Η Πέννυ Παναγιωτοπούλου («Δύσκολοι αποχαιρετισμοί: Ο μπαμπάς μου») με τη νέα της ταινία επικεντρώνεται στην αποξένωση και τη μοναξιά στο αστικό τοπίο. Η Αννα έχει για συντροφιά της το σκύλο της. Οταν αυτός πεθαίνει, αναζητά τη συντροφικότητα σε μια γειτονική οικογένεια. Καθώς η Αννα δε γνωρίζει τους «άγραφους κώδικες» της επικοινωνίας, δεν καταφέρνει τελικά να γίνει αποδεκτή. Ταυτόχρονα, και η μαμά της εν λόγω οικογένειας, παρά το γεγονός ότι εικονικά έχει μια καλοστημένη ζωή, βιώνει και η ίδια ως ένα βαθμό το αίσθημα της μοναξιάς. Η Αννα, που φλερτάρει με την ψυχοπαθολογία, είναι η κλασική περίπτωση χαρακτήρα που δεν ακολουθεί τις κοινωνικές νόρμες και τελικά καταλήγει στο περιθώριο.
Πρόκειται για μια κυρίως συναισθηματική προσέγγιση του ζητήματος, στην οποία τελικά κυριαρχεί η μελαγχολία. Η μοναξιά των ανθρώπων στις πόλεις είναι ένα αρκετά συζητημένο θέμα στον κινηματογράφο, αλλά και γενικότερα. Δυστυχώς, η συγκεκριμένη δουλειά δεν έχει τίποτα καινούριο να προσθέσει. Αντίθετα, διακατέχεται σε όλα της τα επίπεδα από μια αμηχανία. Οι διάλογοι περιορίζονται σε σχήματα κλισέ και προφανή. Οι χαρακτήρες είναι αρκετά στερεοτυπικά δομημένοι. Ακόμα και στο μοντάζ φανερώνεται μια δυσκολία διαχείρισης του υλικού. Απ’ ό,τι φαίνεται, μάλλον η αμηχανία αυτή αποτυπώνει την αμηχανία της ίδιας της σκηνοθέτιδας απέναντι στο θέμα της.
Ελένη Π.
