Αραγε, θα υπάρξει ποτέ ταινία που θα μας εξηγήσει τις πραγματικές αιτίες των διωγμών των Εβραίων ανά τους αιώνες, αρχής γενομένης από τα πρώτα μεταχριστιανικά χρόνια; Και θα σταματήσουμε ποτέ να βομβαρδιζόμαστε από μανιχαϊστικές προσεγγίσεις και διλήμματα του τύπου «οι καλοί Εβραίοι και οι κακοί διώκτες» τους, όπως κάνει η κάκιστη αυτή γαλλική ταινία, σε ακόμα μια προσπάθεια απενοχοποίησης της ψυχής των απογόνων της αμαρτωλής κυβέρνησης του Βισί;
Διότι, όπως καταλαβαίνετε, η απλοϊκή αναπαράσταση των γεγονότων μιας εποχής, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη το σύνθετο ιστορικο-πολιτικό παζλ της εποχής, στο μόνο που μπορεί να οδηγήσει είναι μια ταινία σκοπιμοτήτων, γεμάτη κλισέ και φτηνή συγκίνηση. Οχι ότι δεν συνέβησαν τα φρικτά γεγονότα της 16ης Ιουλίου 1942, όταν 13.000 Εβραίοι οδηγήθηκαν διά της βίας στο ποδηλατοδρόμιο του Παρισιού από τη γαλλική αστυνομία με προορισμό τους θαλάμους αερίων και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ομως, ακριβώς όπως τότε η γαλλική κυβέρνηση συνεργάστηκε με τους Γερμανούς σε μια προσπάθεια να ευνοήσει εκείνη τη μερίδα του γαλλικού κεφαλαίου που θα επωφελούνταν από το κτύπημα της οικονομικής ισχύος των Εβραίων, έτσι και σήμερα η Γαλλία ακολουθεί μια ολοένα και πιο έξαλλη φιλοϊσραηλινή πολιτική, υπακούοντας προφανώς στα τεράστια συμφέροντα που δένουν το γαλλικό και εβραϊκό κεφάλαιο. Ο αντισημιτισμός εκείνης της περιόδου με τον φιλοεβραϊσμό του σήμερα είναι οι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος, δηλαδή τα οικονομικά συμφέροντα μερίδων του κεφαλαίου. Η διαφορά είναι ότι τότε οι φασίστες δαιμονοποίησαν και εξόντωσαν τους Εβραίους, συμπαρασύροντας τους λαούς τους, για να αφήσουν στο απυρόβλητο τον καπιταλισμό. Χτυπούσαν το σαμάρι για να τη γλυτώσει ο γάϊδαρος. Και αφού τη γλύτωσε ο γάϊδαρος, χάρισε ένα κράτος στους κυνηγημένους Εβραίους, που έχοντας ήδη το «προαιώνιο» know how του συλλέγειν και αποθησαυρίζειν χρήματα, σε συνδυασμό με τη θεωρία τους περί περιούσιας φυλής, υλοποίησαν επιτέλους τα σιωνιστικά τους όνειρα, έγιναν ναζί στη θέση των ναζί και κατασφάζουν εδώ και 60 χρόνια συνεχώς τους «ατυχείς» Παλαιστίνιους. (Οπως άτυχη ήταν και η Λατινική Αμερική, που βρέθηκε στην αυλή της πιο αδίστακτης ιμπεριαλιστικής δύναμης του καιρού μας, της προστάτιδας των Εβραίων, Αμερικής).
Αναρωτιόμαστε πολλές φορές πώς έγινε αυτή η μεταστροφή τους από θύματα σε θύτες. Η εξήγηση ίσως δεν είναι τόσο δύσκολη: Οι Εβραίοι, κατά το διάβα τους στα μονοπάτια της Ιστορίας, σαράφηδες, καιροσκόποι και κερδοσκόποι στην πάλη για την επιβίωση, συνδέθηκαν με την καρδιά των εκμεταλλευτικών συστημάτων, συνεισέφεραν αποτελεσματικά στην κυριαρχία τους, συνδέθηκαν με τις πιο αρπακτικές μορφές του κεφαλαίου. Τελικά, δεν ήταν τόσο δύσκολο να φτάσουν στο άλλο άκρο: να γίνουν ναζί στη θέση των ναζί. Δεν εξοντώνουν τους Παλαιστίνιους γιατί τους αρέσει. Απλώς, θέλουν να τ’ αρπάξουν όλα. Τα νερά, τη γη, τις περιουσίες των άλλων. Οπως σε ανύποπτο χρόνο είχε πει ο Ζολά, σπάνια βλέπεις εβραίο εργάτη. Ολοι τους εκμεταλλεύονται την εργατική δύναμη των άλλων. Ή, όπως είχε πει ο Μαρξ, η αστική κοινωνία είναι εξεβραϊσμένη πνευματικά. Το δυστύχημα σ` αυτή την ιστορία δεν είναι ότι πολλοί Εβραίοι (όχι φυσικά η πλειοψηφία) είναι φανατικοί καπιταλιστές (όλοι οι καπιταλιστές είναι φανατικοί και οι Εβραίοι αποτελούν απλώς ένα τμήμα τους). Το δυστύχημα είναι ότι ακόμα και σήμερα πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι για τη δυστυχία τους δεν φταίει ο καπιταλισμός αλλά ο εβραϊσμός. Και για μια ακόμη φορά είναι έτοιμοι να χτυπήσουν μόνο το σαμάρι.
Ελένη Σταματίου
