Η φωτογραφία είναι από τη διήμερη περιοδεία της υπουργού Πολιτισμού και Αθλητισμού Λίνας Μενδώνη στην Αργολίδα, που ξεκίνησε με επίσκεψη στον μητροπολίτη Αργολίδος Νεκτάριο, στην έδρα του στο Ναύπλιο. Ο τρόπος με τον οποίο η υπουργός υποκλίνεται και ασπάζεται την δεξιάν του γέροντος υποδηλώνει την βαθύτατη χριστιανική πίστη της υπουργού, που πρέπει να υποδηλώνεται με κάθε ευκαιρία και με τον προβλεπόμενο τύπο και τρόπο.
Υποθέτουμε ότι για την τήρηση των ιερών κανόνων εκ μέρους της υπουργού φροντίζει η επανακάμψασα ειδική σύμβουλός της για θέματα επικοινωνίας, Αννα Παναγιωταρέα, η οποία την συνόδευε και κατά την εν Αργολίδι περιοδεία της, ομού μετά του βουλευτού της ΝΔ Ιωάννη Ανδριανού και του αντιπεριφερειάρχου Αργολίδος Δημητρίου Σχοινοχωρίτη. Να ρωτήσουμε: για ποιο λόγο η υπουργός Μενδώνη έχει ανάγκη από «σύμβουλο επικοινωνίας»; Ρητορικό είναι, φυσικά, το ερώτημα. Θυμηθείτε την Αμφίπολη και τους… «παπάδες» που έκανε η Παναγιωταρέα με την εθνικιστική προπαγάνδα.
Την υπουργό Πολιτισμού συνόδευε και ο βουλευτής Γιάννης Ανδριανός. Ηταν εκπρόσωπος Τύπου του πρωθυπουργού Κώστα Καραμανλή, όταν παρέλαβε το περιβόητο DVD από τον «κομιστή» Θέμο Αναστασιάδη, με το «υλικό» από τη βρομερή «υπόθεση Ζαχόπουλου» (ελπίζουμε να μην την ξεχάσατε). Αυτός που παραλάμβανε πορνοβίντεο δεν είχε κανένα πρόβλημα, ως υφυπουργός Αθλητισμού των Σαμαροβενιζέλων, να τεθεί τον Σεπτέμβρη του 2014 επικεφαλής εκείνων που κατηγορούσαν τον Ματίας Λάνγκχοφ σαν… «πορνογράφο». Eφυγε… σφαιράτος από την Αθήνα και πήγε στην Επίδαυρο για να συγχαρεί εκείνους που οδήγησαν στο κρατητήριο τον (τότε) 74χρονο θρύλο του ευρωπαϊκού θεάτρου Λάνγκχοφ, τον πολυβραβευμένο σκηνοθέτη ντοκιμαντέρ Ολιβιέ Ζισουά, την ηθοποιό Νικόλ Μαρσέ και τον εικονολήπτη Πατρίκ Τρες!
Ξεσηκώθηκε σάλος, δίκη για βεβήλωση του αρχαιολογικού χώρου δεν έγινε, μια δίκη για… κινηματογράφηση χωρίς άδεια έληξε μετά από χρόνια με την αθώωση όλων των κατηγορούμενων (διότι διέθεταν όλες τις απαιτούμενες άδειες) κι αν ο Λάνγκχοφ δεν ήταν τόσο… αθεράπευτα ελληνολάτρης, θα μπορούσε να κάνει διεθνώς ρεζίλι την Ελλάδα και την κυβέρνησή της. Δεν το έκανε, αποφεύγοντας οποιαδήποτε επαφή με τη δικαστική διαδικασία. Αυτός είναι ο Ανδριανός, που καμάρωνε δίπλα στην Μενδώνη και την Παναγιωταρέα στη βίζιτα στον δεσπότη. Περισσότερες λεπτομέρειες στο άρθρο μας εκείνης της εποχής, με τίτλο: Εθνικιστική μπόχα μέσα από τα ερείπια της Επιδαύρου.
