Ενας περίεργος συνδυασμός εργατικού θρίλερ και μεταφυσικής αλληγορίας, η ταινία αυτή, που γυρίστηκε το 1962, είναι το ντεμπούτο του ιάπωνα σκηνοθέτη, γνωστότερου από το φιλμ «Η γυναίκα στους αμμόλοφους».
Η δύσκολη ζωή των ανθρακωρύχων, η στυγνή στάση της εργοδοσίας, ο αγώνας των συνδικάτων, όλα αυτά μπλέκονται μ` ένα γαϊτανάκι φόνων, με τα φαντάσματα των δολοφονημένων να προσπαθούν να συμμετάσχουν στην ταινία ζητώντας αγωνιώδεις απαντήσεις. Είναι προφανής ο πυρήνας της ματαιότητας που διατρέχει την οπτική του Τεσιγκαχάρα, αποτυπωμένης στον αέναο αγώνα των ανώνυμων ανθρώπων για επιβίωση. Παρά ταύτα, η ανορθόδοξη πλοκή της ταινίας του ελάχιστα μοιάζει παράταιρη. Αντίθετα, καταφέρνει να κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή, ακριβώς σαν ένα σκοτεινό και ανήσυχο όνειρο που αφήνει αιχμές χωρίς να χρειάζεται να τα εξηγήσει όλα. Εννοείται ότι η μουσική, οι λήψεις και η εικόνα είναι πρωτοποριακά για την εποχή τους.
