Η «Ατίθαση καρδιά» έκανε πρεμιέρα το 1990 και δίχασε κοινό και κριτικούς (κερδίζοντας τελικά το Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Καννών), όπως και γενικά το έργο του Λιντς, που συνήθως ή αρέσει ή δεν αρέσει, πάντως αδιάφορο δε σε αφήνει.
Κεντρικός άξονας της ταινίας είναι ο παράφορος έρωτας ενός ζευγαριού, ο οποίος επιβιώνει παρά την αρχική «άδικη» φυλάκιση του πρωταγωνιστή, το κυνηγητό της στρίγγλας μάνας της κοπέλας, τις διάφορες καταστάσεις που αντιμετωπίζει το ζευγάρι και τη δεύτερη φυλάκιση του πρωταγωνιστή.
Ο Λιντς υμνεί τον παθιασμένο έρωτα, ιδωμένο φυσικά υπό ένα εντελώς μεταφυσικό πρίσμα. Εμπνευσμένος από το βιβλίο του Γκίφορντ «Ατίθαση καρδιά: Η ιστορία του Σέιλορ και της Λούλα», ο Λιντς χρησιμοποιεί τη δομή του παραμυθιού. Οι καλοί που ερωτεύονται παρά τις αντίξοες συνθήκες, οι κακοί που τους κυνηγούν και το «χάπι εντ» με τον Σέιλορ να τραγουδά στη Λούλα «Love me tender» στο καπό ενός αυτοκινήτου… Ολα αυτά βέβαια σε ένα φόντο με κύρια χαρακτηριστικά τη βία, το περιθώριο και… το χορό. Μπορεί αυτή η ταινία να μην έχει τη χαρακτηριστική μυστηριώδη ατμόσφαιρα που μας έχει συνηθίσει ο σκηνοθέτης, όμως η αισθητική και το χιούμορ του διαπερνούν κάθε πλάνο της.
Ελένη Π.