Το τρίο του… πολιτισμού (τον αντιπεριφερειάρχη δεν τον μετράμε) Μενδώνη-Παναγιωταρέα-Ανδριανός επισκέφτηκε τον δεσπότη Νεκτάριο. Ποιος είναι αυτός που με τόση ευλάβεια προσκύνησε και ασπάστηκε την δεξιάν του η Μενδώνη; Είναι από τους μοντέρνους δεσποτάδες, επί χρόνια στενός συνεργάτης του Ιερώνυμου που τον έκανε και δεσπότη. Ομως, τα όρια του μοντέρνου στο δεσποταριάτο είναι εντελώς περιορισμένα. Ο σοβάς της μοντερνιάς είναι τόσο λεπτός που πέφτει με το πρώτο κούνημα.
Ψάχνοντας λίγο στο Διαδίκτυο, βρήκαμε τον Νεκτάριο ως συγγραφέα του βιβλίου «Θέλω να ζήσω». Αντιλαμβάνεστε ότι αναφέρεται στην άμβλωση, η οποία ισοδυναμεί με διάπραξη… ανθρωποκτονίας με άμεσο δόλο! «Τρομακτική γενοκτονία» είναι για τον Νεκράριο οι αμβλώσεις! «Κάθε μέρα χιλιάδες γυναίκες σ’ όλο τον κόσμο προσέρχονται στα μαιευτήρια, όχι για να νιώσουν τη χαρά απ’ τον ερχομό στον κόσμο μιας νέας ύπαρξης, αλλά για να διακόψουν την κυοφορία μιας νέας ζωής. Ειδικά πολλά νέα κορίτσια αντιμετωπίζουν το θέμα με τέτοια ελαφρότητα και ανεμελιά, που σε κάνει να απορείς… Το μικρό αυτό βιβλίο γράφτηκε από ποιμαντική αγωνία και ευθύνη… Ισως έτσι περιοριστεί, έστω και στο ελάχιστο, αυτή η τρομακτική γενοκτονία…», γράφει ο δεσπότης στον πρόλογο! Αλήθεια, γιατί τα βάζουμε με το Ανώτατο Δικαστήριο στις μακρινές ΗΠΑ, όταν οι υπουργοί της «δικής μας» κυβέρνησης προσκυνούν και χειροφιλούν δεσποτάδες που προσωποποιούν τον «τραμπισμό» στη χώρα μας;
Βγαίνοντας από το δεσποτικό μέγαρο, η Μενδώνη αναφέρθηκε στις αντιδράσεις που έχει προκαλέσει η απόφαση αποφυλάκισης του Λιγνάδη, σημειώνοντας: «Για τo θέμα Λιγνάδη έχει αποφανθεί η Ελληνική Δικαιοσύνη. Εφόσον πιστεύουμε στην ανεξάρτητη Δικαιοσύνη, να μένουμε σε αυτά που έχουν αποφανθεί οι δικαστές. Καλόν είναι ο Πολιτισμός να μην εργαλειοποιείται με αυτόν τον τρόπο»!
Ακόμα και ο πιο συντηρητικός αστός δημοσιολόγος δε θα υποστηρίξει την άποψη της άκριτης αποδοχής των δικαστικών αποφάσεων. Κάποιοι από δαύτους θα θυμίσουν τη φράση «και οι κρίνοντες κρίνονται» και μετά θα προσπαθήσουν να την υπονομεύσουν με σοφιστείες που ξεκινούν με τη λέξη «αλλά…». Ομως η Μενδώνη δε διαθέτει ούτε τη μόρφωση ούτε την ευστροφία των «επώνυμων» αστών δημοσιολόγων, γι’ αυτό τα λέει μπρούτα (όπως ακριβώς της τα είπε η σύμβουλος Παναγιωταρέα): «Να μένουμε σε αυτά που έχουν αποφανθεί οι δικαστές»!
Αμ’ το άλλο; «Ο Πολιτισμός να μην εργαλειοποιείται μ’ αυτόν τον τρόπο»; Οπως ακριβώς το… δίδαξε η Παναγιωταρέα, στο πρώτο Δελτίο Τύπου του ΥΠΠΟ: «Η απόφαση της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού να μην παραστεί στην πρεμιέρα του Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας ήταν απολύτως συνειδητή επιλογή, προκειμένου να μη νομιμοποιήσει με την παρουσία της την εργαλειοποίηση του Πολιτισμού. Ο ΣΥΡΙΖΑ επιχειρεί να μετατρέψει τις θεατρικές σκηνές σε λαϊκά δικαστήρια. Σε αυτόν τον κατήφορο δεν πρόκειται να τους ακολουθήσουμε»!
