Η πρώτη ταινία του ούγγρου σκηνοθέτη παρουσιάζει τις ζωές νεαρών αντρών και γυναικών στη Βουδαπέστη μετά την πτώση των «κομμουνιστικών καθεστώτων» στην Ανατολική Ευρώπη. Κοντινά πλάνα, σκηνές μονοπλάνα, ερασιτέχνες ηθοποιοί και αργοί ρυθμοί είναι τα βασικά συστατικά της ταινίας, η οποία σα σύνολο αποτελεί μια βαρετή κι αδιάφορη προσπάθεια.
Η ματιά του σκηνοθέτη έχει καθαρά υπαρξιακό χαρακτήρα καθώς παρακολουθούμε φοβίες που έχουν να κάνουν με υπαρξιακά ζητήματα, όπως η σεξουαλικότητα μιας έφηβης κόρης, η αγάπη προς μια σαδιστική γιαγιά κλπ. Οι ήρωες εμφανίζονται αποπροσανατολισμένοι. Από την ταινία όμως δεν φαίνεται ποια είναι η πηγή του προβλήματός τους . Δηλαδή, αν δεν γνωρίζαμε ότι πρόκειται για τη Βουδαπέστη στη συγκεκριμένη χρονική περίοδο, θα παρακολουθούσαμε την ταινία ως το προσωπικό δράμα κάποιων, το οποίο κιόλας δε μας αφορά καθόλου.
Ελένη Π.
