξη-αγιογραφία και εμφανίζεται… κατασταλαγμένος. Αναλαμβάνει κι αυτός το μερίδιο της ευθύνης που του αναλογεί και τα χώνει σε όλες τις προηγούμενες κυβερνήσεις (και σ’ αυτές της ΝΔ, διότι αυτός διαφωνούσε σε πολλά, αλλά ένας απλός βουλευτής ήταν, δεν μπορούσε να κάνει τίποτα). Τα χώνει σε τι; Οχι επειδή εξαθλίωσαν και μετέτρεψαν σε καρμανιόλα το σιδηροδρομικό δίκτυο, αλλά γιατί… υποτάχτηκαν στις συντεχνίες και δεν προώθησαν την αξιολόγηση. Για τον Μητσοτάκη, οι ευθύνες είναι αποκλειστικά των εργαζόμενων. Οι πολιτικές ευθύνες συνίστανται στο ότι δεν ξεκαθάρισαν… την ήρα από το στάρι, δεν έδιωξαν τους ανίκανους για να βάλουν στη θέση τους άξιους!
Και ποιος άλλος μπορεί να το κάνει αυτό, παρά ο… πολιτικός με τη χαντζάρα, ο αποφασισμένος να συγκρουστεί με τα κακώς κείμενα, με το βαθύ κράτος… των συντεχνιών, ο Κούλης Μητσοτάκης; Γι’ αυτό ζητάει από τον ελληνικό λαό μια δεύτερη θητεία, ώστε να ολοκληρώσει αυτό που άρχισε.
Αν θυμόμαστε καλά, το κράτος το είχε «εκσυγχρονίσει» ο Μητσοτάκης ο Α’, συνέχισε να το «εκσυγχρονίζει» ο Σημίτης, μετά το «επανίδρυσε» ο Καραμανλής ο Β’, οι επόμενοι (Παπανδρέου ο Β’, Σαμαράς) το άδειασαν από κόσμο, ο Τσίπρας το άφησε όπως το βρήκε και στο τέλος το έκανε «επιτελικό» ο Μητσοτάκης ο Β’!
Παραπάει η κοροϊδία. Δεν έχουμε κανένα «κράτος των συντεχνιών». Εχουμε ένα αστικό κράτος που από τα τέλη της δεκαετίας του ’80 (τουλάχιστον) προσπαθεί να φέρει σε πέρας τη συντηρητική ανασυγκρότηση του ελληνικού καπιταλισμού. Η μνημονιακή περίοδος ήταν η ευκαιρία για να ολοκληρωθεί αυτή η συντηρητική ανασυγκρότηση με έναν πόλεμο-αστραπή (blitzkrieg, όπως ονόμαζαν την τακτική τους οι ναζί του Χίτλερ).
Σε ό,τι αφορά το ελληνικό αστικό κράτος, η συντηρητική ανασυγκρότηση είχε στον πυρήνα της τις ιδιωτικοποιήσεις. Οχι μόνο με την αλλαγή ιδιοκτησιακού καθεστώτος, με το ξεπούλημα των «φιλέτων» στο ιδιωτικό κεφάλαιο, αλλά και με τη λειτουργία της λεγόμενης Κοινής Ωφέλειας με σκληρά ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, από τη μια να αναγκάζονται οι άνθρωποι του λαού να βάζουν το χέρι πιο βαθιά στην τσέπη για ζωτικά αγαθά (Υγεία, Παιδεία, Ενέργεια, Υδρευση, Συγκοινωνίες), αλλά και να εξαθλιώνονται οι φορείς που παρέχουν αυτές τις υπηρεσίες.
- Ο δασικός πλούτος καταστρέφεται, με ή χωρίς ανθρώπινες απώλειες, επειδή δεν υπάρχει πολιτική προστασίας και ανάπτυξης του δάσους.
- Οι καμένες δασικές εκτάσεις μετατρέπονται σε κέντρα δημιουργίας πλημμυρικών φαινομένων -με ή χωρίς ανθρώπινες απώλειες- γιατί δεν κατασκευάζονται τα απαραίτητα ουσιαστικά αντιπλημμυρικά έργα, αλλά γίνονται μόνο κάποια πασαλείμματα για το θεαθήναι.