Οταν βγάζουν έναν ελληνοουκρανό χορευτή, ντυμένο με την ουκρανική σημαία, να κάνει προπαγάνδα υπέρ του στρατόπεδου της ιμπεριαλιστικής Δύσης, δεν είναι «εργαλειοποίηση του Πολιτισμού». Οταν εμφανίζεται (μετά το τέλος της παράστασης, μάλιστα και όχι πριν από την έναρξή της) ο ελληνοκύπριος χορευτής των Peeping Tom, Πάνος Μαλακτός, κρατώντας ένα πλακάτ που γράφει «Rapists must be in jail» («Οι βιαστές πρέπει να βρίσκονται στη φυλακή»), είναι… εργαλειοποίηση του Πολιτισμού! Η μοιρασιά του Καραγκιόζη, διά χειρός Παναγιωταρέα, με υπογραφή Μενδώνη: «Αυτά είναι δικά μου, αυτά δεν είναι δικά σου, αυτά είναι δικά μου, αυτά δεν είναι δικά σου…».
[Επί τη ευκαιρία: τ’ ακούς, Παπαχρήστο; Ελληνοκύπριος ήταν ο χορευτής με το πλακάτ, όχι Βέλγος. Και έχει βιώσει κακοποιητικές συμπεριφορές, όπως δηλώνει σε συνέντευξή του στο avgi.gr. Ιδιαίτερα στο Ισραήλ, όπου πήγε το 2016 για να δουλέψει.
«Ετσι έμαθα από νωρίς να διαχειρίζομαι τις κακοποιητικές συμπεριφορές της εξουσίας στο χώρο της τέχνης, που δυστυχώς δεν γνωρίζουν σύνορα», λέει. Σήμερα είναι ξεκάθαρος: δε θα πήγαινε να ζήσει και να εργαστεί στο Ισραήλ «γιατί εκεί το κράτος δολοφονεί καθημερινά τους Παλαιστινίους. Και αυτό με ενοχλεί». Δεν ξέρουμε αν το γνωρίζει, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ, στον οποίο τον «χρέωσε» η Μενδώνη, δεν έχει τέτοια προβλήματα. Ο Τσίπρας, πέρα από το συνεχές αλισβερίσι με τους σιωνιστές, έφτασε στο σημείο να ξεπεράσει τον Τραμπ, χαρακτηρίζοντας την Ιερουσαλήμ «ιστορική πρωτεύουσα του Ισραήλ»!
Αξίζει να παραθέσουμε τη διήγηση του Μαλακτού για την παρέμβαση στην Καλαμάτα:
«Είμαι Κύπριος και όχι Ελληνας. Δεν παρακολουθώ τις πολιτικές εξελίξεις όλων των χωρών με λεπτομέρειες. Μόνο αυτά που με απασχολούν. Ούτε το όνομα του υφυπουργού Πολιτισμού της Ελλάδας γνωρίζω. Νοιάζομαι για την ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ, η οποία δεν υπάρχει σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Νοιάστηκα για την δολοφονία του Ζακ, με αφορούσε η δικαστική εξέλιξη της υπόθεσης Λιγνάδη, γιατί ήταν επικεφαλής του Εθνικού Θεάτρου. Σήκωσα το πανό, για να σώσω την δική μου ψυχή.
Οταν πληροφορήθηκα το μεσημέρι της Παρασκευής, ότι θα είναι παρούσα στην παράσταση η κ. Μενδώνη σκέφτηκα πως δεν μπορεί να δώσω δύο ώρες στην παράσταση τον καλύτερό μου εαυτό για να ευχαριστήσω την υπουργό, η οποία δεν έκανε αυτά που έπρεπε για τη υπόθεση Λιγνάδη. Ενημέρωσα τους δύο χορογράφους μου που ήταν στο εξωτερικό για την δράση μου. Μου είπαν “Ναι”. Ενημέρωσα και τον μάνατζερ. Με βοήθησαν οι τεχνικοί να βρω πανί και μπογιές για το πανό. Ηταν επιλογή μου να γραφτεί το σύνθημα στα αγγλικά. Δεν υπάρχει δικαιοσύνη σε πολλά μέρη του κόσμου.
