Από τον Ερικ στη Γλυκερία… Τι συμφορά!

Και το πορδοβούλωμα «Φοίβος»

Ο Ερικ Κλάπτον, συνεπής σ’ αυτό που κάνει από πέρυσι, έπαιξε τρεις μέρες στο Royal Albert Hall του Λονδίνου με τη Fender του βαμμένη στα χρώματα της παλαιστινιακής σημαίας. Δε χρειαζόταν να πει κάτι. Απλά σήκωσε την κιθάρα του και την έδειξε. Το μήνυμά του πέρασε σε εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Ερικ Κλάπτον είν’ αυτός και δεν έχει ν’ αποδείξει τίποτα. Ειδικά στους σιωνιστές που του επιτέθηκαν και πάλι λυσσασμένα μέσα από τα σόσιαλ μίντια, κατηγορώντας τον σαν… υποστηρικτή των εγκλημάτων της Χαμάς.

Από την άλλη, ο Κλάπτον δεν κάνει συναυλίες-αρπαχτές, για να… συμπληρώσει τα ένσημα. Οι εμφανίσεις του δεν είναι για λύπηση. Στα 80 του στέκεται καταπληκτικά στη σκηνή, «κολυμπώντας» μέσα σ’ εκείνο το blues rock mood, σήμα κατατεθέν της εξηντάχρονης καριέρας του, στη διάρκεια της οποίας έχει αναδειχτεί σε έναν από τους πιο επιδραστικούς μουσικούς παγκόσμια. Οταν έχεις μια βιβλιοθήκη βραβεία (18 Γκράμι, εκτός των άλλων!), έχεις πουλήσει εκατομμύρια δίσκους και -προπαντός αυτό- σε έχουν αναγνωρίσει οι ομότεχνοί σου ως έναν από τους πολύ μεγάλους, δεν κάθεσαι ν’ ασχοληθείς με τα ουρλιαχτά των σιωνιστών.

Kαποιοι… αντικειμενικοί ενοχλήθηκαν επειδή τα βίντεο έδειχναν εικόνες από τη Γάζα, αλλά δεν είχαν καμιά αναφορά στη Χαμάς και τα… εγκλήματα της 7ης Οκτώβρη. Κι είχε μια σκασίλα ο Κλάπτον. Ισως ν’ ανησυχούσε αν τον έπιανε στα δίχτυα της πένας του ο… Κανέλλης, αλλά η περιοδεία του δεν περιλαμβάνει την Αθήνα (Λονδίνο, Μιλάνο, Παρίσι), οπότε ο Κανέλλης προτίμησε να κάνει την υπόθεση αβαβά.

Ο Κλάπτον, πέρα από τη μουσική του αξία, δεν είναι κάποιος αριστερός καλλιτέχνης. Δεν θα τον έλεγες καν πολιτικοποιημένο. Και σε πάρτι της βασίλισσας έχει παίξει και μετά το χτύπημα στους δίδυμους πύργους του Μανχάταν έχει παίξει. Και τη δεκαετία του ’70, βουτηγμένος τότε στα ναρκωτικά και το αλκοόλ, φλερτάριζε ανοιχτά με τους ρατσιστές και τους φασίστες του Ινοκ Πάουελ. Είχε, όμως, την εντιμότητα να κάνει την πιο σκληρή αυτοκριτική, δηλώνοντας ότι νιώθει «αηδιασμένος» με τον εαυτό του για τα «σωβινιστικά» και «φασιστικού τύπου» σχόλια που είχε κάνει. Είπε: «Κατέστρεφα ό,τι κι αν έπιανα. Ντρεπόμουν τόσο πολύ για το ποιος ήμουν — ένα είδος μισο-ρατσιστή, πράγμα που δεν είχε κανένα νόημα. Οι μισοί μου φίλοι ήταν μαύροι, είχα σχέση με μια μαύρη γυναίκα και ήμουν υποστηρικτής της μαύρης μουσικής».

Οι παρεμβάσεις του εδώ και πολλά χρόνια έχουν περισσότερο φιλανθρωπικό παρά πολιτικό χαρακτήρα. Δεν έχει την πολιτικοποίηση του φίλου του Ρότζερ Γουότερς. Ομως τα εγκλήματα των σιωναζιστών τον συγκλόνισαν. Και ακολούθησε το παράδειγμα του φίλου του. «Μαζί με τον αγαπημένο φίλο μου Ρότζερ Γουότερς, υποστηρίζω τον Αντριου Φεϊνστάιν, ανεξάρτητο υποψήφιο στην περιφέρεια Χόλμπορν και Σεντ Πάνκρας, στον αγώνα του για τα παιδιά της Γάζας, για τη λευτεριά του λαού της Παλαιστίνης και για την ψυχή του ανθρώπινου είδους… Ενάντια στη γενοκτονία στη Γάζα… Για την αγάπη και την Αλήθεια… Ερικ Κ.», έγραψε τον Ιούνη του 2024.

