Μια οικογένεια που απολαμβάνει μια ελεύθερη ζωή στο σπίτι της, που βρίσκεται δίπλα σ` έναν ερημικό παρατημένο αυτοκινητόδρομο, βλέπει ν’ αλλάζουν δραματικά οι συνθήκες διαβίωσής της, όταν οι αρχές τον εντάσσουν στο εθνικό οδικό δίκτυο.
Μια ταινία που θα ήθελε να είναι αλληγορική για το πως οι ήρεμες συνθήκες ζωής ευνοούν υγιέστερες κοινωνικές δομές και το πως οι φρενήρεις ρυθμοί οδηγούν στην παράνοια(;). Το δυστύχημα είναι πως αυτή η ταινία δεν πατά πουθενά. Ανερμάτιστη, ξεκρέμαστη, χωρίς νόημα και ουσία, αδυνατεί να στοχεύσει σε οποιαδήποτε αλληγορία. Ο θεατής άναυδος παρακολουθεί πού θέλει να καταλήξει, για να απογοητευθεί διπλά, όταν δει ότι αυτή η κατάληξη είναι το απόλυτο μηδέν. Είναι τόσο αποκαρδιωτικό το εγχείρημα της Ούρσουλα Μέιερ (και δεν φταίει που είναι η πρώτη της ταινία), ώστε ούτε η παρουσία δύο μεγάλων προσωπικοτήτων της σύγχρονης υποκριτικής, όπως η Ιζαμπέλ Ιπέρ και ο Ολιβιέ Γκουρμέ, αρκούν για να σώσουν την κατάσταση.
Ελένη Σταματίου