Λίγες ώρες πριν ξεκινήσει η παράσταση αρχίζουν οι πιέσεις από το φεστιβάλ Καλαμάτας. Μου λέγανε να μην το κάνω γιατί αυτό θα είχε επιπτώσεις στην καριέρα μου, στην συμμετοχή μου σε άλλες διοργανώσεις, να σκεφτώ το καλό της ομάδας, το καλό του Φεστιβάλ. Ημουν έξαλλος με αυτά που άκουγα. Βγήκα εκτός εαυτού. Δεν μπορούσα να πιστέψω ότι το σύνθημα “οι βιαστές πρέπει να είναι στην φυλακή” δεν είναι αυτονόητο για όλους… Πώς είναι δυνατόν να είναι μέσα στην αίθουσα η υπουργός Πολιτισμού και ‘γω να είμαι άπραγος. Εγώ να μην αντιδράσω. Ημουν σε απίστευτη ένταση. Ετρεμαν τα πόδια μου. Ταυτόχρονα έπρεπε να κάνω ενδοσκόπηση για την παράσταση. Μου λέγαν να ηρεμήσω. Δεν τα κατάφερα.
Πίστευα ότι η Μενδώνη παρακολουθεί την παράσταση. Την αναζητούσα με το βλέμμα αλλά δεν την έβλεπα. Αγωνιούσα να μην μου κλέψουν το πανό. Το είχα καλά κρυμμένο στη σκηνή. Τελειώνει η παράσταση, αρχίζουμε τις υποκλίσεις και μετά την τέταρτη υπόκλιση με πιάνει πανικός. Η τώρα ή ποτέ. Αν δεν το έκανα θα το μετάνιωνα αργότερα. Αποχωρούν οι συγχορευτές μου και τότε μένω μόνος στη σκηνή. Παίρνω το πανό το ανοίγω και έρχεται η λύτρωση. Οι άλλοι χορευτές δεν κρύβονται πίσω από τα σκηνικά, αλλά μένουν στην σκηνή και χειροκροτούν. Πρώτη ανάσα. Το κοινό διαβάζει το μήνυμα και ξεσπά σε χειροκρότημα. Κάποιοι από τα πάνω έδρανα φωνάζουν. Προχώρα, μπράβο, πού είναι η υπουργός… Εγώ την αναζητώ με τα μάτια, αλλά δεν την βρίσκω. Μπράβο!!! Τα πόδια μου τρέμουν, λυγίζουν…Ξεσπάω σε κλάματα. Η υπουργός γιατί φοβήθηκε και έφυγε; Μήπως αυτό δείχνει ενοχή; Θα ήταν υποκρισία για μένα, να βγω στην σκηνή και να μην κάνω αυτό που μου υπαγορεύουν οι δικές μου αρχές και η δική μου συνείδηση. Η θεατρική ομάδα δεν είναι ούτε πολιτική ούτε ακτιβιστική. Ομως εγώ, ο δημιουργός Πάνος, είμαι ακτιβιστής και δεν μπορώ να καμώνομαι ότι δεν ξέρω τι συμβαίνει στο θεατρικό κόσμο της Ελλάδας. Είμαι ένας δημιουργός που νοιάζεται για το σήμερα και για το μέλλον. Είμαι ομοφυλόφιλος και με αφορούν τα δικαιώματα μας.
Εχω ένταση και σήμερα και θα έχω συνεχώς. Και στο Βέλγιο -που υποτίθεται σέβεται και αναγνωρίζει δικαιώματα- έχω βιώσει ομοφοβικές επιθέσεις και κακοποιητικές συμπεριφορές. Η αστυνομία και εκεί κλείνει τα μάτια στα δικαιώματα των μειονοτήτων. Αρα το επιχείρημα που ακούστηκε, αφού δεν είσαι Ελληνας γιατί σε αφορά η υπόθεση Λιγνάδη, είναι άτοπο. Υπήρχε λόγος που αντέδρασα στέλνοντας μήνυμα και στα αγγλικά. Παλεύω για τα ανθρώπινα δικαιώματα, για τα δικαιώματα των μειονοτήτων, εναντιώνομαι στη βία, στην πατριαρχία και λέω όχι στον εκφοβισμό.