Along with my dear friend Roger Waters, I stand in support of Andrew Feinstein, independent candidate for Holborn and St Pancras, in his fight for the children of Gaza, for the freedom of the people of Palestine, and for the soul of the human race… Against the genocide in…

— Eric Clapton (@EricClapton) June 11, 2024

Μερικούς μήνες νωρίτερα, τον Νοέμβρη του 2023, είχε γράψει και κυκλοφορήσει τη σύνθεση Voice of a Child (Φωνή ενός Παιδιού), καταγγέλλοντας σθεναρά τη γενοκτονία στη Γάζα.

Κι εμείς εδώ στην Ελλάδα είμαστε αναγκασμένοι ν’ ασχολούμαστε με τη Γλυκερία, η οποία δεν ακολούθησε τους υπόλοιπους λαϊκούς τραγουδιστές (Νικολόπουλο, Πίτσα Παπαδοπούλου, Στέλιο Διονυσίου κ.ά.), που αναγκάστηκαν να βάλουν την ουρά στα σκέλια και ν’ ακυρώσουν την εμφάνισή τους σε σιωνιστικό φεστιβάλ, αλλά επιμένει να πάει και το ανακοινώνει με καμάρι.

Καλά κάνουμε και ασχολούμαστε και αυτή η κυρία πρέπει να μην μπορέσει να ξανασταθεί στο σανίδι στην Ελλάδα (ας πάει στη σιωνιστική οντότητα, όπου είναι δημοφιλής, όπως και άλλοι έλληνες του λαϊκού τραγουδιού, που χρόνια τώρα κάνουν αρπαχτές διασκεδάζοντας τα σιώνια), όμως μια σύγκριση στα μεγέθη (από τη μια ο Ερικ Κλάπτον, από την άλλη η Γλυκερία!) προκαλεί… κατάθλιψη.

Κι επειδή πρέπει να τα λέμε όλα, θα σημειώσουμε ότι εσχάτως ξύπνησαν πολλοί. Μετά τους 53.000 νεκρούς αμάχους κι αφού πρώτα μίλησαν ο Μακρόν και ο Στάρμερ, μίλησε και ο… Νταλάρας. Εντάξει, έστω και ετεροχρονισμένα, έστω και χωρίς καμιά αναφορά στην Παλαιστινιακή Αντίσταση, βοηθούν οι δηλώσεις τους. Καλά θα κάνουν, όμως, να μαζευτούν ορισμένοι που το παίζουν και ούλτρα πολιτικοποιημένοι και αριστεροί.

Δεν αναφερόμαστε στον Νταλάρα που κρύφτηκε πίσω από τον Εχούντ Ολμέρτ, αναπαράγοντας τα λόγια του: «Αυτό που κάνει τώρα το Ισραήλ στη Γάζα ισοδυναμεί με έγκλημα πολέμου. Χιλιάδες Παλαιστίνιοι πολίτες σκοτώνονται μαζί με Ισραηλινούς στρατιώτες και αυτό είναι αποκρουστικό και εξωφρενικό από κάθε άποψη. Αυτά δεν είναι δικά μου λόγια αλλά του πρώην πρωθυπουργού του Ισραήλ. Και δεν είναι ο μόνος, υπάρχουν χιλιάδες καλλιτέχνες, διανοούμενοι, οι οποίοι ανέχονται μία κυβέρνηση που διασύρει την υπόστασή τους. Όσες προσπάθειες και να κάνουν δεν γίνεται τίποτα τα τελευταία χρόνια.  Επειδή τον τελευταίο καιρό υπάρχει μία μόδα, ηγέτες κρατών να είναι επιχειρηματίες, θα ήθελα να πω μία σκέψη. Όταν επιλέγεις το αίμα και τον θάνατο είναι πολύ κακή επένδυση για το μέλλον. Και αυτό θα πρέπει να τους αφορά όλους».

Αναφερόμαστε στον Φοίβο Δεληβοριά, που πετάχτηκε σαν το πορδοβούλωμα και με θράσος χιλίων ινστρουκτόρων δήλωσε: «Δεν βρίσκω καμία λογική στο πώς μπορεί να αντιμετωπιστεί η βία ή μία τρομοκρατική πράξη με την εθνοκάθαρση»!