Μια εξαιρετική σύνθεση της προσωπικότητας του Μπομπ Ντίλαν, ένα ασύνηθες πορτραίτο, που δεν είναι μια λεπτομερής βιογραφία αλλά ένα άθροισμα ταινιών μικρού μήκους, οι πολλαπλοί εαυτοί του μέσα από πρόσωπα αληθινά ή φανταστικά της εποχής του. Τα πρόσωπα αυτά είναι οι κατά καιρούς μεταμορφώσεις του πότε ως Αρθούρου Ρεμπό, πότε ως Γούντι Γκάρθι, πότε ως Τζακ Ρόλινς, πότε ως Τζουντ Κουΐν και τέλος ως Μπίλι Δε Κιντ. Σκεπτόμενος, αντισυμβατικός και ειλικρινής, ο Μπομπ Ντίλαν έφτασε στο απόγειο της καριέρας του τη δεκαετία του `60 και επηρέασε πολλούς μετέπειτα καλλιτέχνες.
Είναι πραγματικός άθλος για τον Τοντ Χέινς ότι κατάφερε, σπάζοντας τον Ντίλαν σε κομμάτια και κοιτώντας τον από πολλά διαφορετικά σημεία, να δώσει «τη βασική θεματολογία και τα ένστικτα που καθόρισαν τη ζωή και τους κώδικες της δουλειάς του». Βλέποντας κανείς αυτή την ταινία, που σημειωτέον δεν είναι εύκολη σε πρώτη ανάγνωση, επιβεβαιώνει την αξία του Τοντ Χέινς ως ενός από τους μεγάλους σκηνοθέτες του καιρού μας (θυμηθείτε το «Velvetgoldmine» ή την «Ευτυχία») και έχει την αίσθηση ότι στο “I`m not there” δημιουργεί κάτι σημαντικότερο από το θέμα που διαπραγματεύεται.
Ελένη Σταματίου