- Η πανδημία του κοροναϊού κατέστησε την Ελλάδα πρωταθλήτρια σε θανάτους, γιατί το ΕΣΥ ήταν διαλυμένο, γιατί δεν διατέθηκαν κονδύλια για τη δημιουργία των απαραίτητων ΜΕΘ και του ιατρονοσηλευτικού προσωπικού τους, ενώ παράλληλα οι μεγάλες καπιταλιστικές επιχειρήσεις λειτουργούσαν κανονικότατα, ακόμη και στις περιόδους των ψευτο-λοκντάουν, με αποτέλεσμα ο κόσμος να μένει εντελώς απροστάτευτος.
- Το σιδηροδρομικό δίκτυο λειτουργούσε μόνο για να βγάζει υπερκέρδη η θυγατρική του ιταλικού μονοπώλιου FSI και το έγκλημα στα Τέμπη ήταν προδιαγεγραμμένο.
Ο κατάλογος είναι μακρύς. Και τον γνωρίζουμε όλες και όλοι. Για το αστικό πολιτικό σύστημα, όμως, τα εγκλήματα σε βάρος του λαού είναι απλά «η στραβή στη βάρδια» του κόμματος που κυβερνά. Το έγκλημα στο Μάτι χρησιμοποιήθηκε από τη ΝΔ για να φθείρει την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Το έγκλημα στα Τέμπη χρησιμοποιείται τώρα από τον ΣΥΡΙΖΑ για να φθείρει την κυβέρνηση της ΝΔ.
Οι αιτίες των εγκλημάτων, για τις οποίες είναι συνυπεύθυνα όλα τα αστικά κόμματα εξουσίας, μένουν στο απυρόβλητο. Για παράδειγμα, η ιδιωτικοποίηση του ΟΣΕ, που βρίσκεται στον πυρήνα του εγκλήματος.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ
Kαθώς θα τους βλέπουμε να σερφάρουν πάνω στο αίμα των αδικοχαμένων στα Τέμπη νεκρών, ας σφυρηλατήσουμε τη δική μας στάση απέναντι στα πράγματα.
Καμιά εμπιστοσύνη στα μεγάλα λόγια, στις αγωνιστικές φανφάρες, στις εκκλήσεις χωρίς πρακτικό αντίκρισμα, στο κάθε είδους πολιτικάντικο νταραβέρι.
Χρειαζόμαστε μια γραμμή πλήρους ρήξης με την κεφαλαιοκρατία και το πολιτικό της σύστημα. Εξω και πέρα από τον άγονο κύκλο του κοινοβουλευτισμού και των εκλογών του. Αυτό δεν είναι απολιτική ή μη πολιτική στάση, όπως λένε οι καλοθελητές των κομματικών επιτελείων του αστικού κοινοβουλευτισμού.
Αυτό είναι μια βαθύτατα πολιτική στάση, μια στάση ρήξης και αποδέσμευσης από την εκλογική κοροϊδία και τους αέναους κύκλους της. Είναι η δέσμευση ότι δεν πρόκειται να βαδίσουμε πια κάτω από ξένες σημαίες, αλλά μόνο κάτω από τις δικές μας. Οτι παύουμε να είμαστε ψηφοφόροι που αναθέτουμε τη διαχείριση των υποθέσεών μας σ’ αυτούς που ψηφίσαμε και ότι παίρνουμε τις τύχες μας στα δικά μας χέρια.
Τις δικές μας σημαίες, τις σημαίες της εργατικής τάξης, κανείς δεν μας τις χάρισε ποτέ. Αυτές οι σημαίες φτιάχτηκαν από τα πουκάμισα των προγόνων μας και χρωματίστηκαν από το αίμα τους. Μόνοι μας πρέπει να τις φτιάξουμε και πάλι, για να τις δούμε να κυματίζουν ξανά στους αγώνες για τα δικαιώματά μας μέσα στον καπιταλισμό, στους αγώνες για να εξαφανιστεί από προσώπου Γης η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και ν’ ανατείλει το φως μιας κοινωνίας χωρίς κεφαλαιοκράτες και εργάτες, χωρίς αφέντες και δούλους, με τον πλούτο να αποτελεί συλλογική ιδιοκτησία της κοινωνίας των ανθρώπων της δουλειάς.
ΑΠΟΧΗ από τις ΚΑΛΠΕΣ της απάτης. Αποχή-δέσμευση για συμμετοχή στους ταξικούς αγώνες. Για να ξεκινήσει -επιτέλους- η ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος. Για να μπορούμε να στεκόμαστε απέναντι από το αστικό στρατόπεδο και ν’ αποκρούουμε τις επιθέσεις του, διεκδικώντας τα δικαιώματά μας, αντί να σερνόμαστε πίσω από τις πολιτικές του ηγεσίες, δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα.
