♦ ΤΖΟΝ ΓΟΥΕΛΣ
The company men
Οι ευαίσθητες κεραίες της κινηματογραφικής αγοράς ανιχνεύουν συνεχώς και πυρετωδώς ό,τι μπορεί να αποφέρει κέρδος στα μεγάλα στούντιο (διάβαζε Χόλιγουντ). Πότε η εκάστοτε μόδα των διάφορων μουσικών ρευμάτων, πότε οι διάφοροι πόλεμοι (Βιετνάμ κ.λπ.), πότε η διεθνής «τρομοκρατία» και τώρα η οικονομική κρίση, είναι μια χαρά αφορμές για χρήμα και ταυτόχρονα επιτυχημένες ασκήσεις ιδεολογικής ενσωμάτωσης σε ό,τι έχει αποκληθεί ως τώρα «αμερικάνικο όνειρο».
Τι γίνεται, λοιπόν, στην ταινία αυτή, όταν τρία μεγαλοστελέχη μιας πολυεθνικής εταιρίας απολύονται λόγω της οικονομικής κρίσης; Αλίμονο! Συμβαίνουν τραγικά πράγματα: Ο ένας αναγκάζεται να πουλήσει την Πόρσε του, να σταματήσει το γκολφ και να πιάσει δουλειά σαν ξυλουργός στην εταιρεία του κουνιάδου του! Ευτυχώς έχει μια υπέροχη γυναίκα που τον στηρίζει! Ο δεύτερος, αφού πετάξει ένα βράδυ κάμποσες πέτρες στα γραφεία της εταιρίας που τον απέλυσε, το ρίχνει στα ποτά και μετά αυτοκτονεί, γιατί δεν έχει να στείλει και το δεύτερο παιδί του στο κολέγιο. Ο τρίτος και πλουσιότερος ξεκινά ένα καινούριο πρότζεκτ ναυπήγησης πλοίων και προσλαμβάνει όλους τους πρώην απολυμένους διότι 1) είναι καλόκαρδος 2) δεν είναι παράσιτο της κοινωνίας 3) πιστεύει στην παραγωγική δομή της χώρας.
Συμπέρασμα πρώτο, λοιπόν: το αμερικάνικο όνειρο ποτέ δεν πεθαίνει!
Δεύτερο συμπέρασμα: Για όλα φταίνε οι άκαρδοι μεγαλομέτοχοι που τρώνε με χρυσά κουτάλια και αυξάνουν τα κέρδη τους σε περίοδο κρίσης απολύοντας κόσμο, ακόμα και τους καημένους τους γιάπηδες που έχουν δώσει όλη τους τη ζωή για το καλό της εταιρίας!
Τρίτο συμπέρασμα: Ενας μόνο δεν φταίει, ο καπιταλισμός. Από κανενός το μυαλό σ` αυτή την ηλίθια ταινία δεν περνάει ότι, βρε αδελφέ, κάτι μπορεί να μην πηγαίνει καλά σ` αυτό το κωλοσύστημα!
Τέταρτο συμπέρασμα: Γιατί να πολυσκοτιζόμαστε; Ολα θα φτιάξουν κάποια στιγμή. Μπόρα είναι, θα περάσει. Ποιος σας είπε ότι για όλ` αυτά φταίει η λειτουργία του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής; Ποιος σας είπε ότι οι απολύσεις είναι όρος επιβίωσης του καπιταλισμού; Μωρέ για όλα φταίει αυτή η πουτάνα η προσωπάρχης Σάλι Γουίλκοξ και το αφεντικό της ο μεγαλομέτοχος Νέλσον!!!
♦ ΓΚΙΓΙΕΜ ΜΟΡΑΛΕΣ
Τα μάτια της Τζούλια
Το κακό με τους σκηνοθέτες είναι ότι αν γυρίσουν έστω μια καλή ταινία, σε αναγκάζουν να τους παρακολουθείς μια ολόκληρη ζωή. Ο Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο είναι ένας απ` αυτούς. Συνέδεσε το όνομα του ως σκηνοθέτης με τον «Λαβύρινθο του Πάνα» (μια ταινία για τον ισπανικό εμφύλιο) και ως παραγωγός με την επίσης πολύ καλή ταινία «Το ορφανοτροφείο». Από τότε, καμιά κρίση για το έργο του δεν μπορεί να είναι του ποδαριού, παρά το γεγονός ότι επανειλημμένα έχει διαψεύσει κάθε προσδοκία. Στα «Μάτια της Τζούλια» εμφανίζεται ως παραγωγός. Ενα θρίλερ α’λα Χίτσκοκ με ισπανικό χρώμα, δηλαδή μελοδραματικές πινελιές της συμφοράς. Γενικά, ολόκληρη η ταινία είναι μια συμφορά. Ο ανορθολογισμός και ο παραλογισμός στο αποκορύφωμά τους. Μια γυναίκα χάνει σταδιακά το φως της, όπως η αδερφή της που τυφλώθηκε και αυτοκτόνησε, όμως πίσω απ’ όλ’ αυτά κρύβεται ένας ψυχοπαθής δολοφόνος που μπήγει ενέσεις στα μάτια των γυναικών βλάπτοντας το οπτικό τους νεύρο και αυτά τα κάνει επειδή αισθάνεται αποξενωμένος και περιθωριοποιημένος.
Ναι, είναι τόσο γελοίο όσο ακούγεται!
Και μιας και μιλάμε για τρομακτικά ψυχολογικά θρίλερ, ας δούμε τουλάχιστον κάτι που πραγματικά αξίζει: «Το μωρό της Ρόζμαρι» του Ρομάν Πολάνσκι. Κλασσική ταινία που ξαναβγαίνει στις αίθουσες αυτή τη βδομάδα.
Ελένη Σταματίου
