Σινεμά

Ξανά και φέτος η κινηματογραφική μας στήλη ξεκινά το ταξίδι της μαζί σας με μοναδικό κίνητρο τις λίγες καλές ταινίες (ούτε 10% επί του συνόλου) που παρουσιάζονται κάθε χρόνο και με τη συναίσθηση ότι ο κινηματογράφος εξακολουθεί να είναι μια μαζική τέχνη, ελάχιστα ανατρεπτική πλέον, όμως με μεγάλη προπαγανδιστική δύναμη, ακόμα κι αν αυτό το τελευταίο δεν είναι στις προθέσεις του. Μην περιμένετε, λοιπόν, να σταθούμε κριτικά στην πληθώρα των υποπροϊόντων που κατά πολλές εκατοντάδες παράγει κάθε χρόνο η κινηματογραφική βιομηχανία. Ο δικός μας κριτικός λόγος προσπαθεί να είναι κοινωνικός λόγος, όταν μια ταινία αξίζει τον κόπο. Ομως η «Κόντρα» πέρα απ’ όλα τ’ άλλα είναι και μια ενημερωτική εφημερίδα. Ετσι, δεν θα σταματήσουμε να σας παρουσιάζουμε τις περισσότερες ταινίες που βγαίνουν κάθε βδομάδα, ακόμα και αν δεν αξίζουν τον κόπο. Απλώς για ενημέρωση και για να υπονομεύουμε την καταιγιστική διαφήμιση που συνοδεύει τα λεγόμενα blockbuster και ένα σωρό άλλα σκουπίδα των μεγάλων στούντιο.

Εχουμε και λέμε λοιπόν γι’ αυτή τη βδομάδα

Δυο απογοητευτικές ταινίες από δυο γνωστούς σκηνοθέτες: «Εκατομμύρια» του Ντάνι Μπόιλ (Trainspotting), όπου δυο πιτσιρικάδες βρίσκουν μια τσάντα λίρες, πιθανότατα προϊόν ληστείας, και έχουν μόνο 12 μέρες για να τα ξοδέψουν, πριν την αντικατάσταση της λίρας από το ευρώ. Μια άθλια ηθικοπλαστική βλακεία, μίγμα ηλίθιου θρίλερ, θρησκευτικών επιρροών και ελάχιστων έξυπνων διαλόγων, που καταλήγει στις γνωστές ανοησίες του στυλ «Με 5 λίρες ανοίγετε ένα πηγάδι στην Αφρική και δεκάδες Αφρικανάκια ξεδιψούν για πάντα» ή ακόμα χειρότερα!: «Το χρήμα δεν φέρνει την ευτυχία!». Βέβαια, μετά το «Beach» με τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο, το «Life Less Ordinary» με την Κάμερον Ντίας και το «28 Days Later», το «Millions» ήταν το λογικό επακόλουθο αυτού του εντελώς υπερτιμημένου σκηνοθέτη.

«Εννέα τραγούδια» του καθόλου υπερτιμημένου Μάικλ Γουϊντερμπότομ. Ο καλύτερος ίσως σύγχρονος βρετανός σκηνοθέτης πειραματίστηκε αυτή τη φορά με μια hard core ταινία, διανθισμένη με γνωστά μουσικά συγκροτήματα, και το όλο εγχείρημα πραγματικά έπεσε στο κενό. Δεν πειράζει. Αν κάποιος είναι καλός δικαιολογείται να έχει μια-δυο αστοχίες.

Massacre. Το ολοκαύτωμα των Παλαιστινιακών στρατοπέδων Σάμπρα και Σατίλα ειδωμένο από την πλευρά των Φαλλαγγιτών, μέσα από συνεντεύξεις που κατέγραψε η γερμανίδα σκηνοθέτιδά του. Δυστυχώς (από παράλειψη της εταιρίας διανομής) δεν καταφέραμε να δούμε αυτό το ντοκυμαντέρ που οπωσδήποτε παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Το Παλαιστινιακό εξακολουθεί να παραμένει ανοιχτό, η Μέση Ανατολή είναι μια αιμάσουσα πληγή και οι πηγές πληροφόρησης για την ιστορία της περιοχής είναι όλο και πιο σπάνιες. Γι’ αυτό και είναι καλοδεχούμενα τέτοια ντοκιμαντέρ.