Αυτά τα μηνύματά μου εμπεριέχονται σε όλες τις χορογραφίες μου. Δουλεύω το “όλοι μαζί”. Πρέπει τέτοιες ακτιβίστικες δράσεις να συνεχιστούν σε όλες τις πολιτιστικές δράσεις στην Ελλάδα, μέχρι τη δικαίωση στην υπόθεση του Λιγνάδη. Η δικαιοσύνη μάς αφορά όλους. Οχι μόνο τα θύματα. Αντίστοιχες συμπεριφορές κακοποιητικές, ομοφοβικές, σεξουαλικών παρενοχλήσεων και μη απόδοσης δικαιοσύνης υπάρχουν και στο Βέλγιο και στην Κύπρο. Το “μην ανακατεύεσαι” δεν με αφορά. Το “ας την βολέψουμε” δεν με αφορά. Ετσι είμαι. Δεν με καθοδήγησαν σωματεία, συνδικάτα, κόμματα. Παλεύω για τη Δικαιοσύνη και τον Πολιτισμό. Η κ. Μενδώνη δεν θα έπρεπε να είναι υπουργός Πολιτισμού».]
Η μετατροπή του σκανδάλου Λιγνάδη σε δικομματική κοκορομαχία με τον ΣΥΡΙΖΑ, βολεύει την κυβέρνηση Μητσοτάκη, βολεύει και τον Λιγνάδη. Οι αντιδράσεις σύσσωμου του καλλιτεχνικού κόσμου «χρεώνονται» στον ΣΥΡΙΖΑ με στόχο να ακυρωθούν επί της ουσίας ως δήθεν «πολιτικά στημένες», ενώ ο Λιγνάδης παρουσιάζεται σαν… «θύμα πολιτικής σκευωρίας»!
Να τα ξαναπούμε, λοιπόν. Ο Λιγνάδης είναι εκπρόσωπος του δεξιού εθνικιστικού σκοταδισμού. Ο Λιγνάδης, που ασπάζεται μινιατούρα του Παρθενώνα μπροστά στον Μητσοτάκη (ο οποίος πήγε με ελικόπτερο από την Αντίπαρο για να δει την παράστασή του), τη Σακελλαροπούλου και τη Μενδώνη, παραπέμπει στις μινιατούρες του Παρθενώνα που υποχρεώνονταν να κατασκευάσουν οι αριστεροί φαντάροι στο κολαστήριο της Μακρονήσου. «Ζήτω η αιωνία Ελλάς» έγραφε ένα σύνθημα γραμμένο με ασβέστη σε μια λοφοπλαγιά του κολαστήριου. Αυτή την «αιωνία Ελλάδα» εκπροσωπούσε ο Λιγνάδης. Ολα τα άλλα και κυρίως η σεξουαλικά κακοποιητική του συμπεριφορά ήταν αδιάφορα.
Δεν ήξεραν για τις αθέατες (στους πολλούς) πλευρές του; Φυσικά και ήξεραν, αλλά γιατί να ενδιαφερθούν; Μήπως ενδιαφέρθηκαν για τον βουλευτή Νίκο Γεωργιάδη, σκληρό νεοφιλελεύθερο και συνεργάτη του Μητσοτάκη, που «αγόραζε» ανήλικα στη Μολδαβία για να τα κακοποιήσει σεξουαλικά; Τόσοι βουλευτές της ΝΔ έσπευσαν να του συμπαρασταθούν στη δίκη.
Η υπόθεση στη Μολδαβία «έκλεισε» δικαστικά (αντιλαμβάνεστε πώς, για τη Μολδαβία -όπου ο Γεωργιάδης ήταν σύμβουλος υπουργού- μιλάμε!) και ο Μητσοτάκης δεν είχε κανένα πρόβλημα να τον κάνει σύμβουλό του (εν γνώσει του για την υπόθεση στη Μολδαβία). Οταν η υπόθεση άνοιξε στην Ελλάδα, μετά από δημοσιεύματα του Βαξεβάνη, ο Γεωργιάδης καταδικάστηκε για το πλημμέλημα της ασέλγεια κατά συρροή και κατ΄εξακολούθηση (τα παιδιά ήταν άνω των 15 ετών, είπαν) σε ποινή φυλάκισης 28 μηνών. Οταν η υπόθεση έφτασε στο δεύτερο βαθμό, είχε επέλθη παραγραφή και η η ποινική δίωξη έπαυσε (δεν αθωώθηκε). Τότε ο Γεωργιάδης είχε το θράσος να δηλώσει πως «με την απόφαση του Εφετείου Αθηνών έκλεισε -με την παύση της ποινικής δίωξης- η γνωστή υπόθεση εναντίον μου. Μια υπόθεση που κατασκευάστηκε με προφανείς πολιτικούς σκοπούς. Μια υπόθεση στην οποία είμαι απόλυτα αθώος. Ελπίζω εφεξής να μην υποστεί κανένας έλληνας πολίτης τη μεταχείριση που δέχτηκα εγώ. Ελπίζω κανείς ποτέ να μη βιώσει την αδικία και τον διασυρμό που βίωσα εγώ». Παρέστησε τον αθώο, δηλαδή.
Το ίδιο ακριβώς έκανε ο Λιγνάδης βγαίνοντας από τη φυλακή. «Ενάμιση χρόνο παίζανε μόνοι τους μπάλα, τώρα δικαιούμαι να μιλάω κι εγώ», είπε με θράσος. Και συνέχισε, λες και είχε αθωωθεί: «Ποτέ δεν πίστευα ότι η Δικαιοσύνη θα παρασυρθεί, όπως και δεν παρασύρθηκε για όλες αυτές τις κατηγορίες που αντιμετώπιζα, όπως ίσως παρασύρθηκε ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας»!
Γι’ αυτό και όλοι οι μηχανισμοί της Δεξιάς, από τη Μενδώνη μέχρι τους αρθρογράφους του αστικού Τύπου, έπεσαν με μανία ενάντια στα… «λαϊκά δικαστήρια»! Ποια δικαστήρια; Οι καλλιτέχνες που διαμαρτύρονται στο τέλος των παραστάσεών τους δεν είναι δικαστήρια. Και δεν εκφράζουν μόνο τον κλάδο τους. Εκφράζουν τη συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού, που βλέπει την εξοργιστική μεταχείριση που έχει ένα ακόμη μέλος της αστικής τάξης και εκλεκτός της κυβέρνησης Μητσοτάκη.
Υπάρχει ένα νήμα που συνδέει όλες τις πλευρές της κυρίαρχης ιδεολογίας. Αυτοί που είχαν το θράσος να χαρακτηρίσουν τον Ματίας Λάνγκχοφ «πορνογράφο» είναι οι ίδιοι που έκαναν τον Λιγνάδη καλλιτεχνικό διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου. Αυτοί που φωτογραφίζονται να ασπάζονται τα χέρια δεσποτάδων με ανατριχιαστικές κοινωνικές απόψεις είναι οι ίδιοι που θέλουν να φιμώσουν καλλιτέχνες σαν τον Πάνο Μαλακτό και όλους τους άλλους που διαμαρτύρονται για την προκλητική αποφυλάκιση του Λιγνάδη.
ΥΓ. Οι συριζαίοι καλά θα κάνουν να το βουλώσουν. Το άγος του πρέσβη της Βενεζουέλας, που παρενοχλούσε σεξουαλικά, με κακοποιητικό τρόπο, τις εργαζόμενες στην πρεσβεία, εξακολουθούν να το κουβαλούν κι ας ισχυρίζονται ότι τάχα αντέδρασαν. Δεν είναι αντίδραση να στέλνεις επιστολή στον Μαδούρο και να του λες να «τραβήξει» τον κακοποιητή πρέσβη για να μην εκτεθεί η… Αριστερά. Αυτό λέγεται κουκούλωμα.
